Μετὰ τὴν μπόρα...

τοῦ Νικολάου Π. Ἀνδριώτου

Ἡ μπόρα ἔχει περάσει, ἀλλὰ θυμωμένα κυλοῦν τὰ θολὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ δίπλα ἀπὸ τὸ μεγάλο χωριό, ποὺ ἁπλώνεται στὸν εὔφορο κάμπο.
Εἶναι τουρκικὸ τὸ χωριό. Φρεσκοπλυμένο ἀπὸ τὸ χορταστικὸ λουτρό, χαίρεται τώρα τὴν εὐλογία τοῦ ἥλιου καὶ στεγνώνει γοργά, βυθισμένο στὴν μακαριότητα τῆς εὐτυχίας του.
Δὲν ἦταν ὅμως πάντα τουρκικό. Σὲ παλαιότερη ἐποχή, τότε ποὺ τὸ σημερινὸ Ἐρζεροὺμ λεγόταν Θεοδοσούπολις, εἶχαν χτισθῆ δίπλα στὸν Ἄκαμψι ποταμό, στὴν ἄκρη τοῦ εὔφορου ἐκείνου ὀροπεδίου, λίγα σπίτια ἀπὸ οἰκογένειες ἀκριτῶν τοῦ Βυζαντινοῦ κράτους. Ἀργότερα, μὲ τὴν κατάλυση τῆς αὐτοκρατορίας τοῦ Βυζαντίου, Τοῦρκοι ἦρθαν κι ἐγκαταστάθηκαν στὸ ἑλληνικὸ χωριὸ κι ἀνάγκασαν τοὺς κατοίκους του ν’ ἀλλαξοπιστήσουν καὶ νὰ δεχθοῦν τὸν μωαμεθανισμό.
Ἀπὸ κείνη τὴν ἡμέρα σίγησε κι ἡ καμπάνα τῆς μικρῆς ἐκκλησούλας, καὶ στοὺς τέσσαρες αἰῶνες καὶ περισσότερο, ποὺ πέρασαν ἀπὸ τότε, δὲν ἀπέμεινε πιά, οὔτε σὰν θολὴ ἀνάμνηση, ἡ χριστιανικὴ καταγωγὴ τῶν πρώτων κατοίκων.
Στεγνώνει λοιπὸν τὸ τουρκικὸ χωριὸ ὕστερα ἀπὸ τὴν μπόρα, ἐνῷ στὸ καφενεῖο οἱ ἡλικιωμένοι Τοῦρκοι, καθισμένοι σταυροπόδι σὲ μαλακὰ στρωσίδια, ρουφοῦν ἡδονικὰ τοὺς ναργιλέδες τους καὶ διηγοῦνται εὔθυμες ἱστορίες.
Ἔξαφνα σπαρακτικὲς φωνὲς ἀκούονται ἀπὸ τὸ μέρος τοῦ ποταμοῦ· δυὸ μικρὰ Τουρκόπουλα, παίζοντας στὴν ὄχθη, ἔπεσαν στὸ ποτάμι καὶ τὰ πῆρε τὸ ὁρμητικὸ ρεῦμα. Μιὰ γυναίκα, ποὺ εἶδε τὸ ἀτύχημα, ἔβαλε τότε τὶς φωνὲς καὶ ξεσήκωσε τὸν κόσμο.
Τὸ καφενεῖο ἄδειασε στὴν στιγμή. Ὅλοι οἱ θαμῶνες ἔτρεξαν κατὰ τὸ ποτάμι, καὶ μαζὶ μὲ ὅλους, κι ὁ μουχτάρης τοῦ χωριοῦ, ὁ πρόεδρος τῆς κοινότητος, ὅπως θὰ λέγαμε ἐμεῖς.
Μάταιος κόπος! Τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο παιδιά, ἕνα ἀγόρι πέντε χρονῶν, εἶχε ἤδη πνιγῆ, ὅταν ἔφτασε ἡ βοήθεια, καὶ τ’ ἄλλο συνομήλικό του, δὲν εἶχε πιὰ ἀνάγκη ἀπὸ βοήθεια· αὐτὸ τὰ κατάφερε νὰ φτάση μόνο του στὴν ὄχθη, λίγο παρακάτω ἀπὸ τὸ σημεῖο τοῦ ἀτυχήματος. Ἦταν βρεγμένο ὡς τὸ κόκκαλο, ἀλλὰ ἔβλεπε τὸ μαζεμένο πλῆθος χαμογελαστό, σὰν νὰ μὴν εἶχε γίνει τίποτε τὸ σπουδαῖο.
Ὁ μουχτάρης τὸ πῆρε στὴν ἀγκαλιά του κι ἄρχισε νὰ τὸ χαϊδεύη.
- Πῶς τὰ κατάφερες, παιδί μου, νὰ γλυτώσης; ἔλεγε καὶ ξανάλεγε. Μπράβο! Ἐσὺ θὰ γίνης σωστὸς ἄνδρας! Θὰ φοβήθηκες ὅμως πολύ, ἔτσι δὲν εἶναι;
- Καθόλου! ἀποκρίθηκε ὁ μικρὸς ἀθῶος. Δὲν φοβήθηκα καθόλου. Μὲ κρατοῦσε ἡ μητέρα τοῦ Θεοῦ στὴν ἀγκαλιά της καὶ μ’ ἔσπρωχνε σιγὰ - σιγὰ στὴν ἀκροποταμιά.
Ὁ μουχτάρης ἔμεινε περίεργος.
- Ἡ μητέρα τοῦ Θεοῦ, εἶπες; Καὶ ποῦ τὴν ξέρεις ἐσὺ τὴν μητέρα τοῦ Θεοῦ;
- Τὴν ξέρω! Τὴν ἔχομε στὸ σπίτι μας, ζωγραφισμένη σ’ ἕνα σανιδάκι!
Μιὰ ὑποψία γεννήθηκε ἀπὸ τὴν ἀπάντηση τοῦ μικροῦ στὴν σκέψη τοῦ μουχτάρη.
- Πᾶμε νὰ μοῦ τὴν δείξης κι ἐμένα! λέει στὸ Τουρκόπουλο. Πᾶμε!
Σὲ λίγο ἔφτασαν στὸ σπίτι, ὅπου βρισκόταν μόνο ἡ γιαγιὰ κι ἡ μητέρα τοῦ μικροῦ· ὁ πατέρας του ἔλειπε.
Οἱ δυὸ γυναῖκες δὲν εἶχαν ἰδέα ἀπὸ τὸ ἀτύχημα καὶ μὲ ἔκπληξη καὶ ἀπορία παρατηροῦσαν τὸν ἐπίσημο ἐπισκέπτη. Ἡ ἔκπληξή τους ὅμως ἔγινε τρόμος μεγάλος, ὅταν εἶδαν τὸ παιδί τους νὰ τοῦ δείχνη μιὰ μικρὴ πόρτα στὸν τοῖχο τοῦ ἐσώτερου διαμερίσματος τοῦ σπιτιοῦ καὶ νὰ τοῦ λέη: «Νά, ἐδῶ μέσα εἶναι, ἄνοιξε νὰ δῆς!».
Ἔκαμαν τὸτε μιὰ κίνηση πρὸς τὰ ἐκεῖ, γιὰ νὰ ἐμποδίσουν τὸν μουχτάρη, μὰ ἐκεῖνος εἶχε κιόλας ἀνοίξει τὴν πορτούλα.
Καὶ τότε ἕνα θέαμα καταπληκτικὸ παρουσιάσθηκε στὰ μάτια του: Σ’ ἕνα μικρὸ καὶ σκοτεινὸ δωμάτιο, δίχως κανένα παράθυρο, ἕνα καντῆλι ἔκαιε μπροστὰ στὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας. Εὐωδία ἀπὸ θυμίαμα ξεχύθηκε τὴν ἴδια στιγμὴ ἀπὸ τὸν κρυψῶνα καὶ γέμισε τὰ ρουθούνια τοῦ Τούρκου, ποὺ ρούφηξε ἡδονικὰ τὸ ἄγνωστο γι’ αὐτὸν ἄρωμα.
Οἱ γυναῖκες παγωμένες ἀπ’ τὸν τρόμο, δὲν εἶχαν τὴν δύναμη ν’ ἀρθρώσουν λέξη, καὶ μόνο τὰ μάτια τους, στυλωμένα στὴν εἰκόνα, ἔστελναν θερμή, σιωπηλὴ ἱκεσία πρὸς τὴν Θεομήτορα, νὰ τὶς βοηθήση στὴν δύσκολη ἐκείνη περίσταση.
Ἄφωνος ὅμως κι ἀκίνητος στεκόταν μπροστὰ στὸ εἰκόνισμα καὶ ὁ μουχτάρης, ὁ φανατικὸς Τοῦρκος, ποὺ ποτὲ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ φαντασθῆ ὅτι θὰ ἔκαμε στὸ χωριό του τέτοια ἀνακάλυψη. Τὸ γλυκύτατο βλέμμα τῆς Παναγίας, μὲ τὸ θεῖο βρέφος στὴν ἀγκάλη Της, τοῦ εἶχε κάμει ἀνέκφραστη ἐντύπωση.
- Αὐτὴ εἶναι ἡ μητέρα τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ κρατοῦσε στὰ χέρια της. Τὴν εἶδες; εἶπε ὁ μικρὸς μὲ φωνὴ χαρούμενη, λὲς καὶ εἶχε κάμει κατόρθωμα.
Οἱ γυναῖκες ἔπεσαν στὰ πόδια τοῦ μουχτάρη κι ἄρχισαν νὰ τὸν παρακαλοῦν.
- Μὴ μᾶς κάνης κακό, ἐφέντη πολυχρονεμένε, κι ἐμεῖς θὰ παρακαλοῦμε τὴν Παναγία νὰ σὲ φυλάγη καλά…
- Ὥστε εἶστε Χριστιανοί; πρόφερε ἀργά.
- Ναί! …δὲν πειράζομε ὅμως κανένα. Ἀκολουθοῦμε τὴν πίστη τῶν πατέρων μας, ὅπως τὴν πῆραν κι ἐκεῖνοι ἀπ’ τοὺς δικούς τους πατέρες… Μὴ μᾶς κάμης κακό… ἐφέντη!
Ὁ μουχτάρης στάθηκε μερικὲς στιγμὲς σιωπηλός. Ἔπειτα μὲ φωνὴ σιγανή, σὰν νὰ ἤθελε ν’ ἀνακοινώση κάποιο μυστικό, λέει στὶς γυναῖκες:
- Μὴ φοβᾶστε! Προσέξτε ὅμως, μὴ πῆτε κι ἐσεῖς σὲ κανένα, ὅτι ἦρθα στὸ σπίτι σας καὶ εἶδα αὐτὸ ποὺ εἶδα… Κάπου – κάπου θὰ σᾶς στέλνω λίγο λάδι νὰ βάζετε στὸ καντῆλι, πρόσθεσε, ἐνῷ προχωροῦσε πρὸς τὴν ἔξοδο.

Πηγή: Κρυπτοχριστιανικὰ Κείμενα

Προπαγάνδα ὑπό τῶν Μ.Μ.Ε. διὰ τὴν καθιέρωσιν τοῦ μαθήματος σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως

Ἀμέσως μετὰ τὸ Πάσχα ἐδόθη εἰς τὴν δημοσιότητα μία ἐπιστημονικὴ ἔρευνα, συμφώνως μὲ τὴν ὁποίαν τἀ νέα παιδιὰ ἀρχίζουν τὰς προγαμιαίας ὁλοκληρωμένας σχέσεις εἰς ἡλικίαν 12,5 ἐτῶν. Ἡ ἰδία ἔρευνα ἔδειξεν ὅτι τὰ νέα αὐτὰ παιδιὰ εὑρίσκονται ἀντιμέτωπα μὲ πληθώραν μεταδιδομένων σεξουαλικῶν νοσημάτων.

Οἱ εὐθῦνες τῶν γονέων γιὰ τὰς προγαμιαίας σχέσεις τῶν παιδιῶν των εἶναι μεγάλαι. Τὰ Μ.Μ.Ε. ἀντὶ νὰ ἐπικρίνουν τοὺς γονεῖς, τοὺς ἐπιβραβεύουν, ἐνῷ χειροκροτοῦν καὶ τὰς προγαμιαίας σχέσεις των, χωρὶς νὰ ἀναλύουν τοὺς κινδύνους καὶ τὰς ἐπιπτώσεις εἰς τὸν ἐσωτερικόν των κόσμον ἢ γενικώτερον εἰς τὴν ψυχικήν των ὑγείαν μετὰ τὴν πάροδον τῶν ἐτῶν.

Τὰ Μ.Μ.Ε. ἀνησύχησαν μόνον διὰ τὰ μεταδιδόμενα σεξουαλικὰ νοσήματα. Καὶ ποῦ αὐτὰ ἀπέδωσαν; Εἰς τὴν ἀπουσίαν μαθήματος σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως τῶν παιδιῶν εἰς τὰ σχολεῖα. Ἤρχισαν μίαν προπαγάνδαν, ἀμέσως μετὰ τὴν δημοσιοποίησιν τῆς προαναφερομένης ἐρεύνης ἐναντίον τῆς διδασκαλίας τῶν μαθημάτων τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τῆς Γεωγραφίας. «Τί νὰ τὰ κάνουν τὰ Θρησκευτικὰ τὰ παιδιὰ στὸν 21ο αἰῶνα καὶ γιατί νὰ μαθαίνουν γιὰ τὴν ἱστορία καὶ γιὰ τὸν πλοῦτο τῶν βουνῶν μας;», ἔλεγαν ἀπὸ ραδιοφώνου.

Μὴ ἀπορῆτε. Τὰ πάντα εἶναι προσχεδιασμένα. Ἀπὸ τὸ φθινόπωρον ἡ Κυβέρνησις μὲ τὴν σύμφωνον γνώμην ὅλων σχεδὸν τῶν κομμάτων θὰ καθιερώση τὴν σεξουαλικὴν ἀγωγὴν εἰς τὸ δημοτικὸν σχολεῖον. Προφανῶς γιὰ νὰ συνεχίση τὸ καταστροφικὸν ἔργον τῶν νέων γονέων, οἱ ὁποῖοι ἐπιτρέπουν εἰς τὰ μικρὰ παιδιά των νὰ παρακολουθοῦν ἄσεμνα καὶ αἰσχροῦ περιεχομένου προγράμματα, ἢ κάνουν μπάνιο εἰς τὴν μπανιέρα μαζί των.

Ἡ ἐπιχείρησις «ἀποκτήνωσις» τῶν νέων ψυχῶν ἤρχισε εἰς τὴν Εὐρώπην τὴν περίοδον 1972 – 1973 καὶ συνεχίζεται ἀκόμη καἰ σήμερον. Ἡ «ἐπιχείρησις» αὐτὴ ἔχει καταστροφικὰ ἀποτελέσματα διὰ τὰ παιδιά, ἀφοῦ ἔχομεν προώρους ἐγκυμοσύνας, ἐκτρώσεις ἢ καὶ τὴν γέννησιν παιδιῶν ἀπὸ γονεῖς, οἱ ὁποῖοι εἶναι παιδιά, ὡς συνέβη προσφάτως εἰς τὴν Ἀγγλίαν.

Ὅσον, ὅμως, θὰ πλησιάζωμεν πρὸς τὸ φθινόπωρον, τόσον ἡ ἐπίθεσις ἐναντίον τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τοῦ ἠθικοπλαστικοῦ σχολείου θὰ ἐντείνεται, διὰ νὰ πεισθῆ ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία ὅτι τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι ἀναχρονιστικὸν καὶ ὡς ἐκ τούτου ἄχρηστον, ἐνῷ τὸ μάθημα τῆς σεξουαλικῆς ἀγωγῆς σπουδαῖον.

Ὡς πρὸς τὸ μάθημα τῆς Γεωγραφίας, τὸ ὁποῖον ἐτέθη καὶ αὐτὸ εἰς τὸ στόχαστρον τῶν Μ.Μ.Ε. πρὸς χάριν τοῦ μελλοντικοῦ σεξουαλικοῦ μαθήματος, ὑπενθυμίζομεν ὅτι κατὰ τὴν περίοδον, κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ κράτος ἐπεχείρησε νὰ ἐπιβάλη τὴν πλαστογραφημένην καὶ φιλοτουρκικὴν Ἱστορίαν εἰς τὰ δημοτικὰ σχολεῖα, ἀπεκαλύφθη ὅτι εἰς τὸ στόχαστρον τῆς παγκοσμιοποιήσεως εἶναι, ἐκτὸς τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν Θρησκευτικῶν, τὸ μάθημα τῆς Γεωγραφίας.

Μὲ ἔξυπνον τρόπον τὰ Μ.Μ.Ε. ἐπαναφέρουν εἰς τὸ προσκήνιον εἴτε τὴν κατάργησιν τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, εἴτε τῆς Γεωγραφίας, πρὸς χάριν τοῦ μαθήματος τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως. Ἀπὸ τὶς ἀντιδράσεις μας θὰ ἐξαρτηθῆ, ἐὰν τὰ προαναφερόμενα σχέδια θὰ πραγματοποιηθοῦν.

Πηγή: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

Ἂς μιμηθοῦμε τοὐλάχιστον τοὺς Ἰνδούς...

Ὁ διαπρεπὴς Μουσουργὸς τῆς συμφωνικὴς ὀρχήστρας τοῦ Ἀμβούργου κ. Στέλιος Κουκουναρᾶς (Stelios Coucounaras) μᾶς ἀπέστειλε τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή, τὴν ὁποία καὶ δημοσιεύουμε:

Στὶς 21 Ἀπριλίου 2009, ὁ γερμανικὸς ραδιοσταθμὸς περιωπῆς Deutschlandfunk (προφέρεται Ντώϋτσλαντφουνκ) στὴν καθημερινή του πρωϊνὴ ἐκπομπὴ «Μέρα μὲ τὴν ἡμέρα» μετέδωσε ὅτι ἡ Ἰνδικὴ Κυβέρνησις ἀπεφάσισε τὴν Ἀνάστασι (σωστὰ διαβάσατε!) τῆς Σανσκριτικῆς γλώσσης μὲ σκοπὸ αὐτὴ νὰ ἀποτελέση τὴν βάσι-πλαίσιο μιᾶς νέας ὁριστικῆς ταυτότητος τοῦ Ἰνδικοῦ Ἔθνους, τὸ ὁποῖο ἤδη διεκδικεῖ ἀπὸ τὴν Κίνα τὸ δικαίωμα διαδοχῆς τῶν Η.Π.Α., ὡς ἡγέτιδος δυνάμεως τοῦ πλανήτου.
Πρὸς διεθνῆ ἐνημέρωσι παντὸς ἐνδιαφερομένου ἐδόθησαν καὶ οἱ ἑξῆς συμπληρωματικὲς πληροφορίες: Ἡ Σανσκριτικὴ ἰχνηλατεῖται κατὰ τοὺς Ἰνδοὺς γλωσσολόγους ἕως τὸν 13ο π.Χ. αἰῶνα τὸ ἐνωρίτερον, ὡς πλήρης, ἀρτία γλῶσσα, τὴν ὁποία καμμία ἀπὸ τὶς ἄλλες 15 ἐπίσημες ἢ ἡμιεπίσημες γλῶσσες τοῦ Ἰνδικοῦ γεωγραφικοῦ χώρου κατάφερε ποτέ, ὄχι νὰ ξεπεράση, ἀλλὰ οὔτε κἂν νὰ πλησιάση. Περαιτέρω εἰπώθηκε, ὅτι ἡ γλῶσσα, κάθε γλῶσσα, δὲν εἶναι ἁπλοῦν μέσον ἐπικοινωνίας, ἀλλὰ κιβωτὸς ὁλοκλήρου τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς Ἱστορίας μιᾶς κοινότητος ἀνθρώπων, εἴτε ἔθνος τὸ ὀνομάσουμε αὐτὸ εἴτε κάτι ἄλλο.
Γιατί τώρα ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐνδιαφέροντα γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες; Στὴν ἴδια κρατικὴ Ἰνδικὴ διακοίνωσι ἐλέχθη, ὅτι μόνον ἡ Σανσκριτικὴ καὶ ἡ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ εἶναι οἱ γλῶσσες πάνω στὶς ὁποῖες ἐν σπέρματι στηρίζεται ὁλόκληρος ὁ πολιτισμὸς τοῦ πλανήτου. Ἐκεῖνοι δέ, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τὶς δύο αὐτὲς γλῶσσες νεκρές, ἔχουν ὁλοκληρωτικὴ ἄγνοια, διότι παραβλέπουν τὸ γεγονός, ὅτι καμμία σύγχρονη γλῶσσα δὲν «βγαίνει» χωρὶς αὐτὲς τὶς δύο ἱστορικὲς γλῶσσες.
Ὁ ἦχος καὶ μόνον τῶν δύο αὐτῶν γλωσσῶν, δηλαδὴ τῆς Σανσκριτικῆς καὶ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, εἶναι ἀπὸ τὴν φύσι του τέτοιος, ὥστε νὰ ἐξαγιάζη (αὐτὴν τὴν λέξι χρησιμοποίησε σὲ μετάφρασι ὁ Γερμανὸς συντάκτης τοῦ δελτίου) τὶς ἔννοιες.
Κάνει κανείς –δηλαδὴ δὲν μπορεῖ, καὶ νὰ θέλη, νὰ κάνη διαφορετικά- μελαγχολικὲς σκέψεις, ὅταν βλέπη ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς γῆς νὰ τοῦ πιστοποιοῦνται τέτοιου εἴδους τίτλοι γιὰ τὴν γλῶσσα του, τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ ἑλληνικὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, τὸ περιώνυμο Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο καὶ τὸ ἵδρυμα Μανώλης Τριανταφυλλίδης, κάνουν τὰ ἀδύνατα-δυνατά, προκειμένου, ἐὰν ὄχι νὰ καταργήσουν τελείως τὰ ἑλληνικά, τοὐλάχιστον νὰ τὰ ἀκρωτηριάσουν σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ὁ θάνατος ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ νὰ εἶναι ἡ μόνη ἀναμενομένη συνέπεια.
Ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρον: Ἀπὸ τὴν ἴδια κρατικὴ Ἰνδικὴ πηγὴ ἐλέχθη ὅτι, ἐπὶ 4000 περίπου χρόνια, τὸ Βραχμανικὸ Ἱερατεῖον οὔτε πρὸς στιγμὴν διενοήθη νὰ προσαρμόση σὲ κάποια σύγχρονη διάλεκτο τὴν γλῶσσα αὐτὴν –μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ καθίστατο πιὸ κατανοητὴ στὶς μᾶζες- ὅπως κατ’ ἐξακολούθησιν προτείνουν ὡρισμένα «προοδευτικὰ» (σὲ εἰσαγωγικὰ ἀσφαλῶς) μέλη τοῦ ἑλληνικοῦ Ὀρθοδόξου Κλήρου.
Ἐπειδὴ τὸ ἔμπρακτο ἐνδιαφέρον σας γιὰ τὸ κατάντημα (διότι περὶ αὐτοῦ πλέον πρόκειται) τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης ἔχει περάσει καὶ στὸν χῶρο τῶν Ἑλλήνων τοῦ ἐξωτερικοῦ, παρακαλῶ νὰ δώσετε τὶς τελείως ἐπίκαιρες αὐτὲς πληροφορίες σὲ οἱονδήποτε νομίζετε ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ τὶς ἀξιοποιήση.
Σᾶς εὐχαριστῶ ἐκ τῶν προτέρων!

Μὲ πολλοὺς φιλικοὺς χαιρετισμούς
Στέλιος Κουκουναρᾶς

Οἱ τὴν τῶν Ἑλλήνων γλῶτταν μανθάνοντες...

Ἡ κατωτέρω ἐπιστολὴ διαμαρτυρίας, γραμμένη σὲ ἄπταιστα ἀρχαῖα ἑλληνικά, ἐστάλη ἀπὸ Γάλλους φοιτητὲς στὸν Γάλλο Ὑπουργὸ Παιδείας Ξαβιὲ Νταρκός!

Πόσοι ἄραγε ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες μποροῦμε νὰ τὴν καταλάβουμε;

Οἱ τὴν τῶν Ἑλλήνων γλῶτταν μανθάνοντες τῷ ἐφιστάντι ἐπὶ τῇ τῶν πολιτῶν παιδείᾳ χαίρειν.

Τήνδε σοι ἐπιστέλλομεν τὴν ἐπιστολὴν ἵνα τελευτῶν ἐθέλῃς ἀκοῦσαι ὧν λέγομεν. Τρίτον γὰρ ἤδη μῆνα τοῦτον ἐσπουδάκαμεν ὅπως σε πείθωμεν ὡς κακῶς ἔχει τὰ περὶ τῆς πενταετοῦς διδασκαλίας προβεβουλευμένα σοι. Ἀγανακτοῦμεν δ' ὅτι ἡμεῖς μὲν λέγομεν, σὺ δ' οὐκ ἀκούεις. Περὶ δὴ τοσούτου ποιεῖ τοὺς πολλοὺς τῶν διδασκάλων καὶ τῶν μαθητῶν προτρέποντάς σε πρὸς σωφροσύνην; Καὶ γὰρ ἅπαντες ὁμολογοῦσιν ὅτι καινός τις νόμος χρήσιμός ἐστι καὶ ἀναγκαῖος, σὺ δ' ἀδίκως τὸν καιρὸν τοῦτον ἔλαβες ἵνα τοὺς πιστεύοντάς σοι προδῷς καὶ τὰς τῶν νέων ἐλπίδας διαφθείρῃς. Καὶ μὴν εἰς τοσοῦτον ὕβρεως ἥκεις ὑπὸ φιλοτιμίας ὥστε δοκεῖν τοῦ ὀρθοῦ λόγου καταφρονεῖν καὶ τῆς δικαιοσύνης. Τὸ δὲ τοιοῦτον θράσος αἰσχρόν ἐστι καὶ οὐδὲν ἀλλὸ ἢ ὀργὰς ἡμῖν ἐμποιεῖ. Διὸ ἀπαιτοῦμέν σε τὰ βεβουλευμένα ἀφέντα καὶ πᾶσιν οἳ πολὺν ἤδη χρόνον καλοῦσί σε εἰς λόγους ἐλθόντα μετὰ τούτων καινὸν νόμον ἐκθεῖναι, δι' οὗ πᾶσι τοῖς πολίταις τὰ μέλλοντα ἀσφαλέστερα ἔσται καὶ δικαιότερα.

Ἔρρωσο.

Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας δολοφόνος τῆς ἐλευθερίας τῶν μαθητῶν καὶ «ὁμοφυλόφιλος» προαγωγός!!!

τῆς Καλλιόπης Προκοπάκη, ψυχιάτρου

Ὅπως πολλοὶ Ἕλληνες, παρακολουθῶ μὲ ἀνησυχία καὶ προβληματισμὸ τὶς ὁλοένα ἐντεινόμενες προσπάθειες τῆς πολιτείας νὰ ὑποβαθμίση καὶ νὰ ὠθήση στὸ περιθώριο τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πίστι μας. Παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ πρόσφατη προσπάθεια καταξιώσεως τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς φυσιολογικῆς πρακτικῆς καὶ μορφῆς οἰκογενείας. Ἡ ἐπιστολή μου ἔχει σκοπὸ νὰ σᾶς ἐνημερώση γιὰ τὴν ἔντονη διαφωνία μου πρὸς τὸ πρόγραμμα «κατὰ τοῦ ρατσισμοῦ καὶ τῆς ὁμοφυλοφιλίας», ποὺ προωθήθηκε σὲ Γυμνάσια καὶ Λύκεια τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ Ε.ΣΥ.Ν., (κατόπιν προτάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης) μὲ τὴν ὑποστήριξι τοῦ Ὑπουργείου Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων.
Ὡς εἰδικὴ Ψυχίατρος παίδων-ἐφήβων αἰσθάνομαι τὴν ἠθικὴ ὑποχρέωσι, βάσει τῶν γνώσεων γιὰ τὴν ἀνάπτυξι τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἐφήβων καὶ τοῦ πῶς αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἐπηρεασθῆ ἀπὸ ἐρεθίσματα τοῦ περιβάλλοντος, νὰ ἐπισημάνω τὰ σημεῖα τοῦ προγράμματος, ποὺ θεωρῶ ἀπαράδεκτα, ἀντιεκπαιδευτικὰ καὶ ἐπικίνδυνα.
Ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο, οἱ νέοι καλοῦνται νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ τὸν «ἰδιαίτερο σεξουαλικὸ προσανατολισμὸ»(!) ὡς φυσιολογικὴ καὶ ἰσότιμη ἐκδοχὴ τῆς σεξουαλικότητος, καὶ νὰ ἀπορρίψουν κάθε σκέψι ἢ στάσι, ποὺ κρατᾷ ἀποστάσεις καὶ ἐπιφυλάξεις πρὸς τὴν ὁμοφυλοφιλικὴ συμπεριφορά.
Οἱ προτροπές, 18 τὸν ἀριθμό, παρουσιάζονται ἐν κινήσει κάτω ἀπὸ δύο μάτια, μέσα σὲ πλαίσιο μὲ τὴν ἐπικεφαλίδα «Εἶναι ἐπικίνδυνο», εἰκόνα ποὺ θυμίζει πρακτικὲς ὑπνωτισμοῦ. Παραθέτω μερικὲς ἀπὸ τὶς συμπεριφορὲς ποὺ προτρέπουν τοὺς ἐφήβους νὰ ἀποφεύγουν: «εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ νοιώθης ἀσφάλεια μόνο μαζὶ “μὲ τοὺς δικούς σου”», «εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ σ’ ἐνοχλῆ ὅ,τι φαίνεται διαφορετικό», «εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ βλέπης μόνο κινδύνους καὶ ποτὲ εὐκαιρίες», «εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ κλείνης τὴν πόρτα καὶ τὸ μυαλό σου», «εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ ζητᾶς ἀπὸ κάποιον νὰ ἀποδείξη τὴν ἀθωότητά του», «εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ μὴ δίνης εὐκαιρίες», «εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ φοβᾶσαι τὸ διαφορετικό, γιατὶ ὁ ρατσισμὸς εἶναι ἀσθένεια ποὺ μεταδίδεται» κ.λπ.
Τέλος, τὰ παιδιὰ ἀπειλοῦνται ὅτι θὰ καταταχθοῦν στὴν «χειρότερη μειονότητα, τοὺς ρατσιστές», στὴν περίπτωσι ποὺ δὲν ἐφαρμόσουν μὲ ἀκρίβεια τὶς συστάσεις τοῦ δῆθεν φιλελευθέρου ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα αὐταρχικοῦ φυλλαδίου.
Ὁ τρόπος παρουσιάσεως τοῦ προγράμματος πρὸς τοὺς νέους, χωρὶς προηγουμένη διερεύνησι τοῦ ἐπιπέδου κατανοήσεως καὶ γνώσεων ἐκ μέρους τους τῶν ἐννοιῶν «ὁμοφυλοφιλία» καὶ «ἰδιαίτερος σεξουαλικὸς προσανατολισμός», χωρὶς ἐνημέρωσι τῶν Συλλόγων Γονέων, χωρὶς ἔγκρισι τοῦ Σχολείου, μὲ χρῆσι ἀψυχολογήτων καὶ ἀστηρίκτων προτροπῶν τύπου «σλόγκαν» καὶ ὲπὶ πλέον μὲ χρῆσι ἀπειλῆς, δὲν συμπορεύεται οὔτε μὲ τοὺς σκοποὺς τῆς Παιδείας, ὅπως ὁρίζονται ἀπὸ τὸ Σύνταγμα, οὔτε μὲ τὸ Δημοκρατικό μας πολίτευμα. Ἐπὶ πλέον ἐγείρει σοβαρὰ ζητήματα ἠθικῆς τάξεως ἀλλὰ καὶ κοινωνικῶν εὐθυνῶν, τόσο ὡς πρὸς τὴν παρουσίασι τοῦ προγράμματος στοὺς μαθητές, ὅσο καὶ ὡς πρὸς πιθανὲς μακροπρόθεσμες συνέπειες (π.χ. ἐὰν κάποιος ἔφηβος ἀποφασίση νὰ «πειραματισθῆ», στὴν κατὰ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας «ἰσότιμη ἐρωτικὴ πρακτικὴ» ἢ κάποιος ἄλλος «ἀνοίξη τὴν πόρτα του», βλέποντας ἀντὶ γιὰ κίνδυνο «εὐκαιρία»).
Ἀσφαλῶς οἱ δημιουργοὶ τοῦ προγράμματος ἀγνοοῦν ὅτι ἡ ἐκπαίδευσις –ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται μὲ θετικὰ ἀποτελέσματα- στὸν φόβο τοῦ ἀγνώστου καὶ στὴν ἐπιφυλακτικότητα, ἀποτελεῖ μέθοδο προλήψεως τῆς σεξουαλικῆς κακοποιήσεως τῶν παιδιῶν.
Ἀγνοοῦν ἐπίσης ὅτι ἡ παροδικὴ ἀρνητικότης τῶν ἐφήβων ἀπέναντι σὲ πρόσωπα ποὺ σηματαδοτοῦν μὴ ἀποδεκτὲς μορφὲς οἰκειότητος, ἀποτελεῖ φυσιολογικὸ μηχανισμὸ στὴν διαμόρφωσι τῆς ταυτότητος.
Ἰδιαιτέρως τὰ παιδιὰ καὶ οἱ ἔφηβοι θεωροῦνται, συμφώνως πρὸς τὴν Οὐνέσκο, εὐάλωτοι πληθυσμοὶ ποὺ κινδυνεύουν νὰ ὑποστοῦν βλάβη ἀπὸ ἀντιδεοντολογικὲς πρακτικές. Θεωρῶ ὅτι τὸ συγκεκριμένο πρόγραμμα τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης ἀποτελεῖ ἀντιδεοντολογικὴ καὶ πιθανῶς βλαπτικὴ παρέμβασι στὴν διαμόρφωσι τῆς προσωπικότητος τῶν ἀνηλίκων Ἑλλήνων μαθητῶν.
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ προώθησις τῆς ἀποδοχῆς τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἔχει προταθῆ, ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι, νὰ γίνεται καὶ μέσῳ τὴς Ἐκπαιδεύσεως, καὶ ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν παρουσιάζεται ποτὲ ἀνεξαρτήτως, ἀλλὰ σὲ συνδυασμὸ μὲ προγράμματα κατὰ τοῦ ρατσισμοῦ. Ὁ συνδυασμὸς αὐτὸς προϋποθέτει καὶ ἐξ αὐτοῦ συνάγεται ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι μία ἀπολύτως φυσιολογικὴ καὶ ἰσότιμη πρακτική, γεγονὸς ποὺ οὔτε ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ θρησκεία ἀποδέχεται, οὔτε ἀπὸ τὰ σύγχρονα ἰατρικὰ δεδομένα ἐπιβεβαιώνεται.
Πιστεύω ὅτι στὴν διαδικασία ποὺ ἡ Ε.Ε. ἀποκαλεῖ «διαμόρφωσι προσωπικοτήτων», οἱ ἀξίες καὶ πεποιθήσεις κάθε λαοῦ πρέπει νὰ ἔχουν πρωτεύοντα ρόλο, ὄχι μόνο διότι αὐτὸ εἶναι δίκαιο καὶ δημοκρατικό, ἀλλὰ καὶ διότι ἡ Ε.Ε. χρειάζεται σφριγηλὰ κράτη-μέλη ποὺ τροφοδοτοῦνται ἀπὸ τὶς ρίζες τους καὶ ὄχι ἀβούλους ἀκολούθους ποὺ προσβλέπουν σὲ ἀνταλλάγματα.
Ἡ πρόθεσίς μου εἶναι νὰ συνεισφέρω στὴν ἀντικειμενικὴ διερεύνησι ἑνὸς σοβαροῦ κοινωνικοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖο προκαλεῖ ἰδιαίτερες ἐντάσεις στὴν κοινωνία μας καὶ θέτει ἐρωτηματικὰ ποὺ θὰ πρέπη νὰ ἀπαντηθοῦν μὲ ὑπεύθυνο τρόπο ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα.

Πηγή: Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία

Ἀπεγνωσμένες κραυγὲς ἀπὸ ἀβοήθητα... θύματα

τῆς Νάντιας Δουρίδα

Πᾶνε πολλά, πολλὰ χρόνια, ἀπὸ τότε ποὺ ὑπῆρχαν μανάδες ποὺ πίστευαν στὴν σπουδαιότητα τοῦ ρόλου «τῆς μάνας», πού 'χτιζαν τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά τους γιὰ νὰ γίνη φωλιὰ καὶ ζεστὸ κατάλυμα γιὰ τὸ σπιτικό τους καὶ τὰ παιδιά τους...
Πᾶνε πολλά, πολλὰ χρόνια, ποὺ ἀξίες σὰν τὴν θυσία, τὴν ἀγάπη, τὴν προσφορὰ εἶχαν ἀντίκρυσμα...
Αὐτὰ τὰ μακρυνὰ χρόνια, γρήγορα τὰ σκέπασαν, σὰν ὁρμὴ χειμάρρου, ἄλλα χρόνια, ποὺ σάρωσαν καὶ ἄλλαξαν, ἂν ὄχι τὰ πάντα, πάρα πολλὰ πράγματα.
Στὰ σύγχρονα λοιπόν, μοντέρνα, σημερινὰ χρόνια, δὲν θεωρεῖται σπουδαῖο οὔτε πρωταρχικὸ νὰ εἶσαι γονεύς.
Κινήματα πολλά, στὴν ἀρχὴ δειλά, ἀργότερα γοργά, ἀνέτρεψαν παλιές, «σκουριασμένες» ἰδέες. Ἡ γυναίκα, μᾶς εἶπαν, χαραμίστηκε στὸ σπίτι. Ἔπρεπε νὰ ἀξιοποιήση τὸ δυναμικό της. Οἱ ἀνδροκρατικὲς κοινωνίες τὴν ἔπνιξαν.
Χιονοστιβάδες κύλησαν καὶ μετακίνησαν τὰ πάντα.
Θρίαμβος! Ἡ γυναίκα παντοῦ! Ξεπέρασε τὸν ἄνδρα!
Τὰ ἀποτελέσματα καὶ πάλι ἀνάλογα: Πολὺ τρέξιμο, πολλὲς γνώσεις. Γονεῖς κουρασμένοι, παιδιὰ σερνάμενα, γεμᾶτα ἀντιδράσεις, ἀρνήσεις, ψυχολογικὰ προβλήματα, «τίκς», ἀβάσταχτο ἄγχος, ἀτέλειωτη δυστυχία.
Ἔχουμε συνηθίσει ν' ἀκοῦμε πιὰ αὐτὴ τὴν λέξι καὶ ἴσως δὲν στεκόμαστε καθόλου πιὰ νὰ σκεφθοῦμε, δὲν προλαβαίνουμε, τρέχουμε.
Μήπως ὅμως σᾶς ἔχει τύχει ν' ἀκούσετε (ἂν κατὰ σύμπτωσιν ἔχετε σχέσι λόγῳ τῆς δουλειᾶς σας μὲ γονεῖς καὶ παιδιά) γονεῖς, μὰ πολλοὺς γονεῖς κάθε μέρα, νὰ πηγαίνουν τὰ παιδιά τους ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 6 χρόνων καὶ μέχρι τὰ 16 ἢ 18 στὸν παιδίατρο, μὲ ἀγωνία νὰ ρωτοῦν καὶ μὲ λαχτάρα νὰ περιμένουν μία ἀπάντησι:
«Γιατρέ μου τί πρέπει νὰ κάνουμε; Ἡ Μαρία, ὁ Γιάννης, ἔχει ἄγχος, μὰ πολὺ ἄγχος!»
Τί λέτε ἐσεῖς, ἐπιτρέπεται, ἕνα παιδί, νὰ ἔχη ἄγχος;

Πηγή: Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία

Ἡ σχέσις μεταξὺ ἐκτρώσεων, καρκίνου τοῦ μαστοῦ καὶ ἐλέγχου τοῦ πληθυσμοῦ

τοῦ Stanley K. Monteith, ἰατροῦ*

Εἶναι σχεδὸν ἀδύνατον νὰ πείσης κάποιον ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀφοσιωμένοι στὸν καταναγκαστικὸ ἔλεγχο τοῦ πληθυσμοῦ καὶ στὴν γενοκτονία. Πολλοὶ ἀναγνῶσται θὰ παραδεχθοῦν ὅτι ἡ κυβέρνησις τῶν Η.Π.Α. βοηθᾷ στὴν χρηματοδότησι τοῦ προγράμματος τῆς Κίνας γιὰ βεβιασμένες ἐκτρώσεις, ὑποχρεωτικὴ στείρωσι, ἐμβρυοκτόνα καὶ ἔλεγχο τοῦ ἀριθμοῦ τῶν ζωντανῶν γεννήσεων. Οἱ περισσότεροι ἀναγνῶσται θὰ ἀποδεχθοῦν τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Η.Π.Α. χρηματοδοτοῦν τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη γιὰ τὸν «οἰκογενειακὸ προγραμματισμό», ὁ ὁποῖος εἶναι μιὰ μορφὴ πληθυσμιακοῦ ἐλέγχου καὶ προωθεῖται παγκοσμίως. Οἱ περισσότεροι ὅμως νοήμονες ἄνθρωποι ἀδυνατοῦν νὰ πιστεύσουν ὅτι τέτοια προγράμματα εἶναι στὴν πραγματικότητα μέρη ἑνὸς «βασικοῦ σχεδίου» γιὰ τὴν ἐξόντωσι μεγάλων τμημάτων τοῦ παγκοσμίου πληθυσμοῦ.
Θὰ ἀναφέρω ἐδῶ ἕνα παράδειγμα προγράμματος πληθυσμιακοῦ ἐλέγχου, τὸ ὁποῖο προωθεῖται σήμερα στὶς Η.Π.Α. Πολλοὶ ἰατροὶ ἔχουν ἐκφράσει τὴν ἀνησυχία τους γιὰ τὴν δραματικὴ αὔξησι τοῦ καρκίνου τοῦ μαστοῦ στὶς γυναῖκες, τὰ τελευταῖα χρόνια. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι 18 ἐπιστημονικὲς μελέτες, οἱ ὁποῖες ἐδημοσιεύθησαν σὲ ἐγχώρια ἀλλὰ καὶ ξένα ἰατρικὰ περιοδικά, παρουσίαζαν ξεκάθαρα τὴν ἄμεση αἰτιακὴ σχέσι μεταξὺ ἐκτρώσεως πρώτου τριμήνου καὶ καρκίνου τοῦ μαστοῦ, ὅλες οἱ προσπάθειες διαδόσεως αὐτῆς τῆς πληροφορίας στὶς Η.Π.Α. ἀπέτυχαν ἐξ αἰτίας αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι στηρίζουν τὶς ἐκτρώσεις καὶ τὸν ἔλεγχο τοῦ πληθυσμοῦ. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1996, ἕνα νέο ἐπιστημονικὸ ἔντυπο, τὸ ὁποῖο ἐπραγματεύετο τὴν ἐκ τῶν ὑστέρων ἀνάλυσι 23 διαφορετικῶν ἐπιστημονικῶν μελετῶν γύρω ἀπὸ τὴν σχέσι μεταξὺ ἐκτρώσεων πρώτου τριμήνου καὶ καρκίνου τοῦ μαστοῦ, ἐδημοσιεύθη σὲ ἀγγλικὸ ἰατρικὸ περιοδικό.
Ἡ μελέτη αὐτὴ ἔδειχνε ξεκάθαρα μιὰ πιὸ συχνὴ ἐμφάνισι καρκίνου τοῦ μαστοῦ σὲ γυναῖκες, οἱ ὁποῖες εἶχαν ὑποστῆ ἔκτρωσι κατὰ τὸ πρῶτο τρίμηνο τῆς ἐγκυμοσύνης. Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς δημοσιεύσεως, ὁ Ἀμερικανικὸς Ἰατρικὸς Σύλλογος (AMA), ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀντικαρκινικὴ Ἑταιρεία (ACS), καὶ ὑποστηρικταὶ τῶν ἐκτρώσεων καὶ τοῦ πληθυσμιακοῦ ἐλέγχου ἑνώθηκαν σὲ μιὰ ἀνίερη συμμαχία προκειμένου νὰ ἀμφισβητήσουν τὰ συμπεράσματα τῶν συγγραφέων καὶ νὰ ἀνακόψουν τὴν περαιτέρω διάδοσι αὐτῶν τῶν πληροφοριῶν στοὺς ἀμερικανοὺς ἰατρούς. Ὅλοι οἱ προαναφερθέντες ὀργανισμοὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ἀναχαιτίζουν τὶς προσπάθειες, οἱ ὁποῖες γίνονται γιὰ νὰ προειδοποιοῦν οἱ ἰατροὶ τὶς γυναῖκες γιὰ τοὺς κινδύνους, τοὺς ὁποίους διατρέχουν ὅταν ὑποβάλλουν τὸν ἑαυτό τους σὲ ἐκτρώσεις κατὰ τὸ πρῶτο τρίμηνο τῆς ἐγκυμοσύνης. Πρὸ οἱασδήποτε χειρουργικῆς ἐπεβάσεως στὶς Η.Π.Α., ἀπαιτεῖται συγκατάθεσις. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει γιὰ τὶς ἐκτρώσεις.
Ὁ Ἀμερικανικὸς Ἰατρικὸς Σύλλογος, ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀντικαρκινικὴ Ἑταιρεία καὶ τὸ κύκλωμα τοῦ «θανάτου» ἐξακολουθοῦν νὰ ἐπιμένουν ὅτι οἱ γυναῖκες δὲν πρέπει νὰ ἐνημερώνωνται γιὰ τὸν κίνδυνο, τὸν ὁποῖο διατρέχουν ὅταν καταστρέφουν τὴν ζωὴ τοῦ ἀγεννήτου παιδιοῦ τους. Γιατί ὑπάρχει τέτοια ἀντίφασις; Ἡ πρόσφατη πολιτικὴ γιὰ τὶς ἐκτρώσεις στὶς Η.Π.Α. εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἐλλάτωσι τοῦ πληθυσμοῦ. Κι αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἕνα παιδί, μπορεῖ νὰ ὁδηγηθῆ ἀπὸ τὸ σχολεῖο σὲ μιὰ κλινικὴ ἐκτρώσεων χωρὶς νὰ ἐνημερωθοῦν οἱ γονεῖς, ἐνῷ τὸ ἴδιο παιδὶ δὲν μπορεῖ νὰ πάρη μιὰ ἀσπιρίνη χωρὶς τὴν συγκατάθεσι γονέως.

Ὅλα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸν ἔλεγχο τοῦ πληθυσμοῦ!

* σὲ πρώτη μετάφρασι τοῦ Ἀγγέλου Κ. Βασιλειάδου ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ γλῶσσα

Στ' ἅρματα ἀδέρφια

τοῦ Ὀδυσσέως Ἀνδρούτσου

Καθὼς ξημερώνει ἡ μεγάλη ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἑορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου, ἀναδημοσιεύουμε* τὸ γράμμα αὐτὸ τοῦ «λιονταριοῦ τῆς Ρούμελης», χαρακτηριστικὸ τοῦ ἡρωϊσμοῦ καὶ τῆς φιλοπατρίας τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ '21, ὡς ἐλάχιστο φόρο τιμῆς πρὸς αὐτοὺς καὶ ὡς ὁδοδείκτη γιὰ ὅλους ἐμᾶς, τοὺς Ἕλληνες τῆς 3ης μετὰ Χριστὸν χιλιετίας.

Χρόνια πολλά!

Ἡ συντακτικὴ ἐπιτροπή

Ἠγαπημένοι μου Γαλαξιδιῶταις.

Ἤτανε βέβαια ἀπὸ τὸν Θεὸ γραμμένο νὰ ἀδράξωμε τὰ ἅρματα μιὰ ἡμέρα, καὶ νὰ χυθοῦμε κατὰ πάνου στοὺς τυρράνους μας, ποὺ τόσα χρόνια ἀνελεήμονα μᾶς τυραγνεύουν. Τί τὴν θέλομε, ὀρὲ ἀδέρφια, αὐτὴ τὴν πολυπικραμένη ζωή, νὰ ζοῦμε ἀποκάτου στὴν σκλαβιά, καὶ τὸ σπαθὶ τῶν Τούρκων νὰ ἀκονιέται στὰ κεφάλια μας; Δὲν τηρᾶτε ποὺ τίποτα δὲν μᾶς ἀπόμεινε; Αἱ ἐκκλησιαῖς μας γενήκανε τζαμιὰ καὶ ἀχούρια τῶν Τούρκων· κανένας δὲν μπορεῖ νὰ πῇ πὼς τάχα ἔχει τίποτα ἐδικό του γιατὶ τὸ ταχὺ βρίσκεται φτωχός, σὰν διακονιάρης στὴν στράτα· αἱ φαμελιές μας καὶ τὰ παιδιά μας εἶναι στὰ χέρια καὶ στὴν διάκρισι τῶν Τουρκῶν. Τίποτε, ἀδέρφια, δὲν μᾶς ἔμεινε· δὲν εἶναι πρέποντας νὰ σταυρώσωμε τὰ χέρια, καὶ νὰ τηρᾶμε τὸν οὐρανό· ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωκε χέρια, γνῶσι καὶ νοῦ· ἂς ρωτήσωμε τὴν καρδιά μας καὶ ὅτι μᾶς ἀπαντυχαίνει ἂς τὸ βάλωμε γρήγορα σὲ πρᾶξιν, καὶ ἂς εἴμεθα ἀδέρφια, βέβαιοι, τὸ πὼς ὁ Χριστός μας ὁ πολυαγαπημένος θὰ βάλῃ τὸ χέρι ἀπάνου μας. Ὅ,τι θὰ κάμωμε, πρέποντας εἶναι νὰ τὸ κάμωμεν μίαν ὥραν ἀρχήτερα, γιατὶ ὕστερα θὰ χτυπᾶμε τὰ κεφάλια μας. Τώρα ἡ Τουρκιὰ εἶναι μπερδεμένη σὲ πολέμους καὶ δὲν ἔχει ἀσκέρια νὰ στείλῃ κατὰ πάνου μας. Ἂς ὠφεληθοῦμε ἀπὸ τὴν περίστασι, ὁποῦ ὁ Θεός, ἀκούοντας τὰ δίκαια παράπονά μας, μᾶς ἔστειλε διὰ ἐλόγου μας· μία ὥρα πρέποντας εἶναι νὰ ξεσπάσῃ αὐτὸ τὸ μαράζι, ὅπου μᾶς τρώγει τὴν καρδιά. Στὰ ἅρματα ἀδέρφια· ἢ νὰ ξεσκλαβωθοῦμε ἢ ὁλοι νὰ πεθάνωμε· καὶ βέβαια καλύτερο θάνατο δὲν μπορεῖ νὰ προτιμήσῃ κάθε χριστιανὸς καὶ Ἕλληνας.
Ἐγώ, καθὼς τὸ γνωρίζετε καλότατα, ἀγαπητοί μου Γαλαξιδιῶταις, ἠμπορῶ νὰ ζήσω βασιλικά, μὲ πλούτια, τιμαῖς καὶ δόξαις· οἱ Τοῦρκοι ὅ,τι καὶ ἂν ζητήσω μοῦ δίνουνε παρακαλώντας, γιατὶ τὸ σπαθὶ τοῦ Ὀδυσσέα δὲν χωρατεύει. Ἔπειτα κοντὰ στὰ ἄλλα ἐνθυμοῦνται τὸν πατέρα μου, ποὺ τοὺς ἐζεμάτισε. Μὰ σᾶς λέγω τὴν πᾶσαν ἀλήθεια, ἀδέρφια, δὲν θέλω ἐγὼ μονάχα νὰ καλοπερνάω, καὶ τὸ γένος μου νὰ βογκάῃ στὴν σκλαβιά· μοῦ καίεται ἡ καρδιά μου, σὰν βλέπω καὶ συλλογιοῦμαι πὼς ἀκόμα οἱ Τοῦρκοι μᾶς τυραγνεύουν.
Ἀπὸ τὸν Μοριᾶ μοῦ στείλανε γράμματα, πὼς εἶναι τὰ πάντα ἕτοιμα. Ἐγὼ εἶμαι στὸ ποδάρι μὲ τὰ παλληκάρια μου· μὰ θέλω πρῶτα νὰ ἦμαι βέβαιος τὸ πὼς θὰ μὲ ἀκολουθήσετε καὶ ἐσεῖς· ἂν ἐσεῖς κάμετε ἀρχὴ ἀπὸ τὴν μιὰ μεριά, καὶ ἐγὼ ἀπὸ τὴν ἄλλη, θὰ σηκωθῆ ὅλη ἡ Ρούμελη· γιατὶ ὁ κόσμος φοβᾶται· μὰ σὰν ἰδῇ ἐλόγουσας, ποὺ ἔχετε τὰ καράβια, καὶ ξέρετε καλύτερα τὰ πράγματα, τὸ πὼς σηκώνετε τὸ μπαεράκι, θανὰ ξεθαρρέψῃ καὶ τελειώσῃ ὄχι καλύτερα τὸ πρᾶγμα.
Περιμένω ἀπόκρισι μὲ τὸν ἴδιον ποὺ φέρνει τὸ γράμμα μου. Τὴν μπαρούτη καὶ τὰ βόλια τὰ ἔλαβα, καὶ τὰ ἐμοίρασα· νὰ μὲ οἰκονομήσετε καὶ στουρνάρια καὶ ἂν σᾶς περισσεύῃ καὶ ἄλλη μπαρούτη νὰ μοῦ στείλετε γιατὶ θὰ τὴν δώσω στοὺς Πατρατσικιώταις.
Τοῦ Πανουριᾶ τὰ λόγια μὴ πολυακοῦτε. Εἶναι φοβιτσιάρης· μὰ σὰν τὸ σηκώσωμε ἐμεῖς, ἀλλέως δὲν μπορεῖ νὰ φκιάσῃ, πάρεξ νὰ ἔρθῃ μὲ τὸ μέρος μας.
Αὔριο τὸ βράδυ νὰ ἔρθῃ ἕνας στὸ μοναστῆρι καὶ θὰ εὕρῃ τὸν Γκούρα γιὰ νὰ ὁμιλήσῃ, σὰν νὰ ἤμουνα ἐγὼ ὁ ἴδιος. Τὸν Γκούρα νὰ τὸν ἀγαπᾶτε· εἶναι παιδὶ δικό μου καὶ καλὸ παλληκάρι.
Χαιρετίσματα σὲ ὅλους τοὺς φίλους πέρα καὶ πέρα.
Σᾶς χαιρετῶ καὶ σᾶς γλυκοφιλῶ.
22 Μαρτίου 1821

Ὁ ἀγαπητός σας
Ὀδυσσεὺς Ἀνδροῦτσος

* Πηγή: Περιοδικὸ «Παρακαταθήκη»

Λαθρομετανάστευσις, ὁ Δούρειος Ἵππος τοῦ Σιωνισμοῦ

τῆς Ἑνώσεως Ἀποστράτων Ἀξιωματικῶν Στρατοῦ

«Δὲν πρέπει νὰ μακαρίζουμε τὴν πόλι
ποὺ μαζεύει ἀπερίσκεπτα πολλοὺς ἀνθρώπους
καὶ τοὺς πολιτογραφεῖ ἀδιακρίτως,

ἀλλὰ ἐκείνη ποὺ συνεχίζει νὰ σώζη

τὴν γενιὰ τῶν κατοίκων της

ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς ἱδρύσεώς της.»

Ἰσοκράτης

Τὸ πρόβλημα τῆς μεταναστεύσεως δὲν εἶναι νέο. Ἡ ἀνάγκη ἐξασφαλίσεως καλλιτέρων ὅρων διαβιώσεως τῶν ἀνθρώπων, οἱ ἀλλαγὲς στὶς κλιματολογικὲς συνθῆκες, οἱ κατακτητικοί, ἀπελευθερωτικοὶ καὶ θρησκευτικοὶ πόλεμοι, καθὼς καὶ πολλοὶ ἄλλοι παράγοντες, ἐξαναγκάζουν τοὺς ἀνθρώπους, εἴτε σὲ συγκροτημένες ὁμάδες, εἴτε ὡς μεμονωμένα ἄτομα, νὰ μετακινοῦνται ἀπὸ τόπο σὲ τόπο.
Τὰ τελευταῖα χρόνια, τὸ ρεῦμα αὐτὸ τῆς μεταναστεύσεως προσέλαβε ἕναν ἰδιότυπο χαρακτῆρα, ὁ ὁποῖος σχετίζεται μὲ τὴν κατάργησι τῆς ἀποικιοκρατίας, τὴν ἀνάδειξι νέων ἐθνικῶν κρατῶν, τὴν ὑπογεννητικότητα τῶν προηγμένων λαῶν, τὴν ὑπεργεννητικότητα ἄλλων, κυρίως μουσουλμανικῶν, πολλάκις δὲ καὶ μὲ τὴν ἐξυπηρέτησι ἀνομολογήτων σκοπῶν, οἱ ὁποῖοι καλύπτονται ὑπὸ τὰ ἀνωτέρω προσχήματα.

Ἡ ἀνεξέλεγκτη αὐτὴ μετακίνησις τῶν ἀνθρωπίνων μαζῶν, εἴτε κατὰ ὁμάδες, εἴτε μεμονωμένως, ὡς μὴ ἀκολουθοῦσα κανένα νόμο τῶν συντεταγμένων ἐθνικῶν κρατῶν ὀνομάζεται λαθρομετανάστευσις καὶ τὰ ἀπαρτίζοντα αὐτὴν ἄτομα λαθρομετανάστες.

Ἡ Ἑλλάς, εὑρισκομένη στὰ ὅρια τριῶν ἠπείρων καὶ ἔχουσα τεράστια χερσαῖα σύνορα καὶ ἐκτεταμένες ἀκτές, μαζὶ μὲ πάνω ἀπὸ τρεῖς χιλιάδες νησιά, ὑφίσταται τὰ κύματα αὐτὰ τῶν μεταναστῶν, εἴτε ὡς ἐνδιάμεσος σταθμὸς αὐτῶν, εἴτε γιὰ μόνιμη ἐγκατάστασι.

Ἡ ἀθρόα καὶ ἄναρχη εἴσοδός τους στἠν χώρα μας καὶ ἡ ἐκ τῶν ὑστέρων νομιμοποιουμένη παραμονή τους πρὸς ἄγραν ψήφων, εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνες γιὰ πολλοὺς καὶ διαφόρους λόγους, οἰκονομικούς, κοινωνικούς, ἐθνικοὺς καὶ πολιτισμικούς.

Οἱ οἰκονομικοὶ λόγοι σχετίζονται μὲ τὴν ἀναστάτωσι, τὴν ὁποία προκαλοῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ στὴν ἀγορὰ ἐργασίας. Εἶναι γνωστὴ ἡ ἀνεργία ποὺ ὑπάρχει στὴν Ἑλλάδα καὶ ποὺ εἶναι σαφῶς μεγαλυτέρα ἀπὸ αὐτὴν ποὺ παρουσιάζει ἐπισήμως ἡ Κυβέρνησις.

Οἱ ξένοι ἐργάτες διογκώνουν τὸ κῦμα τῆς ἀνεργίας, κυρίως τῶν νέων, οἱ ὁποῖοι βλέπουν νὰ μὴν ἔχουν στὴν πατρίδα τους, κυριολεκτικῶς, στὸν ἥλιο μοῖρα.

Ἡ οἰκονομικὴ αὐτὴ δυσπραγία τῶν ἀσθενεστέρων τάξεων δημιουργεῖ τοὺς κοινωνικοὺς λόγους, οἱ ὁποῖοι εἶναι συγχρόνως καὶ ἠθικοὶ καὶ δικαιολογοῦν τὴν ἄμεση ἀπέλασι τὼν ἀλλοδαπῶν ἐργατῶν.

Κοινωνικὴ καὶ ἠθικὴ παράμετρο ἀποτελεῖ καὶ ἡ ἐγκληματικότης τῶν ἀλλοδαπῶν. Τὰ ἴδια τὰ γεγονότα μᾶς πιστοποιοῦν ὅτι δὲν ἦλθαν στὴν χώρα μας ἀπόφοιτοι τοῦ κατηχητικοῦ. Καὶ μόνον ἡ ἀναφορὰ σὲ ρωσσική, ρουμανική, βουλγαρικὴ καὶ ἀλβανικὴ μαφία, εἶναι ἐνδεικτικὴ τῆς ποιότητος τῶν οἰκονομικῶν αὐτῶν μεταναστῶν.

Φόνοι, ληστεῖες, κλοπές, βιασμοὶ καὶ ἐμπρησμοί, εἶναι τὰ ὀδυνηρὰ ἀποτελέσματα τῆς εἰσαγομένης ὑπ' αὐτῶν ἐγκληματικότητος.

Οἱ ἐθνικοὶ κίνδυνοι συνίστανται, ἀφ' ἑνὸς μὲν στὴν διάλυσι τοῦ ὑπάρχοντος ἐθνικοῦ κράτους, ἀφ' ἑτέρου δὲ στὴν δημιουργία ἐπικινδύνων μειονοτήτων ἐντὸς τῶν ἔδαφικῶν μας ὁρίων.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ σπουδαιότερο μέλημα τῆς παγκοσμιοποιήσεως εἶναι ἡ κατάργησις καὶ ἐξαφάνισις τῶν ἐθνικῶν κρατῶν. Αὐτὸ ὅμως εἶναι δύσκολο νὰ πραγματοποιηθῆ σὲ κράτη μὲ μακραίωνη ἱστορία καὶ παράδοσι, καὶ φυλετικῶς καὶ θρησκευτικῶς συμπαγῆ, ὅπως ἡ Ἑλλάς.

Ἡ παρουσία ὅμως τόσων μεταναστῶν, κυρίως λαθρομεταναστῶν, κυριολεκτικῶς δυναμιτίζει τὸν ἐθνικό μας ἱστὸ καὶ τὴν φυλετική μας συνοχή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παίζουν αὐτοὶ τὸν ρόλο τοῦ Δουρείου Ἵππου τῆς παγκοσμιοποιήσεως καὶ κατ' ἐπέκτασιν τοῦ Σιωνισμοῦ.

Ἡ ὕπαρξις λοιπὸν μεγάλων μειονοτήτων στὴν χώρα μας καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ γειτονικὰ κράτη, μόνον κινδύνους προοιωνίζει. Καὶ εἶναι γνωστὲς οἱ προθέσεις τῶν γειτονικῶν κρατῶν ἔναντι ἡμῶν.

Τέλος, ἡ νόθευσις τῆς πολιτιστικῆς καὶ λαϊκῆς μας κληρονομιᾶς ἀπὸ ἀλλότροπα ἤθη, ἔθιμα καὶ «κουλτοῦρες», εἶναι ἀρκούντως ἐμφανής, σὲ σημεῖο ποὺ ἐλλοχεύει ὁ κίνδυνος τῆς πολιτισμικῆς μας ἀλλοτριώσεως.

Καί εἶναι πολὺ ἀφελεῖς ὅσοι διατείνονται ὅτι τελικῶς ὁ ἀνώτερος ἑλληνικὸς πολιτισμὸς θὰ ἐπικρατήση καὶ θὰ ἐντάξη στοὺς κόλπους του τὴν πολιτισμικὴ αὐτὴ πανσπερμία. Αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ γίνη μόνον σὲ πολυφυλετικὰ κράτη ὅπως οἱ ΗΠΑ, ὅπου κοινὴ συνισταμένη τῶν πολιτῶν τους εἶναι τὸ δολλάριο. Ἐνῷ ἐμεῖς, κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε τὸν πολιτισμό μας, τὸ μοναδικὸ ἀγαθὸ ποὺ παράγει ὁ τόπος μας ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων.

Δυστυχῶς, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς αὐτο-ναρκώνεται μὲ ἀνούσιες παραπλανητικὲς ἐκπομπὲς χωρὶς νὰ ἔχη τὴν δύναμι νὰ σκεφθῆ τὸ ἱστορικό του συμφέρον καὶ νὰ θέση στὸν ἑαυτό του τὰ ἐρωτήματα:

Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἑλλὰδα ποὺ θέλω;

Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἑλλάδα ποὺ ὁραματίζομαι;

Αὑτὴ εἶναι ἡ Ἑλλάδα ποὺ θὰ παραδώσω στὶς ἑπόμενες γενιές;

Στὴν περίπτωσι ποὺ τὸν ἱκανοποιεῖ ἡ κατάστασις τῆς φθορᾶς καὶ τῆς μιζέριας καὶ δὲν νοιώθει θιγόμενος ἀπὸ ἀνάξιες κυβερνήσεις ποὺ ἀλλοιώνουν τὴν βούλησι καὶ τὴν ἱερότητα τῆς ψήφου, ἂς περιμένη μοιρολατρικῶς τὴν τύχη του καὶ τὸ ἀνάθεμα τῆς ἱστορίας.

Ἐὰν ὅμως ἐπιθυμῆ νὰ εἶναι ἐνεργὸς πολίτης σὲ μιὰ Ἑλλάδα ζωντανή, ἂς ἀποτινάξη ἀμέσως τὴν ψυχοφθόρα νάρκη καὶ ἂς ἀντιδράση ὅπως ἐπιτάσσουν οἱ ἱστορικές του καταβολὲς καὶ ἡ ἱστορία τῆς Ἑλλάδος.

Τί ἐστιν ἔργον ἄρχοντος*

τοῦ Μεγάλου Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Κάποιοι λένε ὅτι ἡ ἀρετὴ τοῦ ἄρχοντος φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι μπορεῖ νὰ μετατρέψη μία πόλι ἀπὸ μικρὴ σὲ μεγάλη· ἐγὼ θὰ ἔλεγα ὅτι ἡ ἀρετὴ τοῦ ἄρχοντος φαίνεται περισσότερο ἀπὸ τὸ ὅτι μπορεῖ νὰ μετατρέψη μία πόλι ἀπὸ φαύλη σὲ χρηστή. Διότι τὸ πρῶτο εἶναι πολλὲς φορὲς ἀποτέλεσμα εὐνοϊκῶν συγκυριῶν, ἐνῷ τὸ δεύτερο δὲν μπορεῖ νὰ γίνη παρὰ μόνο ἀπὸ κάποιον ἄρχοντα ποὺ διοικεῖ μὲ ἄριστο τρόπο. Ἂν ἐσὺ ἔχης ὡς πρότυπό σου αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὸν ἄρχοντα, μὲ ὅσα θὰ πετύχης, θὰ αὐξήσης τὴν ἀρετὴ στὴν ζωὴ τῶν ὑπηκόων σου...

... Νὰ εἶσαι ὑπερβολικὰ συνετὸς καὶ νὰ ἔχης δυνατὴ μνήμη. Εὐχάριστος στὰ λόγια καὶ πιὸ εὐχάριστος στὴν συμπεριφορά, ἀγαπητὸς σ' αὐτοὺς ποὺ συναντᾶς, πιὸ ἀγαπητὸς σ' αὐτοὺς ποὺ εἶναι διαρκῶς κοντά σου. Ἐξαιρετικὸς στὴν κρίσι καὶ στὴν ρύθμισι τῶν ὑποθέσεων ποὺ ἔχεις μπροστά σου. Νὰ εἶσαι διορατικὸς καὶ προσεκτικὰ νὰ προφυλάσσεσαι. Νὰ εἶσαι πρόθυμος νὰ κάνης μεγάλα ἔργα, προθυμότερος ὅμως νὰ διασώσης αὐτὸ ποὺ ἔχεις κατορθώσει. Ἱκανὸς στὸ νὰ ἀποκρύπτης τὸ συμφέρον σου, ἱκανώτερος νὰ διαφεύγης τὴν προσοχὴ καὶ ἱκανώτατος στὸ νὰ ἀποκαλύπτης τοὺς αὐθάδεις. Νὰ προξενῆς φόβο στοὺς ἐχθρούς σου, ἀλλὰ νὰ σὲ ἀγαποῦν οἱ ὑπήκοοί σου. Ἀμφότεροι ὅμως νὰ σὲ σέβωνται καὶ νὰ σὲ θαυμάζουν. Νὰ μὴ σὲ νικοῦν οἱ ἡδονές, ἀλλὰ νὰ εἶσαι ὑπόδειγμα σωφροσύνης. Νὰ ἐλέγχης τὴν ὀργή σου καὶ νὰ ἀγαπᾶς τὴν πραότητα. Γρήγορος στὴν ἀναζήτησι τοῦ δικαίου καὶ στὴν ἀμερόληπτη ἀπονομή του. Σταθερὸς στὶς ἀπόψεις σου, σίγουρος στὶς ὑποσχέσεις σου. Νὰ εἶσαι γενναῖος στὶς καταστάσεις ποὺ προξενοῦν φόβο. Ἄτολμος γιὰ κάθε παρανομία καὶ νὰ μὴ ἀνταλλάσσης μὲ καμμιὰ εὐκολία τὴν ἐπιμονὴ καὶ τοὺς κόπους γιὰ τὸ καλό. Πρόθυμος στὶς εὐεργεσίες, διστακτικὸς στὶς τιμωρίες. Ἐραστὴς τῆς φιλίας, ἐχθρὸς τοῦ μίσους. Πηγὴ ἐλέους. Νὰ μὴ εἶσαι φαντασμένος, ἀλλὰ ὑπερβολικὰ ταπεινόφρων. Νὰ περιφρονῆς τὸν πλοῦτο, νὰ βοηθᾶς τοὺς φτωχούς, νὰ τιμᾶς τὴν ἀλήθεια, νὰ μὴ συμβιβάζεσαι μὲ τὸ ψέμμα. Νὰ μὴ νοιώθης ταπεινωμένος στὴν ἀποτυχία, ἀλλὰ στὴν ἐπιτυχία νὰ μὴ ξιπάζεσαι. Νὰ εἶσαι κύριος τῆς γλώσσας σου καὶ νὰ προσέχης τὶ ἀκοῦς. Νὰ εἶσαι ἀδυσώπητος φύλακας τῆς ἀφῆς καὶ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων. Νὰ μὴ ἐνδίδης σὲ κανένα πάθος, οὔτε νὰ παρασύρεσαι ἀπὸ τὴν διέγερσι τῶν ἐπιθυμιῶν. Καὶ γιὰ νὰ ὁλοκληρώσω, νὰ εἶσαι, ὄχι μόνο πρότυπο καὶ παράδειγμα κάθε ἀρετῆς καὶ εὐσεβείας γιὰ τοὺς ὑπηκόους σου, ἀλλὰ νὰ ἀποτελῆς καὶ γιὰ ὅλες τὶς γενιὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν, μιὰ ὄμορφη καὶ σπουδαία ἐνθάρρυνσι, ποὺ ἐπιτελεῖ ὡραῖα καὶ σημαντικὰ ἔργα.

* Ἐξαιρετικῶς ἀφιερωμένο στοὺς πολιτικοὺς καὶ πνευματικούς μας ἄρχοντες

Πηγή: ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ, Ἀνθολόγιο κειμένων (Ἐπιλογὴ κειμένων, ἐπιμέλεια ἐκδόσεως: Κωνσταντῖνος Ἰ. Χολέβας)

Ἡ γλῶσσα μας, ἡ ψυχὴ τοῦ Ἔθνους μας*

τοῦ Ὀδυσσέως Ἐλύτου

Μέσα σ᾿ ἕνα τέτοιο πνεῦμα εἶχα κινηθῆ ἄλλοτε, ὅταν ἔλεγα ὅτι ἕνα τοπίο δὲν εἶναι, ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνονται μερικοί, κάποιο ἁπλῶς σύνολο γῆς, φυτῶν καὶ ὑδάτων. Εἶναι ἡ προβολὴ τῆς ψυχῆς ἑνὸς λαοῦ ἐπάνω στὴν ὕλη.
Θέλω νὰ πιστεύω — καὶ ἡ πίστη μου αὐτὴ βγαίνει πάντοτε πρώτη στὸν ἀγῶνα της μὲ τὴν γνώση — ὅτι, ὅπως καὶ νὰ τὸ ἐξετάσουμε, ἡ πολυαιώνια παρουσία τοῦ ἑλληνισμοῦ πάνω στὰ δῶθε ἢ ἐκεῖθε τοῦ Αἰγαίου χώματα ἔφτασε νὰ καθιερώση μιὰν ὀρθογραφία, ὅπου τὸ κάθε ὠμέγα, τὸ κάθε ὕψιλον, ἡ κάθε ὀξεία, ἡ κάθε ὑπογεγραμμένη δὲν εἶναι παρὰ ἕνας κολπίσκος, μιὰ κατωφέρεια, μιὰ κάθετη βράχου πάνω σὲ μιὰ καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοὶ ἀμπελῶνες, ὑπέρθυρα ἐκκλησιῶν, ἀσπράκια ἢ κοκκινάκια, ἐδῶ ἢ ἐκεῖ, ἀπὸ περιστεριῶνες καὶ γλάστρες μὲ γεράνια.
Εἶναι μία γλῶσσα μὲ πολὺ αὐστηρὴ γραμματική, ποὺ τὴν ἔφκιασε μόνος του ὁ λαός, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ δὲν ἐπήγαινε ἀκόμη σχολεῖο. Καὶ τὴν τήρησε μὲ θρησκευτικὴ προσήλωση κι ἀντοχὴ ἀξιοθαύμαστη, μέσα στὶς πιὸ δυσμενεῖς ἐκατονταετίες. Ὥσπου ἤρθαμ᾿ ἐμεῖς, μὲ τὰ διπλώματα καὶ τοὺς νόμους, νὰ τὸν βοηθήσουμε. Καὶ σχεδὸν τὴν ἀφανίσαμε. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τῆς φάγαμε τὰ κατάλοιπα τῆς γραφῆς της καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο τῆς ροκανίσαμε τὴν ἴδια της τὴν ὑπόσταση, τὴν κοινωνικοποιήσαμε, τὴν μεταβάλαμε σὲ ἕναν ἀκόμα μικροαστό, ποὺ μᾶς κοιτάζει ἀπορημένος ἀπὸ κάποιο παραθυράκι κάποιας πολυκατοικίας τοῦ Αἰγάλεω.
Δὲν ἀναφέρομαι σὲ καμμιὰ χαμένη γραφικότητα. Οὔτε θυμᾶμαι νά ᾿χω ζήσει σὲ καμμιὰ καλὴ ἐποχὴ γιὰ νὰ τὴν νοσταλγῶ. Ἁπλῶς, δὲν ἀνέχομαι τὶς ἀνορθογραφίες. Μὲ ταράζουν. Νοιώθω σὰν ν᾿ ἀνακατώνωνται τὰ γράμματα στὸ ἴδιο μου τὸ ἐπώνυμο, νὰ μὴ ξέρω ποιὸς εἶμαι, νὰ μὴν ἀνήκω πουθενά. Τόσο πολὺ αἰσθάνομαι νὰ εἶναι ἡ ζωή μου συνυφασμένη μ᾿ αὐτὴν τὴν «ὑδρόγεια λαλιά», ποὺ δὲν εἶναι παρὰ ἡ ὀπτικὴ φάση τῆς ἑλληνικῆς λαλιᾶς, τῆς ἱκανῆς μὲ τὴν διπλῆ της ὑπόσταση νὰ ὁμιλῆ καὶ νὰ ζωγραφίζη συνάμα. Καὶ ποὺ ἐξακολουθεῖ ἀθόρυβα ὅσο καὶ δραστικά, παρὰ τὶς ἄνωθεν ἐπεμβάσεις, νὰ εἰσχωρῆ ὁλοένα μέσα στὴν ἱστορία καὶ μέσα στὴν φύση ποὺ τὴν γέννησαν, ἔτσι ὥστε νὰ μετατρέπη τεράστιες ποσότητες παρελθόντος χρόνου σὲ παρόν, καὶ νὰ μετατρέπεται ἀπὸ τὸ παρὸν αὐτὸ σὲ ὄργανο προικισμένο μὲ τὴν δύναμη νὰ ὁδηγῆ τὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς μας στὴν πρωτογενῆ φυσική τους ἀλήθεια.

* ἡ ἐπικεφαλὶς δική μας

Πηγή: http://www.polytoniko.org/

Ἐκτρώσεις - Τὸ πραγματικὸ ὁλοκαύτωμα

σὲ πρώτη μετάφρασι τοῦ Ἀγγέλου Κ. Βασιλειάδου* ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ γλῶσσα

Ἡ γυναίκα ἦταν ἔγκυος 22 ἑβδομάδων ὅταν ζήτησε τὴν βοήθεια τοῦ ἰατροῦ Μάρτιν Χάσκελ, τοῦ ἐμπνευστοῦ μιᾶς ἰδιαιτέρας διαδικασίας ἐκτρώσεως, προκειμένου νὰ ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὸ βρέφος, τὸ ὁποῖο εἶχε ἤδη ἀρχίσει νὰ κλωτσᾷ.
Ὁ Χάσκελ ξεκίνησε τὸ πρῶτο στάδιο τῆς ἐκτρώσεως. Τοποθέτησε μιὰ οὐσία ἀπὸ φύκια στὸν τράχηλο τῆς γυναίκας καὶ τὴν συνεβούλευσε νὰ τὸν ἐπισκεφθῆ τὴν ἑπομένη ἡμέρα. Ὑπὸ κανονικὲς συνθῆκες, τὰ φύκια ἀπορροφοῦν τὸ ἀμνιακὸ ὑγρὸ ἀπὸ τὴν μήτρα καὶ διογκοῦνται, διαστέλλοντας ἔτσι σταδιακῶς τὸν τράχηλο. Τὴν ἐπομένη ἡμέρα εἰσάγεται νέα ποσότης τῆς ἰδίας οὐσίας. Τὴν τρίτη ἡμέρα, ὁ ἐνεργῶν τὴν ἔκτρωσι ἀνοίγει τὸν τράχηλο μὲ τὰ δάκτυλα, ἐντοπίζει μὲ λαβίδα τὰ πόδια τοῦ μωροῦ καὶ τραβᾷ τὸ ἕνα ἢ καὶ τὰ δύο ἔξω, ἀφαιρῶντας ὁλόκληρο τὸ σῶμα ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κεφάλι. Περιστρέφει τοὺς ὤμους τοῦ ἐμβρύου οὕτως ὥστε νὰ κατευθύνη τὸ πρόσωπο τοῦ μωροῦ χαμηλὰ πρὸς τὰ πίσω καὶ ἐν συνεχείᾳ, τρυπᾷ μὲ ψαλίδι τὴν βάσι τοῦ κρανίου καὶ ἀναρροφᾷ τὸν ἐγκέφαλο διὰ μέσου ἑνὸς σωλῆνος.

Στὴν περίπτωσι αὐτὴ ὅμως, τὰ πράγματα δὲν συνέβησαν ὅπως ἀναμενόταν. Ἡ γυναίκα παραπονέθηκε γιὰ ἔντονο κοιλιακὸ πόνο τὴν πρώτη νύκτα, ἐπειδὴ δὲ ἔμενε μακρυὰ ἀπὸ τὴν κλινικὴ τοῦ Χάσκελ προσκομίστηκε στὸ τμῆμα ἐπειγόντων περιστατικῶν τοῦ τοπικοῦ νοσοκομείου. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐξετάσεως (δὲν ἀνέφερε ὅτι ἦταν ἔγκυος), τὸ μωρὸ γεννήθηκε ζωντανό.

Οἱ παιδίατροι καὶ οἱ νεογνολόγοι κατέφθασαν ἐσπευσμένως. Τὸ μωρό, γένους θηλυκοῦ, ζύγιζε περίπου μισὸ κιλό. Οἱ ἰατροὶ ἀπεφάνθησαν ὅτι τὸ παιδὶ εἶναι ἀπίθανο νὰ ἐπιβιώση καὶ συνεβούλευσαν νὰ μὴ γίνη τίποτε. Ἡ Κόνι Μπόϋλς, νοσοκόμα, καὶ ἡ Σέλλυ Λόου, τεχνικός, εἶδαν τὸ κοριτσάκι νὰ ἀγωνίζεται νὰ ἀναπνεύση καὶ συγκλονίστηκαν. Ἡ Σέλλυ Λόου, γνωρίζοντας ὅτι οἱ νοσοκόμες ἦσαν ἀπησχολημένες μὲ τὴν φροντίδα ἄλλων ἀσθενῶν στὰ ἐπείγοντα περιστατικά, ρώτησε ἂν θὰ μποροῦσε νὰ κρατὴση τὸ κοριτσάκι ποὺ ὠνόμασε «Μπέϊμπυ Χόουπ» (Μωρὸ Ἐλπίδα) μέχρι νὰ πεθάνη. Τὸ αἴτημά της ἔγινε δεκτό.

Ἡ Σέλλυ τύλιξε τὴν Μπέϊμπυ Χόουπ μὲ ἕνα κουβερτάκι καὶ κάθησε σὲ μιὰ κουνιστὴ καρέκλα γι' αὐτὸ ποὺ φανταζόταν ὅτι θὰ διαρκοῦσε μόλις μερικὰ λεπτά. Τῆς τραγουδοῦσε καὶ τῆς χάϊδευε τὰ μάγουλα. «Ἤθελα νὰ νοιώθη ὅτι ἦταν ἐπιθυμητή», ἐξήγησε ἀργότερα ἡ Σέλλυ. «Ἦταν ἕνα πλήρως σχηματισμένο νεογέννητο, ποὺ ἐρχόταν στὸν κόσμο πολὺ νωρίς, χωρὶς νὰ τὸ ἔχη ἐπιλέξει». Τὸ μωρὸ ρούφαγε τὸ κάτω χειλάκι του, ἀνοιγόκλεινε τὰ χεράκια του καὶ κουνιόταν ὅσο ἡ Σέλλυ τὸ κρατοῦσε. Ὁ ἰατρὸς Τζὼν Γουίλλκε, ἀγωνιστὴς ὑπὲρ τῆς ζωῆς καὶ πρώην γυναικολόγος, εἶπε ὅτι δὲν διαφωνεῖ μὲ τὴν ἀρχικὴ ἐκτίμησι τῶν ἰατρῶν τῶν ἐπειγόντων περιστατικῶν ὅτι ἡ Μπέϊμπυ Χόουπ ἦταν πολὺ μικρὴ καὶ πρόωρη γιὰ νὰ ἐπιβιώση, ἀλλὰ ἐφ' ὅσον ἦταν ζωντανὴ καὶ ἀνέπνεε 30 λεπτὰ μετὰ τὴν γέννησί της, ἡ κατάστασίς της θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἐπανεκτιμηθῆ. Μιὰ ἐξαιρετικὴ κλινικὴ γιὰ νεογνὰ ἀπεῖχε 30 λεπτὰ πτήσεως ἑλικοπτέρου καὶ θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε σωθῆ. Στὴν προκειμένη περίπτωσι, τίποτε δὲν ἔγινε.

Μετὰ ἀπὸ τρεῖς ὧρες, ἡ Μπέϊμπυ Χόουπ ξεψύχησε στὴν ἀγκαλιὰ τῆς συμπονετικῆς Σέλλυ Λόου. Τὸ ἐκδοθὲν πιστοποιητικὸ θανάτου ἀνέφερε ὡς αἰτία «ἐξαιρετικῶς πρόωρο λόγῳ προκλήσεως ἐκτρώσεως».

Ἐπρόκειτο ὁ ἐγκληματίας ἰατρὸς Χάσκελ νὰ ἐκδώση πιστοποιητικὸ θανάτου ἢ θὰ ἔρριχνε τὴν Μπέϊμπυ Χόουπ στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων μαζὶ μἐ τὰ ὑπόλοιπα ἀπορρίμματα; Ἐλάχιστα πρόωρα βρέφη ἐπιβιώνουν ἐὰν γεννηθοῦν πρὸ τῶν 23 ἑβδομάδων, παρ' ὅλο ὅτι ἔχουν ὑπάρξει ἐπιζήσαντα στὶς 22 ἑβδομάδες. Πρέπει ὅμως νὰ ἀναρωτηθῆ κανείς: Θὰ ἦσαν οἱ ἰατροὶ τόσο πρόθυμοι νὰ ἐγκαταλείψουν, στὴν περίπτωσι ποὺ ἡ Μπέϊμπυ Χόουπ θὰ ἦταν ἐπιθυμητὴ ἀπὸ τὴν μητέρα της; Θὰ εἶχαν ἀγνοήσει τὰ ζωτικὰ σημεῖα ποὺ ἔδειχνε ἡ Μπέϊμπυ Χόουπ; Ἦταν ἡ ἀξία τῆς Μπέϊμπυ Χόουπ ὡς ἀνθρώπου δευτερεύουσα σὲ σχέσι μὲ τὴν ἀξία της γιὰ τὴν μητέρα;

Ἐὰν ἐκτιμοῦμε τὴν ἀνθρώπινη ἀξία μὲ ὁποιοδήποτε κριτήριο πλὴν τοῦ ὅτι καθένας μας εἶναι μοναδικὸς μὲ δικαιώματα ποὺ δίδονται ἐκ Θεοῦ, τότε ὑποβιβάζουμε τὴν ἀξιοπρέπεια κάθε ἀτόμου. Ἕνα παιδὶ εἶναι ἕνα παιδί. Ὑποψήφια γιὰ υἱοθεσία ζευγάρια περιμένουν χρόνια ἢ πηγαίνουν στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ νὰ βροῦν παιδιὰ ποὺ θὰ ἀγαπήσουν.

Ἡ Σέλλυ Λόου ρωτήθηκε σὲ συνέντευξι τύπου γιὰ τὴν ἄποψί της σὲ σχέσι μὲ τὶς ἐκτρώσεις. Εἶπε ὅτι ἦταν ὑπὲρ τῆς ἐπιλογῆς, ἀλλὰ τώρα πλέον εἶναι ὑπὲρ τῆς ζωῆς. Τί ἄλλαξε τὴν γνώμη της;

Τρεῖς ὧρες!!!

* ἀφιερώνεται στὴν μνήμη τῆς κόρης του, ἡ ὁποία ἀπεβίωσε τὴν 23η Ὀκτωβρίου 2008, ἡμέρα τοῦ τοκετοῦ, συνεπείᾳ ρήξεως μήτρας τῆς συζύγου του, καὶ σὲ ὅλες τὶς ὑποψήφιες μητέρες

Νὰ ποιοὶ διαπαιδαγωγοῦν τὰ παιδιά μας!!!

ἀπὸ τὸ «Παρὸν τῆς Κυριακῆς»*

«Ἐμεῖς εἴμαστε μασόνοι», εἶπαν τέσσερα μέλη τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου στὸν πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς συγγραφῆς -μαζὶ μὲ τὸν καθηγητὴ Β. Φίλια- τοῦ βιβλίου τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Α' Λυκείου. Τὴν ἀποκάλυψι ἔκανε ὁ ἴδιος ὁ πατὴρ Μεταλληνὸς στὴν ἡμερίδα τῶν Θεολόγων, στὴν Λευκάδα, πρὶν ἀπὸ μερικοὺς μῆνες, καὶ καλὸ θὰ εἶναι τώρα ποὺ ὁ νέος Ὑπουργὸς Παιδείας Ἄρης Σπηλιωτόπουλος ξεκινᾷ «ἀπὸ τὸ μηδέν», νὰ τὸ ἔχη ὑπ' ὄψιν του καὶ νὰ μᾶς πῆ ἐὰν ἀποδέχεται νὰ καθορίζουν οἱ μασόνοι -μὲ αὐτήν τους τὴν ἰδιότητα- τὴν ὕλη τῶν βιβλίων μας.

* τὸ κείμενο εἶναι διωρθωμένο

Τὸ κρυφὸ σχολειό

τοῦ Ἰωάννου Πολέμη

Ἀπ᾿ ἔξω μαυροφόρ᾿ ἀπελπισιά,

πικρῆς σκλαβιᾶς χεροπιαστὸ σκοτάδι·

καὶ μέσα στὴ θολόχτιστη ἐκκλησιά-

στὴν ἐκκλησιά, ποὺ παίρνει κάθε βράδυ

τὴν ὄψη τοῦ σχολειοῦ-

τὸ φοβισμένο φῶς τοῦ καντηλιοῦ

τρεμάμενο τὰ ὀνείρατα ἀναδεύει

καὶ γύρω τὰ σκλαβόπουλα μαζεύει.

Ἐκεῖ καταδιωγμένη κατοικεῖ

τοῦ σκλάβου ἡ ἁλυσόδετη πατρίδα·

βραχνὰ ὁ παπάς, ὁ δάσκαλος, ἐκεῖ

θεριεύει τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα

μὲ λόγια μαγικά.

Ἐκεῖ ἡ ψυχὴ πικρότερο ἀγρικᾷ

τὸν πόνο τῆς σκλαβιᾶς της, ἐκεῖ βλέπει

τί ἔχασε, τί ἔχει, τί τῆς πρέπει.

Κι ἀπ᾿ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ψηλά,

ποὺ ἐβούβανε τὰ στόματα τῶν πλάνων

καὶ ρίχνει καὶ συντρίβει καὶ κυλᾷ

στὴν ἄβυσσο τοὺς θρόνους τῶν τυράννων,

κι ἀπὸ τὴ σιγαλιά,

ποὺ δένει στὸ λαιμὸ πνιγμοῦ θηλειά,

κι ἀπ᾿ τῶν προγόνων τ᾿ ἄφθαρτα βιβλία,

ποὺ δείχνουν τὰ πανάρχαια μεγαλεῖα,
ἕνας ψαλμὸς ἀκούγεται βαθύς,

σὲ μελῳδίες ἑνὸς κόσμου ἄλλου,

κι ἀνατριχιάζει ἀκούοντας καθεὶς

προφητικὰ τὰ λόγια του δασκάλου

μὲ μία φωνὴ βαρειά:

«Μὴ σκιάζεστε στὰ σκότη! Ἡ λευθεριὰ

σὰν τῆς αὐγῆς τὸ φεγγοβόλο ἀστέρι

τῆς νύχτας τὸ ξημέρωμα θὰ φέρη».

«Σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγησις» τῶν νέων κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο

τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση,

Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ

Ἐνδιαφέροντα εἶναι καὶ ὅσα λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιὰ τὴν «σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγησι» τῶν νέων, τὰ ὁποῖα βεβαίως βρίσκονται σὲ ἀντίθεσι πρὸς ὅσα ἡ σημερινὴ ἐλευθεριάζουσα καὶ ἀχαλίνωτη βιοθεωρία καὶ παιδαγωγικὴ προβάλλει. Ἡ σαρκικὴ ἐπιθυμία ἀπὸ τὸ δέκατο πέμπτο ἔτος τῆς ἡλικίας ἐπιτίθεται μὲ σφοδρότητα καὶ ἡ χαλιναγώγησίς της εἶναι πολὺ δύσκολη. Συνιστᾷ νὰ ἀποφεύγωνται τὰ αἰσχρὰ θεάματα καὶ ἀκούσματα, ποὺ διεγείρουν τὴν ἐπιθυμία. Ὡς ἀντιστάθμισμα γιὰ τὴν ἀπώλεια αὐτῆς τῆς ψυχαγωγίας συνιστᾷ τὴν στροφὴ τοῦ ἐνδιαφέροντος τῶν νέων πρὸς ἄλλες κατευθύνσεις· σὲ ἐκδρομές, ἐπισκέψεις πόλεων καὶ μουσείων, συναναστροφὲς μὲ πνευματικοὺς καὶ ἁγίους ἀνθρώπους.
Στὴν ἐποχή μας, ἡ κατάστασις σχετικὰ μὲ τὸ θέμα αὐτὸ εὑρίσκεται πλέον ἐκτὸς ἐλέγχου. Δὲν ἀρκεῖ ὁ καταιγισμὸς τῶν ἐντυπώσεων καὶ τῶν ἐρεθισμῶν, ποὺ δέχονται τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὴν ἀναίσχυντη ἐμφάνισι καὶ τὴν προκλητικὴ γύμνεια ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ποὺ τείνει νὰ γίνη θεσμός, ὡς καὶ ἀπὸ τὴν πορνογραφικὴ ὑστερία ἰδιαίτερα τῶν καναλιῶν τῆς τηλεοράσεως, οἱ σοφοὶ παιδαγωγοὶ τῶν καιρῶν μας, οὐσιαστικὰ ὅμως καταστροφεῖς τῆς νεολαίας, προγραμματίζουν τὴν εἰσαγωγὴ στὰ σχολεῖα καὶ τὴν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῆς «σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως». Ἡ σοφὴ παιδαγωγικὴ παράδοσις τῶν Πατέρων μας στὸ θέμα αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ ἐλέγξη τοὺς ἐρεθισμοὺς καὶ τὶς ἐντυπώσεις, ὥστε οἱ νέοι κατὰ τὸ δυνατὸν ἤρεμοι καὶ ἀπερίσπαστοι νὰ ἀσχοληθοῦν δημιουργικὰ μὲ τὴν παιδεία καὶ τὴν μάθησι ἀφ’ ἑνός, καὶ ἀφ’ ἑτέρου νὰ γευθοῦν τὶς χαρὲς αὐτῆς τῆς περιοχῆς μέσα στὸν εὐλογημένο θεσμὸ τοῦ γάμου, ὁ ὁποῖος ἔτσι καὶ σὲ φυσικὸ ἐπίπεδο παραμένει πηγὴ χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης. Οἱ σημερινοὶ ἀπαίδευτοι παιδαγωγοὶ δὲν ἀφήνουν ἡσύχους τοὺς νέους οὔτε μέσα στὸ σχολεῖο, ὅπου θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν ἀποκλεισθῆ οἱ πειρασμοὶ καὶ οἱ ἐρεθισμοί, γιὰ νὰ λειτουργῆ ἡ παιδεία ὡς εὐγενικὴ διέξοδος καὶ κατάλληλος ἐργαστηριακὸς χῶρος γιὰ τὴν σπουδὴ καὶ τὴν μάθησι. Πόσοι ἀπὸ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς εἶναι πρόσωπα ἠθικὰ καὶ πνευματικὰ καλλιεργημένα, ὥστε νὰ ἀναλάβουν μὲ σοβαρότητα καὶ εὐθύνη τὸ ἔργο αὐτό; Καὶ πόσοι ἀπὸ τοὺς γονεῖς θὰ δέχονταν εὐχαρίστως αὐτὴ ἡ κατ’ ἐξοχὴν ἱερὴ καὶ προσωπικὴ περιοχὴ τῶν παιδιῶν τους νὰ κακοποιηθῆ καὶ νὰ διαστραφῆ στὰ χείλη καὶ στὴν διδασκαλία τοῦ ὁποιουδήποτε δασκάλου, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ κουβαλᾷ στὸ θέμα αὐτὸ τὶς δικές του κακὲς ἐμπειρίες καὶ γνῶμες, ἀκόμη καὶ διαστροφές; Καὶ τί θὰ ἀπομείνη νὰ μάθουν καὶ νὰ γευθοῦν οἱ νέοι μέσα στὸν γάμο, ὅταν τὰ μαθαίνουν καὶ τὰ γεύωνται ἔξω ἀπὸ αὐτόν; Γιὰ αὐτὸ ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια ἔχουν χάσει στὶς ἡμέρες μας κάθε γοητεία καὶ ἕλξι, ἀφοῦ τελικῶς αὐτὸς ὁ ἱερὸς καὶ μοναδικὸς καὶ προσωπικὸς δεσμὸς δύο ἀνθρώπων ἑτεροφύλων κατήντησε ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς δεσμούς, ποὺ εἶχαν πρὶν ἀπὸ αὐτὸν ἄνδρας καὶ γυναῖκα, συγκριτικὰ μάλιστα σὲ χειρότερη θέσι, ἀφοῦ συνδέεται μὲ τὰ προβλήματα τῆς ἀναγκαστικῆς συμβιώσεως καὶ τῶν ποικίλων δεσμεύσεων.
Δὲν χρειάζεται διδασκαλία εἰς τὰ τοῦ γάμου. Εἶναι αὐτάρκης διδάσκαλος ἡ φύσις. Ἀκριβῶς ὅπως δὲν χρειάζεται νὰ μάθουμε πῶς θὰ φᾶμε, καὶ πῶς θὰ πιοῦμε καὶ πῶς θὰ κοιμηθοῦμε. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ. Γενεὲς γενεῶν ἀνθρώπων ἔκαναν γάμους καὶ οἰκογένειες, καὶ μάλιστα εὐτυχισμένες καὶ σταθερές, χωρὶς «σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγησι», ἡ ὁποία ἀποτελεῖ μία ἀκόμη τορπίλλη στὰ θεμέλια τῆς παιδείας καὶ τῆς οἰκογενείας. Τελικῶς πιστεύει ὁ ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος ὅτι, ὁ γάμος σὲ νεαρὴ ἡλικία εἶναι ἀπὸ τὰ προσφορώτερα μέσα, ὄχι μόνον γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι τοῦ προβλήματος τῆς «σεξουαλικῆς» ἐπιθυμίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν εὐτυχία μέσα στὸν γάμο.

Πηγή: thriskeftika.blogspot.com/

Τὸ ἀνωτέρω κείμενο εἶναι ἡ ἀπάντησις πρὸς τοὺς διεστραμμένους ἐγκεφάλους, οἱ ὁποῖοι προωθοῦν τὴν εἰσαγωγὴ τῆς διδασκαλίας τῆς «σεξουαλικῆς διαπαιδαγωγήσεως» εἰς τὰ σχολεῖα γιὰ τὸ ἔτος 2009-2010, μὲ ἀπώτερο στόχο τὴν πλήρη ἀποσύνθεσι τῆς ἑλληνικῆς οἰκογενείας καὶ τῆς κοινωνίας ἐν γένει.

Ἡ κατάλυσις τῆς ἐλευθερίας

τοῦ συλλόγου «Κίνησις Ἑλλήνων Πολιτῶν»

Ἡ ἐξαγγελθεῖσα ἀπὸ τὴν Κυβέρνησι ἔκδοσις ἠλεκτρονικῶν καρτῶν κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, ἀποτελεῖ ἀπειλὴ κατὰ τοῦ ἀπορρήτου καὶ ἀπαραβιάστου τῆς ἰδιωτικῆς σφαίρας τῆς προσωπικότητος ἑκάστου ἀτόμου, ποὺ προστατεύεται ἀπὸ τὰ ἄρθρα 2 §1, 5 §1 καὶ 9 τοῦ Συντάγματος.
Ὁ Ἑνιαῖος Κωδικὸς Ἀριθμὸς Μητρώου (Ε.Κ.Α.Μ.), ὁ ὁποῖος θὰ περιέχεται στὶς ὑπὸ ἔκδοσιν ἠλεκτρονικὲς κάρτες, ἀποτελεῖ ἕνα κλειδὶ ἠλεκτρονικοῦ φακελλώματος καὶ ἐξαρτήσεως ἀπὸ ἕνα σύστημα, τὸ ὁποῖον δύναται νὰ ἀσκῆ οἱασδήποτε μορφῆς πίεσι κατὰ τοῦ ἀτόμου, παραβιάζοντας τὴν ἐλεύθερη δρᾶσι τῶν πολιτῶν.
Ὁ ἰσχυρισμός, στὴν ἀπάντησι (Ἀρ. Πρωτ. 10291/346/Φ 90022) τῆς ὑπουργοῦ Ἀπασχολήσεως καὶ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ κας Φανῆς Πάλλη-Πετραλιᾶ στὴν ὑπ’ ἀριθμ. 10116/10.4.08 ἐρώτησι τῆς Βουλῆς ὅτι, «Τὸ ἐκδιδόμενο παραστατικὸ τοῦ ἀριθμοῦ μητρώου θὰ εἶναι σύμφωνο μὲ τὶς ἀρχές ποὺ ἐπιβάλλουν τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν προστασία τῶν προσωπικῶν δεδομένων τῶν πολιτῶν», εἶναι ἀνυπόστατος. Ὅπως ἀπεδείχθη στὴν πρᾶξι, ἡ προστασία ἀπὸ τὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλλωμα δὲν μπορεῖ νὰ παρασχεθῆ ἀπὸ μιὰ «ἀνεξάρτητη» Ἀρχή.
Ὁ καθηγητὴς τῆς Νομικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Γεώργιος Κουμάντος, ὁ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Φρανκφούρτης Σπ. Σημίτης καὶ ὅλος ὁ ὑπεύθυνος νομικὸς κόσμος τῆς χώρας μας, ἔχουν ἀποφανθῆ ὅτι, καμμία προστασία γιὰ τὸν πολίτη δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξη ἀπὸ τὴν ἐπεξεργασία δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτῆρος καὶ μὲ κανένα νόμο, διότι ἡ πρόοδος τῆς τεχνολογίας καὶ τῆς ἐπιστήμης τῆς Πληροφορικῆς, πάνω στὴν ὁποία στηρίζεται καὶ ἡ συνθήκη Σένγκεν, εἶναι τόσο τρομακτική, ὥστε καμμία νομικὴ σκέψις νὰ μὴ μπορῆ νὰ τὴν προφθάση.
Ὁ ἐσωτερικὸς νόμος 2472/97, ψηφίστηκε στὴν χώρα μας κατόπιν σχετικῆς ὁδηγίας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως προκειμένου νὰ περιορισθοῦν οἱ ἀντιδράσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν στὸν ἐπιχειρούμενο περιορισμὸ τῶν ἀτομικῶν καὶ κοινωνικῶν δικαιωμάτων καὶ ἐλευθεριῶν. Ὁ νόμος αὐτός, ὁ ὁποῖος ὑποτίθεται ὅτι προστατεύει τὸν πολίτη ἀπὸ τὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλλωμα, στὴν πραγματικότητα νομιμοποιεῖ τὴν συγκέντρωσι καὶ ἐπεξεργασία δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτῆρος καὶ μάλιστα εὐαισθήτων, τόσο ἀπὸ δημοσίους ὅσο καὶ ἀπὸ ἰδιωτικοὺς φορεῖς. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ τίτλος τοῦ ἀνωτέρω νόμου «προστασία τοῦ ἀτόμου ἀπὸ τὴν ἐπεξεργασία δεδομένων προσωπικοῦ χαρακτῆρος» χαρακτηρίζεται ψευδεπίγραφος.
Τὸ μικροτσίπ, τὸ ὁποῖο θὰ περιέχεται στὶς ὑπὸ ἔκδοσιν κάρτες κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως εἶναι ἕνας πομποδέκτης καὶ συγχρόνως ἕνας ἀποθηκευτικὸς χῶρος προσωπικῶν στοιχείων, τὰ ὁποῖα ὑπάρχει δυνατότης νὰ ἀλλοιωθοῦν μὲ προσθαφαιρέσεις, ἀκόμη καὶ ἐξ ἀποστάσεως.
Οἱ ὑποχωρήσεις καὶ ὁ ἐθισμός μας στὰ προμελετημένα στάδια καὶ στόχους τῆς «Ἀρχῆς», ἔχουν ἤδη συνέπειες ἐπάνω μας, καθ’ ὅτι παρατηρεῖται ἄμβλυνσις τῶν δυνάμεων ἀντιστάσεως μερίδος τοῦ λαοῦ.
Ἐπικαλούμενοι τὴν προστασία τοῦ Συντάγματος (ἄρθρο 120 §2 καὶ 4), ἐπιφυλασσόμεθα νὰ προσφύγουμε καὶ στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, ἀσκῶντας κάθε ἔννομο δικαίωμα γιὰ νὰ ἀκυρωθῆ ἡ ἀντισυνταγματικὴ διαδικασία ἐκδόσεως τῶν ἠλεκτρονικῶν καρτῶν κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν, μὲ τὸ ἄρθρο 153 τοῦ νόμου 3655/08, καθιερώνεται ὑποχρεωτικῶς ἀπὸ 01.06.2009 ὁ Ἀριθμὸς Μητρώου Κοινωνικῆς Ἀσφαλίσεως, ὡς ἀριθμὸς ἐργασιακῆς καὶ ἀσφαλιστικῆς ταυτοποιήσεως ὅλων τῶν πολιτῶν τῆς χώρας.
Οἱ ὑπὸ ἔκδοσιν κάρτες κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως μὲ τὸν μικροεπεξεργαστή (μικροτσίπ), ἀποτελοῦν τὸν προθάλαμο γιὰ τὴν μετέπειτα ἐμφύτευσί του στὸν ἄνθρωπο. Οἱ νέες αὐτὲς κάρτες θὰ ἀντικαταστήσουν καὶ τὶς ταυτότητες. Δίχως τὴν ἠλεκτρονικὴ κάρτα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, οὐδεμία συναλλαγὴ θὰ μπορῆ νὰ πραγματοποιῆται.

Κάποιοι πρέπει νὰ ἀντιστέκωνται

τοῦ Ἀγγέλου Κ. Βασιλειάδου*

Παρατηροῦμε στὶς μέρες μας τὰ μαῦρα σύννεφα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» νὰ ἐξαπλώνωνται ἀπειλητικά, βυθίζοντας σταδιακὰ τὴν ἀνθρωπότητα στὸ σκοτάδι. Τὰ γνωστά, τοὐλάχιστον σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀναζητοῦν τὴν ἀλήθεια, «Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιὼν» ἔχουν τεθῆ σὲ πλήρη ἐφαρμογή, γεγονὸς ποὺ οὐδεὶς δύναται πλέον νὰ ἀμφισβητήση· ἡ γνησιότης τους, ὅπως ἐν τῇ πράξει ἀποδεικνύεται, εἶναι ἀναμφίλεκτος. Οἱ διεστραμμένοι ἐγκέφαλοι, οἱ ὁποῖοι συνέλαβαν τὴν ἰδέα νὰ καθυποτάξουν τὸν πλανήτη στὴν παντοδυναμία τους, ὄχι φυσικὰ μὲ τὴν προοπτικὴ νὰ ἐγκαθιδρύσουν ἕνα καθεστὼς ἁρμονικῆς συμβιώσεως τῶν λαῶν, ὅπως πολλοὶ ἀφελεῖς πιστεύουν, τρίβουν τὰ χέρια τους ἀπὸ ἱκανοποίησι.
Σθεναρὰ ἀντίστασι στὰ σατανοκίνητα σχέδιά τους προβάλλουν δύο πυλῶνες, ἀρρήκτως συνδεδεμένοι μεταξύ τους. «Ὁ μόνος καὶ βασικὸς ἐχθρός μας εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ Ἑλληνισμός!» ἐδήλωσαν τὰ κόμματα τοῦ Ἰσραήλ, ἐν ὄψει ἐθνικῶν ἐκλογῶν, συμφώνως μὲ δημοσίευμα, τῆς 24ης Μαΐου 1992, τῆς ἐφημερίδος «Ἐλευθεροτυπία». Στὸ φύλλο τῆς 5ης Νοεμβρίου 1998 τῆς ἰδίας ἐφημερίδος, ἀνεδημοσιεύθη ἄρθρο τῆς γερμανικῆς ἐπιθεωρήσεως «Die Welt», ἑλληνιστὶ «Ὁ Κόσμος», τὸ ὁποῖο ἀνέφερε τὰ ἑξῆς: Σ’ ὅλη τὴν προεκλογικὴ ἐκστρατεία ποὺ ἔγινε αὐτὸν τὸν καιρὸ στὸ Ἰσραήλ, γιὰ τὶς ἐκλογὲς τῆς περασμένης Τετάρτης, οἱ ὑποψήφιοι πολιτικοὶ καὶ τὰ κόμματα δὲν ἔπαυαν νὰ ἐπαναλαμβάνουν στοὺς ψηφοφόρους: «Μὴ ξεχνιόμαστε. Ὁ ἐχθρός μας δὲν εἶναι οἱ Παλαιστίνιοι. Αὐτοὺς τοὺς ἔχουμε ἀπὸ κάτω. Βασικός μας ἀντίπαλος εἶναι ὁ Ἑλληνισμός!».
Αὐτοὺς τοὺς πυλῶνες ἐπιδιώκουν πάσῃ θυσίᾳ νὰ συντρίψουν οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ, ὅπως ἄλλως τε φαίνεται καὶ ἀπὸ τὶς κατὰ καιροὺς δηλώσεις τους. Διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παρατίθεται δήλωσις, τὴν ὁποίαν ἔκανε ὁ Γερμανοεβραῖος Σιωνιστὴς Χένρυ Κίσσινγκερ, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1974, ἀπευθυνόμενος σὲ ἀκροατήριο ἐπιχειρηματιῶν στὴν Οὐάσιγκτων:
«Οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀναρχικοὶ καὶ εἶναι δύσκολο νὰ ἐξημερωθοῦν. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο πρέπει νὰ κτυπήσουμε βαθειὰ στὶς πολιτιστικές τους ρίζες. Ἴσως τότε μπορέσουμε νὰ τοὺς ἀναγκάσουμε νὰ προσαρμοσθοῦν. Ἐννοῶ, φυσικά, νὰ κτυπήσουμε τὴν γλῶσσα τους, τὴν θρησκεία τους, τὰ πολιτιστικὰ καὶ ἱστορικά τους ἀποθέματα, ἔτσι ὥστε νὰ μπορέσουμε νὰ ἐξουδετερώσουμε τὴν ἱκανότητά τους νὰ ἀναπτύσσωνται, νὰ διακρίνωνται ἢ νὰ ἐπικρατοῦν· μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ τοὺς ἀφαιρέσουμε τὴν δυνατότητα νὰ στέκωνται ἐμπόδιο στὰ ζωτικῆς σημασίας στρατηγικά μας σχέδια στὰ Βαλκάνια, στὴν Μεσόγειο καὶ στὴν Μέση Ἀνατολή».
Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἴδιος ἠρνήθη τὴν παραπάνω δήλωσι, δὲν εἶναι ἐν τούτοις δύσκολο νὰ διαπιστώση κανεὶς τὴν γνησιότητά της ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα. Εἶναι πολλὰ καὶ ὕπουλα τὰ κτυπήματα ποὺ δέχθηκε, πράγματι, ἡ γλῶσσα μας, ἰδιαιτέρως κατὰ τὴν τελευταία τριακονταετία, μὲ τὴν κατάργησι τῆς καθαρευούσης, τὴν ἐπιβολὴ τοῦ ἀπνευματίστου (κυριολεκτικῶς καὶ μεταφορικῶς) μονοτονικοῦ, τὴν κατάργησι τῆς ἐτυμολογίας καὶ τὴν ἀλλοίωσι τῆς ὀρθογραφίας καὶ τῶν κανόνων γραμματικῆς. Ποῖος ἐξ ἡμῶν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητήση καὶ τὶς ἀνίερες ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας; Ἡ κατάργησις τοῦ θρησκεύματος ἀπὸ τὶς ταυτότητες, τὰ «ἐκκλησιαστικὰ σκάνδαλα», οἱ προσεγγίσεις μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἡ ἀμφισβήτησις τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ» καὶ τῆς συμβολῆς τοῦ κλήρου στὴν Ἐθνικὴ Παλιγγενεσία, ἡ κατάργησις τῆς ἐξομολογήσεως στὰ σχολεῖα, τὰ βλάσφημα βιβλία καὶ παραστάσεις (ὅπως ἡ βλάσφημη καὶ προσβλητικὴ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ρὸκ ὄπερα «Jesus Christ Superstar», ποὺ παίχθηκε πρὸ ἡμερῶν στὸ Γουδί καὶ τὴν ὁποίαν πολλοὶ ἔσπευσαν νὰ «ἀπολαύσουν»), εἶναι μερικὰ μόνον ἀπὸ τὰ πλήγματα ποὺ δέχθηκε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ δέχεται ἡ πίστις μας. Τὰ κτυπήματα βεβαίως κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἱστορίας μας δὲν ὑστεροῦν οὔτε σὲ ἀριθμὸ οὔτε σὲ ἔντασι συγκρινόμενα μὲ τὰ προαναφερθέντα. Τρανὴ ἀπόδειξις οἱ νεώτερες γενιές, τὸ μέλλον τῆς πατρίδος μας, οἱ ὁποῖες, ἀποκεκομμένες σχεδὸν ἀπὸ τὶς ρίζες τους καὶ στερημένες ἀπὸ τὶς διαχρονικὲς ἑλληνορθόδοξες ἀξίες, δίχως ἰδανικὰ καὶ φρόνημα, ὡδηγήθηκαν στὰ σκληρὰ ποτά, στὰ ναρκωτικὰ καὶ στὴν ἀκολασία, ἀποτελῶντας πλέον εὔκολη λεία στὶς ὀρέξεις τῆς «Νέας Τάξεως».
Τὸ ἐρώτημα ποὺ εὐλόγως ἀνακύπτει εἶναι τὸ ἑξῆς: Εἶναι διατεθειμένες ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία καὶ ἡ Πολιτεία, ὑπὸ τὶς παροῦσες συνθῆκες, νὰ ὀρθώσουν τὸ ἀνάστημά τους ἔναντι αὐτῶν ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὸν Ἑλληνισμό; Ἡ ἀπάντησις εἶναι, δυστυχῶς, ἀρνητική!
Συνεπῶς, ἡ εὐθύνη τῆς προασπίσεως τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὀσίων τῆς φυλῆς μας μετατίθεται σ’ ὅλους ἐμᾶς. Καὶ ἂν ὄχι ὅλοι μας, τοὐλάχιστον κάποιοι πρέπει νὰ ἀντιστέκωνται! Θὰ ἀναρωτηθῆ κάποιος: «Πόσοι χρειάζονται;» Κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη, ἀκόμη καὶ ἕνας ἀρκεῖ γιὰ νὰ ἀφυπνίση τοὺς πολλούς. Διότι ὅσο θὰ ὑπάρχη ἔστω καὶ ἕνας γνήσιος ὀρθόδοξος Ἕλλην, θὰ ὑπάρχη καὶ Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμός· καὶ οἱ ζωογόνες ἀκτῖνες τους θὰ συνεχίσουν νὰ φωτίζουν αὐτὰ τὰ ἁγιασμένα χώματα καὶ νὰ γεννοῦν ἐλπίδα γιὰ τὸ αὔριο!

* Ἀναδημοσίευσις ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «'Ορθόδοξος Τύπος»

Ὀλυμπιακὴ σημαίνει Ἑλλάδα

τοῦ Ἁγγέλου Κ. Βασιλειάδου

Ἐπὶ δύο σχεδὸν δεκαετίες, τὰ κόμματα ἐξουσίας καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις ἐξαπατοῦν τὸ σύνολο τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἐμφανίζοντας τὴν Ὀλυμπιακὴ Ἀεροπορία ὡς προβληματική, ζημιογόνο, μὴ βιώσιμη.
Οἱ ἰσχυρισμοί τους αὐτοὶ ἀποτελοῦν ἀσύστολα ψεύδη.
Θὰ ἦταν πιὸ ἔντιμο νὰ καταστήσουν γνωστὸ στὸν ἑλληνικὸ λαὸ ὅτι οἱ μεθοδεύσεις τους συνιστοῦν πολιτικὴ ἐπιλογὴ καὶ νὰ ἐπωμισθοῦν τὸ πολιτικὸ κόστος.

Τὸ νέο σχῆμα, τὸ ὁποῖο εὐαγγελίζονται οἱ φωστῆρες τῆς Κυβερνήσεως, θὰ ἔχη, μεταξὺ ἄλλων, τὶς ἑξῆς ἀρνητικὲς συνέπειες:
1. Θὰ πλήξη ἀνεπανόρθωτα τὴν ἐθνικὴ οἰκονομία
2. Θὰ θέση ὑπὸ ἀμφισβήτησιν τὴν ἀσφάλεια τῶν πτήσεων
3. Θὰ ἀποκόψη τὸν Ἀπόδημο Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὶς ρίζες του
4. Θὰ διακυβεύση τὴν ἐθνικὴ ἀσφάλεια
5. Θὰ συντελέση στὴν περαιτέρω ἐρήμωσι τῶν ἀκριτικῶν περιοχῶν
6. Θὰ στερήση ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τὴν κατοχὴ τοῦ δευτέρου σὲ ἀναγνωρισιμότητα, παγκοσμίως, λογοτύπου
7. Θὰ ὑποσκάψη τὰ ἀποκτηθέντα μὲ ἀγῶνες δικαιώματα τῶν ἐργαζομένων
8. Θὰ καταφέρη σοβαρώτατο πλῆγμα στὴν βαρειὰ βιομηχανία τῆς Ἑλλάδος, τὸν τουρισμό
9. Θὰ περιορίση τὴν παρουσία τῆς ἑλληνικῆς σημαίας στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης

Ὁ πληθυσμιακὸς ἔλεγχος καὶ τὸ φονικὸ χάπι RU-486

τοῦ David C. Reardon, Ph.D.

Population control advocates insist that expanded access to abortion is essential to improving the status and health of women throughout the world. Indeed, this message was tirelessly promoted by Hillary Clinton and U.S. officials at a long series of recent U.N. conferences dealing with population growth and women's rights.
Pro-lifers are obviously opposed to any effort to expand abortion access around the world. In the current battle over the foreign operations appropriation bill, they are seeking to reinstate a policy that banned the distribution of funds to organizations that perform or promote abortions. If they succeed in adding this restrictive language, the White House is threatening to veto the bill.
On the surface, this would appear to be just another battle over abortion rights. Should women, of any country, have the right to abortion or not? In reality, the issue is much more complex.
Many proponents of population control honestly believe that these programs will expand the rights of women and improve their lives. In contrast to these humanitarians, however, there is another group of population controllers who want to reduce individual rights at the expense of women.
These are the zealots. They are the ones who make excuses for programs that involve coerced sterilizations, forced abortions, or the withholding of food or medical care unless poor women "voluntarily" accept IUDs or Norplant insertions.
Some zealots, such as Paul Ehrlich, are doomsayers who believe that population growth threatens the survival of humanity. "Injustice is preferable to ruin," is one of their most oft-repeated quotes.
Other zealots are not afraid of ruin; they fear loss of privilege. This latter group believes that higher birth rates will actually improve the political and economic power of developing countries -- but at the expense of U.S. and European dominance.
In short, these zealots are not seeking to advance the rights and welfare of the poor. Just the opposite. They are actually elitists who see population control as a means of keeping the "rabble" in their place.
Naturally, these elitists are rarely so blunt. They are a civilized bunch, after all, and generally take care to sound remarkably like their humanitarian friends.
That is one of the problems in this debate. One can never be sure of a population controller's motives. Humanitarian? Doomsayer? Elitist? Or a mix of all three?
Population controllers of all stripes tend to gravitate toward humanitarian rhetoric. For example, Professor Garrett Hardin is one of the most enduring and preeminent proponents of population control. In the early 1960s, before the modern feminist movement was born, Hardin popularized the argument that abortion is part of a "woman's right to control her own body."
But in publications for population control specialists, Hardin argues that "freedom to breed is intolerable." He believes the reproductive rights of women and men should actually be subservient to public policy. Like many zealots, he has defended and even applauded China's brutal one-child policy.
Unfortunately, many overseas population programs are run by zealots of a similar stripe. They are fluent in humanitarian lingo but are actually hostile to individual freedom. While pledging to advance women's health, they advise clients to use dangerous birth control technologies without even informing them of the risks. As true elitists, they believe the poor are too ignorant to make an informed choice, so they make it for them.
For example, dangerous IUDs that are banned in America are freely distributed in developing countries, often as a requirement for obtaining basic health care. For true believers of population control, even a dangerous contraceptive is better than none.

Ἄνθρωποι πειραματόζωα

The poor are also the primary targets for experimental programs. In a recent documentary "The Human Laboratory," BBC journalists found that population controllers had tested Norplant on women in Bangladesh without the proper disclosures necessary to obtain informed consent.
Furthermore, when women with serious side effects asked to have the Norplant inserts removed, they were refused on the grounds that their withdrawal from the program would upset the test results. Some investigators have concluded that the complaints of many Bengali women were omitted from the final data in an effort to minimize the perceived risks of the drug.
After using these test results to receive FDA approval in the U.S., Norplant manufacturers now face several class action suits brought by American women who are making the same complaints alleged by the "guinea pigs" of Bangladesh. Unfortunately for Norplant promoters, American women have more legal recourse than Bengalis.
The same BBC documentary reported that women in the Philippines and Mexico have also been used as guinea pigs for a new experimental pregnancy vaccine. The HCG vaccine makes a woman's body reject new pregnancies. According to human rights activists, it has been administered, without the consent or knowledge of patients, as a "piggyback" vaccine in a series of tetanus vaccine programs.
Many Filipinos were initially curious as to why only women of reproductive age had been eligible for the free tetanus vaccine, especially since tetanus is more common among young men. But when women who had recently received the "tetanus vaccine" began having an inordinate number of miscarriages, this bureaucratic curiosity turned into charges of conspiracy. Subsequent lab tests of the tetanus vaccine confirmed it had indeed been laced with an HCG vaccine.
Population control zealots who have little or no regard for individual rights could hardly be expected to respect local customs, religious beliefs, or national sovereignty. They are especially frustrated with the governments of predominantly Catholic and Moslem countries where abortion remains illegal or strictly limited.
Many leading population control organizations, such as the International Planned Parenthood Federation, have adopted policies that aggressively promote abortion even in countries where it is illegal. They argue that illegal abortions may be "part of the process of stimulating change."

Ἡ ξέφρενη βιασύνη γιὰ τὸ RU-486

The FDA's recent approval of the abortion inducing drug RU-486 may make it even easier for population control zealots to "stimulate change."
Five years ago, presidential candidate Bill Clinton promised population control advocates that he would hasten FDA approval of the new abortion drug. He kept his word.
Following Clinton's election, the FDA urged RU-486 manufacturer Rouessel Uclaf to submit the drug for approval. After much foot dragging, the company declined, expressing its fear of product liability claims and bad publicity from anti-abortion activists. Then in May of 1994, the administration announced that it had convinced the company to "donate" the patent to the Population Council, one of America's most zealous promoters of international population control. This agreement would let Roussel Uclaf off the hook and give the administration its abortion drug.
To further grease the skids, the FDA agreed to lower the standards for testing and review which are normally required before approval of a new drug. The Population Council would be able to obtain approval by spending only $8 million in drug testing trials, compared to the $100 million or more that drug companies must usually spend. In addition, the target date for approval was reduced to six months. The approval time for most pharmaceuticals, ranging from migraine treatments to chemotherapy drugs, typically requires six years or more.
In July of 1996, an FDA advisory panel recommended approval of RU-486 even though the American clinical trials were still not complete. Most shocking of all, this recommendation was made despite the unimpeachable testimony of Dr. Mark Louviere, a physician who treated a woman for a life-threatening hemorrhage two weeks after the RU-486 was administered. The woman had lost one-half to two-thirds of her blood. But what really bothered Dr. Louviere (but not the committee, apparently) was even though he reported the complication to the Planned Parenthood clinic which administered the experimental drug, a representative of the same Planned Parenthood clinic subsequently told the media that there had been "no complications among the 238 women" they aborted in this manner.
Normally, one might expect the FDA to immediately reject an application for approval in the face of such incontrovertible evidence of poor record keeping, public deception, and even outright fraud. But this was a special case. This was an abortion drug.

Κίνδυνοι ἔναντι πλεονεκτημάτων τοῦ RU-486

Why did RU-486 receive the "most favored drug" treatment? While there may be reasons for accelerating the approval of potentially life-saving or life-extending drugs, (such as in the case of AIDS treatments) no such reasons apply here. RU-486 is clearly intended only for non-therapeutic, elective abortions. There is no health crisis demanding this treatment before its risks are properly established. Even as an elective treatment, patients already have a surgical option, which abortion proponents insist is already safe, effective, and inexpensive.
The rush to approve RU-486 is even more puzzling in light of the European experience with this drug. Ru-486 abortions have actually proven to cost the same as a surgical abortion, in part because it requires three or more visits to the clinic or hospital, more staff, and careful monitoring.
These precautions are necessary because of multiple side effects, including heavy bleeding, cardiac arrest, and frequent incomplete abortions. Even the Population Council anticipates that the rates for hemorrhaging, hospitalization, and surgical interventions to stop bleeding will each fall into the range of one to two percent. Projecting these rates on 1.5 million abortions per year, each of these "rare" complications would effect 15,000 to 30,000 women per year. Combined with the problem of cardiac arrest, which has resulted in the death of at least one woman and heart attacks for several others, these complication rates suggest that Roussel Uclaf's decision not to market the drug in the U.S. may reflect greater concern about litigious Americans than about pro-life Americans.
Nor is this procedure less stressful than surgical abortion. Most Ru-486 patients experience severe cramping, nausea, vomiting, and bleeding. Also, according to Roussel Uclaf spokesman Lester Hyman, "there is considerable pain attached to the procedure.
The emotional drain can be even greater. Rather than being "over with" in ten minutes, an RU-486 abortion takes days, sometimes a week or more. Even if the woman can ignore the nausea and pain, she is still faced with days of anxiety. She must worry about whether the procedure will work. (For up to one in ten women, it does not.) Plus, she will be inevitably plagued with questions about whether her fetus is alive or dead, or suffering at any particular moment. Finally, if the aborted human fetus is expelled into the woman's sanitary napkin--with its head, arms, and legs clearly intact--this self-incriminating sight may be burned into her memory for the rest of her life. In this last respect, the emotional impact of such chemically induced abortion may be even more pronounced than it is for women undergoing "blind" surgical abortions. It is no wonder, then, that even Edouard Sakiz, former president of Roussel Uclaf, admits that RU-486 abortions involve an "appalling psychological ordeal."
Because of these problems, the opposition to RU-486 includes not only the usual anti-abortion "suspects" but also some pro-abortion feminists. While the former believe it is a drug used for immoral purposes, the latter believe RU-486 is simply inferior to and more dangerous than surgical abortion.

Ἐξαγωγὴ ἐκτρώσεων

Despite all of these problems, population controllers and the U.S. government want RU-486 as quickly as possible and with minimal review. Why?
When properly administered, RU-486 is not safer, less expensive, or more private than surgical abortion. But it does have one advantage: it is more portable. Once it is granted FDA approval, it will be relatively easy to take into Third World countries where abortion is not legally available.
The U.S. government spends millions of dollars each year to "protect our national interests" through programs designed to suppress the "excess" population growth of developing countries. As part of this effort, the Clinton administration in particular has openly lobbied for expanding access to abortion in the Third World. But this latter objective is blocked by two obstacles. First, abortion is still illegal in many developing countries. Second, surgical abortion is more technically complicated; it requires more in the way of medical facilities and training. Despite its many flaws, RU-486 offers a way around both of these problems.
Since most developing countries do not have labs and agencies governing the approval of drugs, their import restrictions, if any, are often linked to approval by the U.S. FDA. "If a drug is safe enough for the Americans," they assume, "it must be safe enough for us." Even in countries where abortion is illegal, FDA approval is the key to exporting RU-486 for "other" medical purposes.
Once it is brought into developing countries, RU-486 can be easily transported and distributed. With a little training, it can be cheaply administered by midwives. To avoid trouble with the law, or the conscience of individual patients, these abortifacient treatments can be disguised under the euphemism of "menstrual regulation."
Perhaps most important of all, since the citizens of developing countries have far less recourse to civil courts than litigious Americans, those who manufacture and distribute RU-486 in these countries will be shielded from proper liability for the injuries that will inevitably occur.
For population controllers, this is a no-lose situation. When women begin to die because the drug was not "properly administered" their deaths will be blamed on the "archaic and patriarchal" laws that prevent easy access to "safe and legal" abortions.
In this way, population control "spin masters" can turn the expected complications of RU-486 to their own advantage. By driving up abortion rates -- and corresponding maternal deaths--population control zealots will be able to put more political pressure on Third World governments to legalize abortion in order to "make it safe."
In short, the rush for FDA approval of RU-486 is not about improving the welfare of American women. It is about exporting more abortions to the "backward" people of the Third World. It is about protecting our national interests--i.e. American dominance--by suppressing "excess births" in nations which might otherwise compete for the economic resources and political power which we now enjoy.
The FDA review of RU-486 has been a thinly veiled sham, its conclusion predetermined by a "national interest" in increasing abortion "options." For the Clinton regime, expanding the tools of population controllers--here and abroad-- is more important than protecting the health of individual women--here and abroad.

Συμπεράσματα

The record of U.S.-funded population control programs is not an encouraging one. These programs may be supported and funded by humanitarians, but it is sadly clear that they are often run by zealots who have little regard for individual rights, cultural and religious norms, or national sovereignty.
It is not only pro-lifers who should be concerned. All people of good will should look beyond the rhetoric and join in an effort to ensure the protection of individual freedom, patients' rights, and national sovereignty.

Ποιοί ἐπρόδωσαν τὴν Κύπρο τὸ 1974;

Τὸ ὑπόμνημα τοῦ δικηγόρου Γεωργίου Ἀλφαντάκη

"Ἐνώπιον πάσης ἁρμοδίας Ἀρχῆς

Ἐξώδικος ἀναγγελία ἀξιοποίνων πράξεων τοῦ κ. Γεωργίου Ἀλφαντάκη, δικηγόρου Ἀθηνῶν, ὑπερασπιστοῦ κατηγορουμένων ἀξιωματικῶν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων συνεπείᾳ τῶν τελευταίων καταμηνύσεων καὶ διώξεων αὐτῶν, συμφώνως τῷ ἄρθρῳ 40 τοῦ Κώδικος Ποινικῆς Δικονομίας

Πρός: Τὸν ἀξιότιμον κ. Προϊστάμενον τῆς Εἰσαγγελίας Πλημμ/κῶν Ἀθηνῶν

Κατ' ἐντολὴν πελατῶν μου, ἀνωτέρων καὶ ἀνωτάτων ἀξιωματικῶν, κατηγορουμένων καὶ συκοφαντουμένων ἐσχάτως ἐν χορῷ, ἐκ διαφόρων κατευθύνσεων καὶ συνεπείᾳ τῆς ἀδυναμίας αὐτῶν ὅπως προβῶ εἰς νέας δημοσίας δηλώσεις, ἀναγγέλλω Ὑμῖν τὰ κάτωθι:

1) Εἰς προγενεστέρας δηλώσεις μου, δημοσιευθείσας μόνον ἀπὸ μίαν πρωϊνὴν ἐφημερίδα τῶν Ἀθηνῶν "Ἐλεύθερος Κόσμος" τῆς 27/10 ἀφορῶσας τὸ Κυπριακὸν θέμα, ἐζήτησα ἀπὸ τὴν Κυβέρνησιν νὰ εἴπῃ τὴν ἀλήθειαν εἰς τὸν ἑλληνικὸν λαὸν διὰ τὴν μαρτυρικὴν Κύπρον.
Ἐζήτησα ἐπίσης νὰ ἀπομακρύνῃ πάραυτα τοὺς ἐν ἐνεργείᾳ εἰσέτι ἀνωτάτους ἀξιωματικοὺς τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ δεκαήμερον ἀπὸ 15 ἕως 23 Ἰουλίου 1974 ἐπρόδωσαν τὴν Κύπρον, κατὰ τὴν ἔννοιαν τοῦ ἄρθρου 26 ἐδάφ. β τοῦ στρατιωτικοῦ Ποινικοῦ Κώδικος, γινόμενοι περαιτέρω ὑπαίτιοι, ὡς κατωτέρω θέλει καταδειχθῇ καὶ ἄλλων στρατιωτικῶν ἀδικημάτων.

2) Παρῆλθεν ἔκτοτε ἕν δεκαήμερον καὶ οὐδὲν ἠκούσθη εἰς ἀπάντησιν τῶν δηλώσεων αὐτῶν, τόσον ἀπὸ ἐπισήμου Κυβερνητικῆς πλευρᾶς ὅσον καὶ ἀπὸ πλευρᾶς τῶν εὐκρινῶς διαφαινομένων τότε ὡς καταγγελλομένων.
Ἐπιθυμοῦν καταδήλως τὴν συσκότισιν περὶ τὸ Κυπριακὸν καὶ τὴν παραπλάνησιν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

3) Ὑπεσχέθην τότε, ὅτι θὰ ἐπανέλθω μὲ πλήρως ἀποκαλυπτικὰ στοιχεῖα ἐὰν δὲν ἐτύγχανον προσοχῆς. Ἐδέχθην ἀνωνύμους ἀπειλὰς καὶ πιέσεις ν' ἀπόσχω πάσης περαιτέρω συνεχείας. Μοῦ ἐδημιούργησαν τὴν συναίσθησιν κινδύνου, καὶ δι' αὐτὸ θεωρῶ πλέον ἱεράν μου ὑποχρέωσιν ν' ἀποκαλύψω τὰ ὅσα δύνανται αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ λεχθοῦν. Καὶ εἰδικώτερον:

4) Μετὰ τὴν ἐνέργειαν κατὰ τοῦ Μακαρίου, ὁ ἀρχηγὸς τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων στρατηγὸς Γρηγόριος Μπονᾶνος, προειδοποιήθη καὶ ἐνημερώθη ἀρκούντως διὰ τὴν ἐπικειμένην τουρκικὴν εἰσβολὴν καὶ δή:
α) Δι' ἐπανειλημμένων ἀποκαλυπτικῶν σημάτων, τοῦ βοηθοῦ στρατιωτικοῦ ἀκολούθου τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσβείας τοῦ Λονδίνου (ἀπὸ 15 ἕως 19 Ἰουλίου) ταγματάρχου Ἀθανασίου Περδίκη.
β) Ὑπὸ τοῦ Ἕλληνος ταξιάρχου Σωτηριάδου, ὑπηρετοῦντος εἰς τὸ Ἀρχηγεῖον τοῦ ΝΑΤΟ Σμύρνης, ὅστις ἐνημερώθη ὑπὸ τοῦ Ἀμερικανοῦ στρατηγοῦ - διοικητοῦ τῶν Δυνάμεων ΝΑΤΟ Νοτίου Εὐρώπης, περὶ τῆς πραγματοποιήσεως τουρκικῆς εἰσβολῆς εἰς Κύπρον, ἐντὸς 48 ὡρῶν, μὲ τὴν ἐντολὴν ὅπως ἐνημερώση τὸν Ἕλληνα ἀρχηγὸν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων. Ὁ ταξίαρχος Σωτηριάδης, ἔσπευσεν εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐνημέρωσε τὴν 18.7.74 τὸν κ. Μπονᾶνον.
γ) Ὑπὸ τοῦ ΓΕΕΦ Κύπρου, ὅπερ ἀπὸ τοῦ παρελθόντος ἔτους εἶχεν ἐνημερωθῆ λεπτομερειακῶς ἀπὸ Βρεττανὸν ἀνώτατον ἀξιωματικὸν περὶ τοῦ τουρκικοῦ σχεδίου εἰσβολῆς, ὅπερ καὶ πράγματι ἐφηρμόσθη ὑπὸ τῶν εἰσβολέων τελικῶς.
δ) Ὑπὸ τῆς Ναυτικῆς Διοικήσεως Κύπρου ἀπὸ τῆς 10ης νυκτερινῆς τῆς 19ης Ἰουλίου '74 ἥτις διὰ τοῦ διοικητοῦ αὐτῆς ἀντιπλοιάρχου Γ. Παπαγιάννη, εἰδοποίησε τὸν κ. Μπονᾶνον περὶ κατευθύνσεως τῆς τουρκικῆς ἁρμάδος πρὸς τὰς ἀκτὰς τῆς Κυρηνείας.
ε) Ἀπὸ τὸ ΓΕΕΦ καὶ τὴν Ναυτικὴν Διοίκησιν Κύπρου τὰς πρώτας πρωϊνὰς ὥρας τῆς 20.7.1974 μὲ τὴν πολεμικὴν κραυγὴν "εὑρίσκονται εἰς ἀπόστασιν 20 μιλίων, πλησιάζουν 15... 10... 5... μίλια...".

5) Παρὰ ταῦτα τὸ Ἀρχηγεῖον Ἐνόπλων Δυνάμεων, ἠγνόησε τὴν προειδοποίησιν καὶ δὲν ἐνίσχυσε τὴν Κυπριακὴν Ἐθνοφρουρὰν κατὰ τὸ πενθήμερον 15 ἕως 20 Ἰουλίου καὶ ἐδέχθη τὴν ἀντικατάστασιν 700 ἐμπείρων ἀνδρῶν τῆς ΕΛΔΥΚ ἀπὸ 18 ἕως 19 Ἰουλίου 1974, ὑπὸ ἀπείρων κληρωτῶν ἀγνοούντων καὶ τὰς τοπικὰς κυπριακὰς συνθῆκας.

6) Οἱ ἀρχηγοὶ Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ Ἀρχηγείου Στρατοῦ κ.κ. Μπονᾶνος καὶ Γαλατσᾶνος ὅταν πέραν τῶν ἄνω προενημερώσεων εἰδοποιήθησαν τὴν πρωΐαν τῆς 20.7.1974 παρὰ τοῦ ΓΕΕΦ ὅτι ρίπτονται Τοῦρκοι ἀλεξιπτωτισταὶ καὶ ἐνῷ προηγουμένως ἡ τουρκικὴ ἀεροπορία εἶχε βομβαρδίσει ἀγρίως τὸ στρατόπεδον τῆς ΕΛΔΥΚ, δὲν διέταξαν τὰς ἑλληνικὰς κυπριακὰς δυνάμεις νὰ ἀρχίσουν τὸ πῦρ. Δὲν διέταξαν πῦρ, μέχρι τῆς 8:50 πρωϊνῆς τῆς 20.7.1974.
Τὴν 8:50 ὡς ἄνω πρωϊνήν, ὁ μόνος ἀφιχθεὶς εἰς τὴν αἴθουσαν ἐπιχειρήσεων τοῦ Ἀρχηγείου Ἐνόπλων Δυνάμεων ἀντισυνταγματάρχης Λούκουτος, προσωπικῶς εἶπε τηλεφωνικῶς εἰς τὸν διοικητὴν τοῦ ΓΕΕΦ ταξίαρχον Γεωργίτσην "κτυπᾶτε δι' ὅλων τῶν μέσων". Ἔτσι κατώρθωσαν νὰ προγεφυρωθοῦν ἔνιοι μονάδες τῶν ριφθέντων Τούρκων ἀλεξιπτωτιστῶν.

7) Ἐπίσης, ἰδίᾳ πρωτοβουλίᾳ τῶν ἑλληνο-κυπριακῶν μονάδων Κυρηνείας ἐπλήγη τὸ πρῶτον κῦμα τῆς τουρκικῆς ἀποβάσεως, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ Τοῦρκοι νὰ ἔχουν 2.000 - 3.000 νεκροὺς καὶ τραυματίας.

8) Ἡ Κυβέρνησις καὶ ἡ Ἐπανάστασις τῆς 25.11.1973 ἀπεφάσισαν καὶ διέταξαν γενικὴν ἐπιστράτευσιν τὴν 20.7.1974, ἥτις ἤρξατο ἐφαρμοζομένη ἀπὸ τῆς 9ης πρωϊνῆς ὥρας. Αὐτὴν ἀπήτουν αἱ περιστάσεις καὶ τὰ στρατιωτικὰ δεδομένα. Ὁ στρατηγὸς Μπονᾶνος μετὰ τῶν ἐπιτελῶν του, τὴν 11ην πρωϊνὴν τῆς αὐτῆς ἡμέρας(20.7.1974) ἀνεκάλεσε τὴν γενικὴν ἐπιστράτευσιν, δι’ ἄλλους λόγους.

9) Τὴν 21.7.1974, ἡμέραν Κυριακήν, συνῆλθε ὑπὸ τὴν Προεδρίαν τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας κ. Γκιζίκη τὸ Συμβούλιον Ἐθνικῆς Ἀσφαλείας τῆς χώρας· ἡ ἡγεσία τοῦ ἔθνους κατὰ τὰς στιγμὰς ἐκείνας. Συμμετέσχον οἱ κ.κ. Γκιζίκης, Ἀνδρουτσόπουλος, Μπονᾶνος, Γαλατσᾶνος, Ἀραπάκης, Παπανικολάου καὶ ὁ ταξίαρχος τότε Δημήτριος Ἰωαννίδης. Ἐνημερώθησαν:
α) Ὑπὸ τοῦ ἀρχηγοῦ Ναυτικοῦ, ἀντιναυάρχου Ἀραπάκη εἰπόντος: "Εὑρίσκομαι πρὸ τῶν ἀκτῶν τῆς Κυρηνείας μὲ δύο ὑποβρύχια (τσέπης Γερμανικά) ἐξωπλισμένα διὰ 14 τορπιλλῶν - πυραύλων ἕκαστον. Ἔχω τὰ 11 τουρκικὰ πλοῖα τῆς ἀποβάσεως εἰς τὰ περισκόπια καὶ τὰ σκόπευτρα. Λογικῶς καὶ μαθηματικῶς δὲν δύναται νὰ ἐκφύγῃ οὐδὲν τουρκικὸν πλοῖον. (Κυβερνῆται τῶν ὑποβρυχίων γνωστοὶ πλωτάρχαι τοῦ Πολεμικοῦ Ναυτικοῦ.) Ἔχω λάβει πρόνοιαν καὶ διὰ τὸν ὑπόλοιπον τουρκικὸν στόλον."
β) Ὑπὸ τοῦ ἀρχηγοῦ Ἀεροπορίας κ. Παπανικολάου εἰπόντος: "Τὰ Φάντομς εὑρισκονται εἰς τὴν Κρήτην καὶ φέρουν βόμβας - πυραύλους ἐκ τῶν ὁποίων δὲν δύνανται νὰ γλυτώσουν τὰ τουρκικὰ πλοῖα."
Δύο λεπτομέρειαι:
Οἱ Τοῦρκοι δὲν εἶχον μέσα ἀνασχέσεως οὔτε τῶν δύο ὑποβρυχίων οὔτε τῶν ἑλληνικῶν Φάντομς διότι:
1) Τὰ ἐν λόγῳ ὑποβρύχια, πλέοντα εἰς βάθος 200 μέτρων καὶ μὲ 21 - 22 μίλια ὡριαίως ὑπὸ τὴν ἐπιφάνειαν τῆς θαλάσσης - κοινὸν μυστικόν – δὲν δύνανται νὰ ἐπισημανθοῦν ὑπὸ τῶν τουρκικῶν ἀντιτορπιλλικῶν - καταστροφέων διότι τὰ ἠχοληπτικὰ ὄργανα αὐτῶν μετὰ τὴν ταχύτητα τῶν 18 μιλίων δὲν λειτουργοῦν.
2) Οἱ Τοῦρκοι ἐστεροῦντο Φάντομς καὶ οὐδὲν ἕτερον μέσον ἀνασχέσεως τῶν ἑλληνικῶν Φάντομς διέθετον.
γ) Ὑπὸ τοῦ ἀρχηγοῦ Στρατοῦ κ. Γαλατσάνου εἰπόντος: "εἰς τὸν Ἔβρο εἴμεθα ἕτοιμοι διὰ βολὰς πυροβολικοῦ. Ἡ ἄμυνα αὐτοῦ εἶναι πλήρως καὶ μαθηματικῶς ἐξησφαλισμένη. Οἱ Τοῦρκοι δὲν δύνανται νὰ περάσουν."

10) Ἀπόφασις καὶ διαταγὴ τῆς ἡγεσίας τοῦ ἔθνους:
"Κύριε Ἀραπάκη, τὴν πρωΐαν τῆς Δευτέρας 22.7.1974 ὅτε θέλει ἀρχίσει ἡ κυρία ἀπόβασις τῶν Τούρκων, βυθίσατε τὰ πρὸ τοῦ λιμένος Κυρηνείας εὑρισκόμενα εἰς συγκέντρωσιν, τουρκικὰ ἀποβατικὰ καὶ λοιπὰ σκάφη τοῦ ἐχθροῦ.
Κύριε Παπανικολάου, κατὰ τὴν αὐτὴν ὥραν ἀποστείλατε ἓξ(6) Φάντομς ἀπὸ Κρήτην εἰς Κυρήνειαν (διάρκεια πτήσεως Κρήτη - Κύπρος 9΄) καὶ πλήξατε τὰ τουρκικὰ σκάφη.
Κύριε Γαλατσᾶνε, ἀρχίσατε βολὰς πυροβολικοῦ εἰς Ἔβρον δι' ἀντιπερισπασμόν.
Ὄχι ἄλλη ἐπιθετικὴ ἐνέργεια κατὰ τοῦ τουρκικοῦ ἐδάφους.
Κύριε Μπονᾶνε, ἐποπτεύσατε τὴν ἐκτέλεσιν τῶν διαταγῶν".

11) Μετὰ ταῦτα ἐλύθη ἡ συνεδρίασις τῆς ἡγεσίας τοῦ ἔθνους χωρὶς οὐδεμία διαταγὴ νὰ ἀλλάξη.

12) Τὴν πρωΐαν τῆς Δευτέρας 22.7.1974:
α) Ὁ κ. Ἀραπάκης διέταξε προσωπικῶς τὰ δύο ὑποβρύχια νὰ ἐπιστρέψουν ἐκ Κύπρου καταλειπόντα τὸν ἐχθρὸν ἐλεύθερον καὶ ἀνενόχλητον νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν στρατιωτικῶς ἀστείαν ἀπόβασίν του.
β) Ὁ κ. Παπανικολάου ἐσταμάτησε τὰ 6 Φάντομς εἰς τὴν Κρήτην, μὲ ἀποτέλεσμα αἱ ἑλληνο - κυπριακαὶ δυνάμεις νὰ σφυροκοπῶνται ἀνελέητα ὑπὸ τῆς ἀπαιδεύτου τουρκικῆς ἀεροπορίας καὶ λοιπά, λέγων ἀπευθυνόμενος καὶ πρὸς κατωτέρους ἀξιωματικούς: "πῶς νὰ στείλω Φάντομς, οἱ Βούλγαροι εἶναι ἕτοιμοι νὰ μᾶς ἐπιτεθοῦν, ἔχουν συγκεντρωθῇ εἰς τὰ σύνορα, θὰ πάθωμε συμφορά." Ἐνῷ τοῦτο ἧτο ἀπολύτως ἀνακριβές.
γ) Ὁ κ. Γαλατσᾶνος δὲν ἐπέτρεψε τὰς βολὰς πυροβολικοῦ.
δ) Ὁ κ. Μπονᾶνος συνετόνισε τὰς ἐνεργείας τῶν τριῶν ἀρχηγῶν τῶν Ἐπιτελείων του διὰ νὰ προληφθῆ ἡ πλήρης καὶ διὰ τῶν ἑλληνικῶν θυσιῶν καταστροφὴ τῶν τουρκικῶν δυνάμεων εἰσβολῆς.

13) Μερικαὶ λεπτομέρειαι:
α) Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς οὐδέποτε ἦτο καλύτερον ὡπλισμένος μέχρι τῆς 20.7.1974.
β) Πολεμοφόδια καὶ ὑλικὰ ὑπῆρχαν ἄφθονα παρὰ τὰς ἐπειγούσας ἀπὸ ἐχθρικὰς διὰ τὴν χώραν πηγάς, ἀντιθέτους πληροφορίας.
γ) Οἱ Τοῦρκοι εἶχον ἀεροναυμαχήσει μεταξύ των καί: 1) Εἶχον καταβυθίσει ἓν ἀντιτορπιλλικόν, 2) εἶχον ἀχρηστεύσει ἕτερα δύο, 3) τὰ πλησσόμενα ἀντιτορπιλλικὰ εἶχον καταρρίψει δύο ἰδικά των ἀεροσκάφη.
δ) Τὸ ἑλληνικὸν πυροβολικόν - ὄχι ἐπάκτιον - εἶχεν ἀχρηστεύσει ἕτερα δύο τουρκικὰ ἀντιτορπιλλικὰ εἰς τὴν Κυρήνειαν.

14) Ὁ Ἀμερικανὸς Ὑφυπουργὸς κ. Σίσκο, τὸν ὁποῖον ἠρνοῦντο νὰ δεχθοῦν πλέον - 20.7.74 καὶ ἐντεῦθεν – οἱ κ.κ. Γκιζίκης καὶ Ἀνδρουτσόπουλος, ὡς ἐπιτηρητὴν τῶν Τουρκο - ἀμερικανῶν, συνηντᾶτο τὴν 21.7.74, μετὰ τὴν ὡς ἄνω σύσκεψιν τῆς ἡγεσίας τοῦ ἔθνους, τοὐλάχιστον μετὰ τῶν κ.κ. Μπονάνου καὶ Ἀραπάκη.
Εἰς τὸ γραφεῖον τοῦ κ. Μπονάνου - ἄγνωστον ποῖος τὸν ἐπῆγεν - ἠκούσθη νὰ λέγῃ: "σταματῆστε τὸν στόλον καὶ τὴν ἀεροπορίαν σας καὶ σᾶς ὑπόσχομαι νὰ ὑποχρεώσωμε τοὺς Τούρκους νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν Τουρκίαν".

15) Ὁ ἀντιστράτηγος Λάμπρος Σταθόπουλος, διοικητὴς τῆς Κ.Υ.Π. τότε, ἀνέφερεν εἰς τὴν ἡγεσίαν, ὅτι εἶχε τὴν πληροφορίαν ὅτι ὑπῆρχεν συγκέντρωσις βουλγαρικοῦ στρατοῦ εἰς τὰ ἑλληνο - βουλγαρικὰ σύνορα καὶ ἀεροσκαφῶν τύπου ΜΙΓΚ. Οἱ ἐπιτελεῖς τοῦ στρατηγοῦ κ. Γαλατσάνου ὑποψιασθέντος δολίαν προέλευσιν τῆς πληροφορίας ἠρώτησαν σχετικῶς τὰ ἁρμόδια κλιμάκια τῆς Κ.Υ.Π. τὰ ὁποῖα τὴν διέψευδον. Ἐπεκοινώνησαν μὲ τὰ 2α γραφεῖα τῶν ταγμάτων τῆς ἑλληνο – βουλγαρικῆς μεθορίου καὶ ταῦτα ὄχι μόνον διέψευσαν τὴν πληροφορίαν τοῦ κ. Σταθοπούλου, ἀλλὰ εἶπον ὅτι οἱ Βούλγαροι εἶχον ἀραιώσει ἐσχάτως τὰς μεθοριακὰς φρουράς.
Ὁ κ. Σταθόπουλος τὴν πληροφορίαν εἶχε ἀπὸ ἀγγλο - ἀμερικανικὰς πηγάς.

16) Ὁ ἀντιστράτηγος Ἀγαμέμνων Γράτσιος, διοικητὴς Α.Σ.Δ.Ε.Ν. τότε, συνέδραμε μὲ τοὺς κ.κ. Σταθόπουλον καὶ Παπανικολάου εἰς τὸ θέμα τῶν Βουλγάρων, λέγων ἐνώπιον ἀξιωματικῶν κατὰ τὴν 21ην, 22αν Ἰουλίου: "Οἱ Βούλγαροι θὰ μᾶς πάρουν τὴν Θεσσαλονίκη. Ὁ στρατός μας δὲν ἀντέχει. Οἱ ἐπίστρατοι εἶναι διαλυμένοι καὶ δὲν ἔχουν ἠθικόν." Ὅτε καὶ ἠρωτήθη ὑπὸ ταγματαρχῶν τοῦ Γεν. Ἐπιτελείου, πῶς δύναται νὰ λέγῃ τοιαύτας ἀνακριβείας ὅταν ἔχη καὶ ὁ ἴδιος ἐπιστράτους εἰς τὴν Α.Σ.Δ.Ε.Ν., ἐνῷ πάντα ταῦτα ἦσαν ἀνακριβῆ. Θὰ ἀναμείνω, ἐλπίζω ὄχι πάλιν ἐπὶ ματαίῳ καὶ ἐκ νέου κυβερνητικὴν ἐνέργειαν διὰ τὴν ἐπιβεβαίωσιν τῶν ἀνωτέρω, διὰ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ δικαίου καὶ ἐξύψωσιν τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων τῆς Πατρίδος.

Ἐπειδὴ λαβὼν γνῶσιν τῶν ἀνωτέρω ἐξ ὧν προκύπτει ἡ διάπραξις τῶν περιγραφομένων κακουργημάτων, ὑπόχρεως καθίσταμαι κατὰ Νόμον καὶ δὴ κατ' ἄρθρον 40 τοῦ Κώδικος Ποινικῆς Δικονομίας ν' ἀναγγείλω ταῦτα πρὸς τὸν κ. Εἰσαγγελέα Πλημμελειοδικῶν Ἀθηνῶν.

Ἐπειδὴ τ' ἀνωτέρω δέον πρὸς τούτοις νὰ τεθῶσιν πρωτίστως ὑπ' ὄψιν τοῦ ἀξιοτίμου προϊσταμένου τῆς Εἰσαγγελίας Πλημμελειοδικῶν Ἀθηνῶν, Ἀντεισαγγελέως Ἐφετῶν κ. Φαφούτη, ἁρμοδίου κατὰ νόμον πρὸς δίωξιν πάσης ἀξιοποίνου πράξεως. Τοῦτο δὲ ἔστω καὶ ἐὰν τὰ προκύπτοντα ἀδικήματα διώκονται παρὰ τῶν Στρατιωτικῶν Δικαστικῶν ἀρχῶν, αἵτινες δέον νὰ λάβωσι γνῶσιν προδήλως παρ' αὐτοῦ.

Γνωστοποιῶ τὰ ἀνωτέρω ὑπὸ τὴν ἐπιφύλαξιν παντὸς ἐν γένει δικαιώματός μου ὡς Ἕλληνος πολίτου.

Ἁρμόδιος δικαστικὸς ἐπιμελητὴς ἐπιδότω νομίμως τὴν παροῦσαν πρὸς τὸν ἀξιότιμον κ. προϊστάμενον τῆς Εἰσαγγελίας Πλημμελειοδικῶν τῶν Ἀθηνῶν πρὸς γνῶσιν του καὶ διὰ τὴν διενέργειαν τῶν νομίμων.

Ἐν Ἀθήναις τῇ 8ῃ Νοεμβρίου 1974

Ἐξ οἰκείων τὰ βέλη

τοῦ Ἀγγέλου Κ. Βασιλειάδου

Ἦταν θέμα χρόνου νὰ συμβῆ καὶ αὐτό. Ἐξ ἄλλου, οἱ προηγηθεῖσες ἐπεμβάσεις ἐπὶ τῆς γλώσσης μας, ὅπως ἡ κατάργησις ἐν ἔτει 1976 τῆς καθαρευούσης, ἡ ὁποία συνεβίωνε ἁρμονικῶς μετὰ τῆς γνησίας –δὲν ἐννοοῦμε βεβαίως τὸ σημερινὸ ἔκτρωμα– δημοτικῆς, ἡ πραξικοπηματικὴ ἐπιβολὴ τοῦ ἀπνευματίστου (κυριολεκτικῶς καὶ μεταφορικῶς) «μονοτονικοῦ συστήματος» τὸ 1982, ἡ ἁπλοποίησις –ἀλλοίωσις στὴν οὐσία– τῆς ὀρθογραφίας, ἡ κατάργησις τῆς ἐτυμολογίας, τοῦ συνόλου σχεδὸν τῶν προθέσεων, τῆς δοτικῆς πτώσεως καὶ τῆς τρίτης κλίσεως λίγο ἀργότερα, ἀπετέλεσαν τὶς πρῶτες πράξεις ἑνὸς δράματος, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ.
Αὐτὴν τὴν φορά, στὸν ρόλο τοῦ Ἐφιάλτου, ὁ Κύπριος εὐρωβουλευτὴς Μάριος Ματσάκης, ὁ ὁποῖος, σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ὑπουργὸ Παιδείας τῆς Κύπρου Ἀνδρέα Δημητρίου, τὴν ὁποία ἐκοινοποίησε μεταξὺ ἄλλων καὶ στοὺς Ἕλληνες εὐρωβουλευτές, εἰσηγήθη τὴν περαιτέρω «ἁπλοποίησι» τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς. Ὁ κ. Ματσάκης ἐπρότεινε στὸν Κύπριο Ὑπουργὸ τὴν σύστασι μιᾶς ὀλιγομελοῦς ἐπιτροπῆς γλωσσολόγων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἠδύναντο νὰ ἐνδιατρίψουν ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ νὰ δώσουν μιὰ ἐπιστημονικῶς ἔγκυρη πρότασι γιὰ τὸν ἐκμοντερνισμό-ἁπλοποίησι τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς.
Στὴν ἐπιστολή του, ὁ Κύπριος εὐρωβουλευτὴς παρέθεσε ὡς «τροφὴ γιὰ σκέψι» τὰ ἑξῆς:
1. Νὰ καταργηθοῦν τὰ γράμματα "η" καὶ "υ" καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ τὸ γράμμα "ι".
2. Νὰ καταργηθῆ τὸ γράμμα "ω" καὶ νὰ ἀντικατασταθῆ ἀπὸ τὸ γράμμα "ο".
3. Νὰ καταργηθοῦν οἱ ἑξῆς συνδυασμοὶ γραμμάτων καὶ νὰ ἀντικατασταθοῦν ὡς ἑξῆς: "αι"—›"ε", "ει"—›"ι", "οι"—›"ι", "υι"—›"ι", "αυ"—›"αβ", "ευ"—›"εβ"
4. Νὰ καταργηθῆ ἡ χρῆσις τοῦ "γγ" καὶ νὰ ἀντικατασταθῆ ἀπὸ τὸ "γκ".
5. Νὰ καταργηθῆ τὸ τελικὸ γράμμα "ς" καὶ νὰ ἀντικατασταθῆ ἀπὸ τὸ γράμμα "σ".
Ὡς ἀποτέλεσμα τῶν ἀνωτέρω ἀλλαγῶν, ἀνέφερε ὁ εὐρωβουλευτής, τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο θὰ ἔχη μόνο 21 γράμματα (α, β, γ, δ, ε, ζ, θ, ι, κ, λ, μ, ν, ξ , ο , π, ρ, σ, τ, φ, χ, ψ) καὶ ἕνα μόνο δίψηφο (τὸ "ου").
Ὁ κ. Ματσάκης ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἁπλοποίησις τῆς ἑλληνικῆς γραφῆς «καθίσταται ἀναγκαία μέσα στὰ πλαίσια μιᾶς τάσης ἑνωτικῆς πορείας τῶν γλωσσῶν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσι. Ἐπὶ πλέον, μιὰ τέτοια ἀλλαγὴ θὰ καταστήση τὴν ἑλληνικὴ γραφὴ πιὸ ἁπλῆ καὶ πολὺ πιὸ εὔχρηστη. Ἰδιαίτερα ὅσον ἀφορᾷ τὴν χρῆσι ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστοῦ καὶ σὲ σχέσι μὲ μεγάλο ἀριθμὸ ἀτόμων, ποὺ ἔχουν διάφορες μορφὲς δυσλεξίας».
Γιὰ τοὺς ἀνυποψιάστους, οἱ ὁποῖοι ἴσως πιστέψουν ὅτι ὁ συγκεκριμένος πολιτικὸς κόπτεται γιὰ τὴν διευκόλυνσι τῶν Ἑλλήνων στὸν χειρισμὸ τῆς γλώσσης τους, θὰ παραθέσουμε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὴν δήλωσι, τὴν ὁποίαν ἔκανε ὁ Γερμανοεβραῖος Σιωνιστὴς Χένρυ Κίσσινγκερ, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1974, ἀπευθυνόμενος σὲ ἀκροατήριο ἐπιχειρηματιῶν στὴν Οὐάσιγκτων:
«Οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀναρχικοὶ καὶ εἶναι δύσκολο νὰ ἐξημερωθοῦν. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο πρέπει νὰ κτυπήσουμε βαθειὰ στὶς πολιτισμικές τους ρίζες. Ἴσως τότε μπορέσουμε νὰ τοὺς ἀναγκάσουμε νὰ προσαρμοσθοῦν. Ἐννοῶ, φυσικά, νὰ κτυπήσουμε τὴν γλῶσσα τους, τὴν θρησκεία τους, τὰ πολιτισμικὰ καὶ ἱστορικά τους ἀποθέματα, ἔτσι ὥστε νὰ μπορέσουμε νὰ ἐξουδετερώσουμε τὴν ἱκανότητά τους νὰ ἀναπτύσσωνται, νὰ διακρίνωνται ἢ νὰ ἐπικρατοῦν· μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, θὰ τοὺς ἀφαιρέσουμε τὴν δυνατότητα νὰ στέκωνται ἐμπόδιο στὰ ζωτικῆς σημασίας στρατηγικά μας σχέδια στὰ Βαλκάνια, στὴν Μεσόγειο καὶ στὴν Μέση Ἀνατολή.»
Δυστυχῶς, τὰ σατανικὰ εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας σχέδια τοῦ Κίσσινγκερ ἐστέφθησαν μὲ ἀπόλυτη ἐπιτυχία· οἱ Ἕλληνες ἔχασαν πράγματι τὴν ἱκανότητά τους νὰ ἀναπτύσσωνται, νὰ διακρίνωνται, νὰ ἐπικρατοῦν, ἀκόμη καὶ νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ ἀντιδροῦν ὅταν χρειάζεται, πλὴν ἐλαχίστων φωτεινῶν ἐξαιρέσεων.
Ὅσο γιὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ Κυπρίου εὐρωβουλευτοῦ περὶ ἀνάγκης ἁπλοποιήσεως τῆς γραφῆς μας, τοῦ ὑπενθυμίζουμε τὸ ἀρχαῖο ρητὸ «ἀγαθὰ κόποις κτῶνται» μήπως ἔστω καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων ἀναθεωρήση τὶς ἀπόψεις του. Οἱ Ἕλληνες, κύριε Ματσάκη, δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ κατὰ τὸ παρελθὸν ὀπαδοὶ τῆς ἥσσονος προσπαθείας, ἐν ἀντιθέσει μὲ κάποιους σημερινοὺς «προοδευτικούς», «ἐκμοντερνιστές», «ἐκσυγχρονιστές», οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀναγάγει τὴν ὀκνηρία καὶ τὴν ἀνικανότητα σὲ θεσμοθετημένες ἀρετές, πρὸς τέρψιν τῶν ἐντολοδόχων τους. Ἑπὶ πλέον, ὁ Κύπριος εὐρωβουλευτὴς ὑποστηρίζει ὅτι ἡ «μεταλλαγμένη» γραφή, τὴν ὁποία προτείνει, θὰ βοηθήση τὰ ἄτομα, τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίζουν διάφορες μορφὲς δυσλεξίας. Ἀγνοεῖ προφανῶς ὅτι ἡ δυσλεξία, στὴν χώρα μας, ἔλαβε διαστάσεις ἐπιδημίας μετὰ τὴν τραγικὴ νύκτα τῆς 11ης Ἰανουαρίου 1982, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπεβλήθη κατὰ πραξικοπηματικὸν τρόπον τὸ «μονοτονικὸ σύστημα», τὸ ὁποῖο σημειωτέον οὔτε μονοτονικὸ εἶναι οὔτε σύστημα. Συνεπῶς, ἐὰν τὸν ἐνδιέφερε εἰλικρινῶς τὸ πρόβλημα τῆς δυσλεξίας, θὰ εἶχε προτείνει τὴν ἐπαναφορὰ τῆς γλώσσης στὴν προτέρα ὑγιῆ μορφή της, ἀντὶ τῆς ὁλοκληρωτικῆς καταστροφῆς της, τὴν ὁποίαν μὲ περίσσεια δουλικότητα μεθοδεύει.
Ὁ Θεός, ὅπως πολὺ εὐστόχως εἶχε ἐπισημάνει ὁ Σεφέρης, μᾶς χάρισε μιὰ γλῶσσα ζωντανή, εὔρωστη, πεισματάρα καὶ χαριτωμένη. Κι ὅμως, πάνω σ’ αὐτὴν τὴν θεόπνευστη γλῶσσα, τὸν τελειότερο κώδικα ἐπικοινωνίας, ποὺ ἐπενόησε ποτὲ ὁ ἄνθρωπος, ἐπιτρέψαμε νὰ ἀσελγοῦν τόσο ἀσύστολα ἐνδοτικοί, ἀνίκανοι, ψοφοδεεῖς κι ἀδιάφοροι πολιτικοὶ καὶ «διανοούμενοι». Γιατί;