Γ. Καρατζαφέρης: Ἀπὸ «ἀνατροπέας» τοῦ διεφθαρμένου συστήματος καὶ τῆς οἰκογενειοκρατίας, ἐμετικὸς πολιτικὸς μπάτλερ τοῦ συστήματος τῆς σήψεως

τοῦ πολίτου Παναγιώτου Παπαγαρυφάλλου, Α΄ Ἀντιπροέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνημερώσεως ἐπὶ τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων

Ὅσοι εἶχαν τὴν ἀτυχία -κι ἀνάμεσα σ’ αὐτοὺς καὶ ὁ γράφων- ἃκουγαν κάθε μεσημέρι καὶ γιὰ ἀρκετὰ χρόνια τὸν «ἀντάρτη» πρόεδρο τοῦ ΛΑΟΣ, ἀπὸ τὸ ΤΗΛΕΑΣΤΥ καὶ τὴν «Α1», νὰ ἐξαπολύη μύδρους κατὰ τῆς οἰκογενειοκρατίας, τῶν ἡγετῶν τῶν «σατὲν» καὶ τῆς διαφθορᾶς.
Ὡς νεφεληγερέτης Δίας, ἄστραφτε καὶ βροντοῦσε κατὰ τοῦ συστήματος τῆς ἀναξιοκρατίας ἐπικαλούμενος ὡς... συναγωνιστὴ ἀκόμη καὶ τὸν Τσὲ Γκεβάρα!!
Τί πολιτικὲς ἀθλιότητες! Σ’ ἄλλα μου δύο κείμενα, τὰ ὁποῖα δημοσιεύθηκαν σὲ ἀρκετὲς ἱστοσελίδες ἀνέδειξα αὐτὲς τὶς πολιτικὲς καὶ ἰδεολογικὲς κωλοτοῦμπες του (βλ. τὸ ἀπὸ 24 Μαρτίου κείμενό μου μὲ τίτλο: «Οἱ πολιτικὲς καὶ ἰδεολογικὲς κωλοτοῦμπες τοῦ Προέδρου τοῦ ΛΑΟΣ» καὶ τὸ συνεχόμενο τῆς 19ης Μαΐου 2010 μὲ τίτλο: «Καρατζαφέρης: Ὁ μαέστρος τῆς πολιτικῆς κωλοτούμπας, ποὺ διέπραξε τὸ ἀδίκημα τῆς ἐξαπατήσεως τοῦ λαοῦ» (http://stisepalxeis.blogspot.com/2010/05/blog-post_24.html).
Μὲ τοῦτο τὸ κείμενό μου θέλω νὰ ἀναδείξω τὴν συνέχεια τῆς κωλοτουμποειδοῦς «πολιτικῆς» του καὶ τὴν ὑποστήριξί του πρὸς τοὺς ὑποψηφίους δημάρχους καὶ περιφερειάρχες, ποὺ εἶναι σάρκα ἀπὸ τὴν σάρκα τῆς χαβουζοειδοῦς Νέας Δημοκρατίας.
Ἔχουμε, λοιπόν, καὶ λέμε ὅτι ἕως σήμερα (30/8/2010), οἱ «ἀνατρεπτικές» του ἐπιλογὲς εἶναι οἱ ἑξῆς:
Α) Στὴν Ἀθήνα ὑποστηρίζει ξανὰ τὴν ὑποψηφιότητα τοῦ δημάρχου Ν. Κακλαμάνη, ὀπαδοῦ τῆς παγκοσμιοποιήσεως καὶ ὑπευθύνου γιὰ τὰ χάλια τῆς ὑγείας καὶ τοῦ Κέντρου τῶν Ἀθηνῶν.
Β) Στὸν Πειραιᾶ ὑποστηρίζει τὴν ὑποψηφιότητα, ὡς δημάρχου, τοῦ βουλευτῆ τῆς Ν.Δ., τὸν ὁποῖο τὸ κόμμα του τὸν ἔκανε πέρα καὶ ἔχει ἐκκρεμότητες μὲ τὴν δικαιοσύνη.
Γ) Στὴν Ἀργολίδα ὑποστηρίζει ὡς περιφερειάρχη τὸν φιλελεύθερο, σοσιαλιστὴ ὑφυπουργὸ τῆς Ν.Δ. Π. Τατούλη, τὸν ὁποῖο ἀπελάκτισε ἡ ἴδια!
Δ) Στὸ Καρπενήσι ὑποστηρίζει τὴν ὑποψηφιότητα, ὡς δημάρχου, τοῦ πανάσχετου Μπακογιάννη, τοῦ ὁποίου μοναδικὸ προσὸν εἶναι ἡ οἰκογενειακὴ καταγωγή.
Ε) Τέλος, πρότεινε ὡς περιφερειάρχη Ἀττικῆς -αὐτὸς μόνος- τὸν γνωστὸ «κύριο τίποτα», ὁ ὁποῖος ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἶναι ἀντιπρόεδρος τοῦ κόμματος τῆς Ν.Δ. καὶ ἀφ’ ἑτέρου ὡς ὑπουργὸς ὑγείας ἐπὶ τῆς βασιλείας της χρεωκόπησε τὸ διαβόητο ΕΣΥ.
Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ «ἀνατροπέας» πρόεδρος ἢ δὲν γνωρίζει τί σημαίνει ἀνατροπὴ –πρᾶγμα ἀδύνατον– ἢ κατὰ τὸν Θουκυδίδη, ἀλλάζει σκοπίμως τὴν ἔννοια τῶν λέξεων γιὰ νὰ δικαιολογήση τὶς πολιτικές του κωλοτοῦμπες!
Μὲ τὴν εὐκαιρία σημειώνω ὅτι ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἔγραφα ὅτι ὁ κομματισμὸς εἶναι τόσο βαθειὰ χωμένος στὸ πετσὶ τῶν ἰδιοτελῶν ψηφοφόρων, ὥστε δὲν ἔχουν πρόβλημα νὰ ψηφίσουν ὡς δήμαρχο καὶ κάποιον ποὺ ἔχρισε τὸ κόμμα ἀλλὰ βγῆκε λαῦρος ἀπὸ τὸ φρενοκομεῖο!
Μὲ τέτοιους ψηφοφόρους, τέτοιες ἐπιλογὲς καὶ τέτοιους ἀρχηγοὺς ποὺ νὰ πάη ἡ «βαρυόμοιρη» Ἑλλάδα, ὅπως τὴν ἀποκάλεσε ὁ ἐθνικός μας βάρδος Κωστῆς Παλαμᾶς.

Μητροπολιτικὸ πάρκο Ἑλληνικοῦ (πρώην Ἀεροδρόμιο)

τοῦ Ἱδρύματος Προασπίσεως Ἠθικῶν καὶ Πνευματικῶν Ἀξιῶν

1. Εἰς τὴν Πανηγυρικὴν Ἔκδοσιν τῆς «Φωτεινῆς Γραμμῆς» τεῦχος 33 (Ὀκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2007) ἀνεπτύξαμεν ἐπιτακτικὴ τὴν ἀνάγκη, νὰ γίνῃ χρηστὴ ἀξιοποίησις τῆς ἐν λόγῳ κρατικῆς περιουσίας, εἰς ἄρθρον μας ὑπὸ τὸν τίτλον:

«ΝΑΙ Ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα,
ΝΑΙ δενδροφυτεύσεις καὶ δημιουργία πρασίνου εἰς ὅλην τὴν Ἀττικήν,ΟΧΙ «Μητροπολιτικὸν Πάρκον» εἰς ὅλην τὴν ἔκτασιν
τοῦ πρώην Ἀεροδρομίου τοῦ Ἑλληνικοῦ».

2. Τὸ ἐν λόγῳ κείμενον τὸ ἀπεστείλαμε τότε εἰς ὅλα τὰ Μ.Μ.Ε., ὅλους τοὺς Δήμους τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Δυτικῆς Ἀττικῆς, Νομαρχίας κ.λπ.
Ἀλλά, προφανῶς, χάριν τῆς κομματικῆς πειθαρχίας καὶ τοῦ φόβου, γιὰ νὰ μὴ χαρακτηρισθοῦν, ἡ πνευματικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἡγεσία, ἀπὸ τούς «ψευδοδιανοουμένους» ὀπισθοδρομικοὶ καὶ καθυστερημένοι, σχεδὸν οὐδεὶς εἶχε τὸ θάρρος καὶ τὸν ἡρωισμὸ νὰ ἀντισταθῇ καὶ νὰ συνηγορήσῃ γιὰ τὸ πολλὰ θετικὰ τῆς προτάσεως αὐτῆς, καὶ νὰ πάῃ ἐνάντια εἰς τὸ ρεῦμα τῆς ἐποχῆς...
Δυστυχῶς, ἀκόμη καὶ οἱ Δήμαρχοι μὴ ἀνεπτυγμένων περιοχῶν Ἀττικῆς ἐπροτίμησαν νὰ ζημιώσουν τοὺς δημότας των-ψηφοφόρους των, παρὰ νὰ «παρακούσουν» εἰς τὴν κομματικὴν γραμμήν-πειθαρχίαν...

3. Ὁ μόνος, ποὺ εἶχε στοιχειώδη εὐσυνειδησία ν᾿ ἀπαντήσῃ ἦταν ὁ τέως Ἐπίτροπος τῆς Ἑλλάδος κ. Σταῦρος Δήμας, ὁ ὁποῖος, διὰ συνεργάτου του, μᾶς ἀπήντησε μέν, ἀλλὰ εἶπε ὅτι καὶ αὐτὸς δὲν συμφωνεῖ νὰ ἀξιοποιηθῇ μέρος τοῦ χώρου, ὅπως προτείναμε, ἀπὸ μία χρηστὴν ἐπιτροπή.

Μόνον ὁ «Σαρακατσάνος» Ὑπουργὸς τοῦ Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ κ. Γ. Σουφλιὰς ἔδειξεν κάποιο ἐνδιαφέρον, πλὴν ὅμως προφανῶς ἐφοβήθη τοὺς «ψευδοκουλτουριάρηδες» ἀφαντάστως καὶ δὲν ἐτόλμησε νὰ ὑλοποιήσῃ τὴν πρότασιν τῆς «Φωτεινῆς Γραμμῆς».

4. Ὅμως ἐμεῖς ἐπιμένομε ὅτι οἱ περιπτώσεις ἀξιοποιήσεως κρατικῶν περιουσιῶν ἐπιβάλλεται ν᾿ ἀναλαμβάνωνται ἀπὸ ἀνιδιοτελεῖς, ἀντικειμενικὲς καὶ ἄμεμπτες Ἐπιτροπὲς καὶ ὄχι ἀπὸ «πατριάρχες τῆς διαπλοκῆς», «ἀετονύχηδες» καὶ «λαδιάρηδες μιζαδόρους», οἱ ὁποῖοι φροντίζουν συνήθως νὰ λαμβάνουν διὰ τὸν ἑαυτόν των καὶ διὰ τὴν «κλίκα των» τὴν «μερίδα τοῦ λέοντος» καὶ νὰ ἐκποιοῦν δημόσιες καὶ κοινωφελεῖς ἐκτάσεις καὶ ἀκίνητα γιὰ «πινακίδιο φακῆς»...

5. Τώρα ἦλθεν ὁ «πελαγωμένος» Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος καὶ βλέπει, ὅτι τὰ κόμματα τῆς ἐξουσίας ἔκαναν ἄκρως ἀλόγιστον ἀντικοινωνικὴν πολιτικὴν καὶ ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες ἐκαλλιέργησαν ὄχι μόνον τὸ συστηματικὸ κατακρήμνισμα ὅλων τῶν ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ἀξιῶν τῆς φυλῆς μας, ποὺ εἶναι ἡ Θρησκεία, ἡ Πατρίς καὶ ἡ Οἰκογένεια, ἀλλὰ καὶ μᾶς ἔφεραν καὶ οἰκονομικῶς εἰς τὸ χεῖλος τῆς ἀβύσσου· ἀνακαλεῖ λοιπὸν ὅλα, ὅσα ἡ κομματικὴ γραμμὴ μέχρι τοῦδε δημαγωγικῶς ἐκαλλιεργοῦσε καί, κατὰ δημοσιογραφικὲς πληροφορίες, αὐταρχικῶς διαθέτει μέχρι τὸ 30% τῆς ἐκτάσεως τοῦ παλαιοῦ Ἀεροδρόμιου εἰς τὸ Ἑλληνικόν, τὴν Ἀμερικανικὴν βάσιν καὶ τὴν βάσιν τῆς Πολεμικῆς μας Ἀεροπορίας εἰς τὸν Ἐμὶρη τοῦ Κατὰρ, διὰ νὰ δημιουργηθοῦν ἐμπορικὰ καὶ ἐκθεσιακὰ κέντρα, πολυτελεῖς κατοικίες, «μαρίνα» γιὰ πολυτελῆ σκάφη καὶ νὰ προσθέσῃ καὶ ἄλλο ἕνα «λησταρχεῖον»= καζίνο, ἀξιοποιῶν καὶ τοὺς διαδρόμους γιὰ προσγειώσεις καὶ ἀπογειώσεις ἰδιωτικῶν ἀεροπλάνων, ἑλικοπτέρων κ.λπ, κ.λπ...

6. Ἐὰν ἐτολμοῦσε νὰ πράξῃ αὐτὸ κάποιος ἄλλος πολιτικός, τοῦτο θὰ ἐχαρακτηρίζετο ὡς μέγιστον ἀνοσιούργημα καὶ ἐσχάτη ἐθνικὴ προδοσία, καὶ ἡ ἀντιπολίτευσις θὰ ξεσήκωνε ὅλα τὰ συνδικᾶτα καὶ θὰ τὰ ἔκαναν ὅλα «γυαλιά-καρφιά» κατηγοροῦντες τοὺς ἔχοντες αὐτὴν τὴν φαεινὴν ἰδέαν ὡς σφετεριστὲς τῆς περιουσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὡς φασίστες καὶ ὅλα τὰ παρόμοια διακοσμητικὰ ἐπίθετα.

7. Εἶναι βεβαίως πρὸς τιμὴν τοῦ κ. Παπανδρέου καὶ τῶν συνεργατῶν του νὰ ἀποβάλουν τὶς παρωπίδες τοῦ σοσιαλισμοῦ, ἀλλὰ ἐπ᾿ οὐδενὶ λόγῳ ἐπιτρέπεται νὰ δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωσις ὅτι ὁ κ. Παπανδρέου ἐνεργεῖ φασιστικῶς καὶ ἰδιοτελῶς.

8. Μία τοιαύτη πανάκριβη ἔκτασις θὰ ἔπρεπε νὰ ἀξιοποιηθῆ κατόπιν ἀποφάσεως τῆς πλειοψηφίας τοῦ Κοινοβουλίου. Ἐν συνεχείᾳ, ἐπαναλαμβάνομε, θὰ ἔπρεπε νὰ σχηματισθῇ μία Ἐπιτροπὴ ἀπὸ τοὺς πλέον ἐντίμους κρατικοὺς λειτουργούς, τεχνικούς, δικαστικούς, ἀστυνομικούς, καθηγητὰς ἀνωτέρων καὶ ἀνωτάτων ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων καὶ ἀξιωματικούς, χωρὶς κομματικὲς ταυτότητες κ.λπ.
Ἤτοι νὰ κληρωθοῦν π.χ. εἴκοσι (20) ἄτομα, γιὰ νὰ ἀναλάβουν τὴν χρηστὴν ἐκποίησιν καὶ ἀξιοποίησιν τῆς ἐν λόγῳ ἐκτάσεως, καὶ νὰ γίνωνται ἔργα ὑποδομῆς μὲ ἱεράρχησιν εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ ὄχι εἰς τὶς πολυτελεῖς περιοχὲς Βούλας, Γλυφάδας, Φαλήρου.

9. Λόγῳ ἐπικαιρότητος τοῦ θέματος ἀναρτῶμεν εἰς τὴν ἱστοσελίδα μας τὶς πενιχρὲς γραμμές, ποὺ ἔχομεν γράψει εἰς τὸ περιοδικόν μας «Φωτεινὴ Γραμμή» τεῦχος 33, σελ. 79-86 καὶ τεῦχος 37, σελ. 149-159.

10. Ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ ἔχουν τὰ ἐν λόγῳ τεύχη, εὐχαρίστως νὰ τοὺς τὰ ἀποστείλωμεν δωρεὰν τιμῆς ἕνεκεν.

Τηλεφωνήσατέ μας εἰς τὰ τηλέφωνα 210-3254321.
ΤΕΥΧΟΣ 33
ΣΕΛΙΔΕΣ 79-86

ΝΑΙΕΓΓΕΙΟΒΕΛΤΙΩΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΕΙΣ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑΝΑΙΔΕΝΔΡΟΦΥΤΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΑΣΙΝΟΥΕΙΣ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗΝΟΧΙ«ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΠΑΡΚΟΝ»ΕΙΣ ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΕΚΤΑΣΙΝΤΟΥ ΠΡΩΗΝΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

Σύντομος εἰσαγωγὴ εἰς τὸ μέγιστον πρόβλημα τοῦ περιβάλλοντος

Πέραν τῶν ὅσων ἔχομε δημοσιεύσει εἰς τὰ τεύχη μας :α. 6 (Ἰανουάριος-Μάρτιος 2001, σελίδες 25-31)β. 20 (Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2004, σελίδες 53-54)γ. 28 (Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2006, σελὶς 22)δ. 32 (Ἰούλιος-Σεπτέμβριος 2007, σελίδες 7-20)
ἀναφέρομεν κατωτέρω συμπληρωματικὰς σκέψεις, αἱ ὁποῖαι πρέπει νὰ ἐξετασθοῦν καὶ ὑλοποιηθοῦν, ἐὰν ἐπιθυμοῦμε νὰ σωθοῦν τὰ ἐλάχιστα ἐναπομείναντα δάση τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸ πράσινον, ἄλλως θὰ μετατραπῇ ἡ ὄμορφη Ἑλλάς μας εἰς Σαχάρα.

1. Πρέπει ὄχι μόνον νὰ ἀξιοποιηθοῦν τὰ δορυφορικὰ συστήματα ἐγκαίρου προειδοποιήσεως πυρκαϊῶν καὶ λοιπῶν καταστροφῶν, τὰ ὁποῖα μᾶς παρεχωρήθησαν, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐξασφαλίσωμεν καὶ ἄλλα. Ἐπίσης νὰ λάβωμεν μέτρα διὰ τῆς κατασκευῆς τεχνητῶν λιμνῶν καὶ τοποθετήσεως δεξαμενῶν, διὰ νὰ εἶναι ἐφικτὴ ἡ ρῖψις ὕδατος διὰ τὴν ἔγκαιρον σβέσιν τῶν πυρκαϊῶν ἐντὸς τῶν πρώτων λεπτῶν ἤ ἔστω ὡρῶν.

2. Διὰ νὰ εἶναι αὐτὸ ἐφικτόν, ἐπιβάλλεται νὰ μὴ διορίζωνται πλέον δημόσιοι ὑπάλληλοι διὰ τὰ γραφεῖα, διὰ νὰ κάνουν «λούφα», νοσφιζόμενοι τὸν ἱδρώτα τοῦ φτωχοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ νὰ τοποθετηθοῦν πυροφύλακες, ὄχι μόνον μέχρι τὸ μεσημέρι καὶ μετὰ νὰ διευκολύνωνται οἱ «ντόπιοι» καὶ «ξένοι» «Νέρωνες», ἀλλὰ νὰ ἐπαγρυπνοῦν ἡμέρα καὶ νύκτα, καθημερινὰς καὶ ἑορτάς.

3. Ἀπὸ Μάϊον μέχρι καὶ Ὀκτώβριον οἱ περισσότεροι τῶν στρατευμένων νὰ ὑπηρετοῦν σὲ πυροφυλάκια καὶ νὰ περιπολοῦν ἐντὸς καὶ γύρω τῶν δασῶν καὶ νὰ ἐλέγχουν ὅλους τοὺς πεζοὺς καὶ τροχοφόρα, ποὺ μεταβαίνουν εἰς δασικὰς ἐκτάσεις.

4. Εἰς ὁδούς, ὅπου ὑπάρχουν δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ δάση, νὰ γίνωνται αἰφνιδιαστικοὶ ἔλεγχοι καὶ ὅποιοι ἔχουν εὔφλεκτα ὑλικὰ νὰ καταχωρίζωνται τὰ ὀνόματά των εἰς εἰδικὰς καταστάσεις καὶ νὰ ἐλέγχεται ἡ πιθανή των συμμετοχὴ εἰς ἐμπρησμούς.
5. Ἡ Ἀστυνομία νὰ περιπολῇ καὶ μὲ συμβατικὰ αὐτοκίνητα διὰ νὰ βλέπῃ κινήσεις διαφόρων ὀχημάτων, ἐὰν ρίπτωνται φωτοβολῖδες ἤ ἄλλα ἀθόρυβα πυρά, τὰ ὁποῖα προκαλοῦν πυρκαϊές.

6. Ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ρίχνουν ἀπορίμματα κατὰ μῆκος τῶν ὁδῶν, ἰδίως ὑάλινα ἤ ἀποτσίγαρα, πρέπει νὰ τιμωρῶνται αὐστηρότατα, ὡς ἐν δυνάμει ἐμπρησταί. Ὁμοίως, ὅσοι περιπατηταὶ πηγαίνουν εἰς τὰ δάση, κάθονται, τρώγουν καὶ ἀφήνουν ὑάλινα ἀντικείμενα κ.λπ. εἰς τὰ δάση.

7. Νὰ καθαρίζωνται ὅλα τὰ ἀπορίμματα κατὰ μῆκος τῶν ὁδῶν καὶ ἐντὸς τῶν δασῶν καὶ νὰ τιμωροῦνται καὶ οἱ Δῆμοι, ὅταν δημιουργοῦν παρανόμους καὶ ἀνεξελέγκτους «χωματερές», αἱ ὁποῖαι ὑπερβαίνουν τὰς τρεῖς χιλιάδας).

8. Ὄχι μόνον ἑλικόπτερα τῆς Ἀστυνομίας ἀλλὰ καὶ τοῦ Ναυτικοῦ καὶ τῆς Ἀεροπορίας νὰ περιπολοῦν ἡμέρα καὶ νύκτα, διὰ νὰ μὴ εἶναι ἐφικταὶ αἱ πυρκαϊαὶ, ἰδίως ὅταν προμηνύωνται λίαν ἰσχυροὶ ἄνεμοι, διότι οἱ διάφοροι «φίλοι μας» δύνανται ἀκόμη καὶ δορυφορικῶς μὲ ἀκτῖνες λέϊζερ νὰ μᾶς προκαλέσουν πυρκαϊάς, ὅταν ἐμεῖς τὰ ἀπογεύματα καὶ τὰς νύκτας κοιμώμεθα…

9. Τέλος ἐπιβάλλεται νὰ γίνεται συντονισμὸς ὅλων τῶν ἐνεργειῶν τῆς Ἀγροφυλακῆς, τῶν Δασαρχείων, τῆς Ἀστυνομίας, τοῦ Στρατοῦ καὶ τῶν ἐθελοντῶν, διότι διαφορετικὰ ὄχι μόνον δὲν θὰ προλαμβάνωνται καὶ δὲν θὰ σβήνουν οἱ πυρκαϊές ἐν τῇ γενέσει των, ἀλλὰ θὰ μετατρέπουν τὰ πάντα σὲ «κρανίου τόπον», ὁπότε θὰ εἶναι ἀναπόφευκτα τὰ:
«ἑνὸς κακοῦ δοθέντος, μύρια κακὰ ἕπονται» καὶ
«πάντα δὲ ταῦτα ἀρχὴ ὠδίνων» (Ματθ. 24,8).

10. Ἐπανειλημμένως ἔχομε τονίσει, ἕν γραμμάριον προλήψεως, δύναται νὰ μᾶς σώζῃ ἀπὸ ἑκατομμύρια τόννους θεραπεία…

Διὰ ποίους λόγους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ρίξωμε τὸ βάρος
εἰς τὸ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ «ΠΑΡΚΟΝ» εἰς τὸ
ΠΡΩΗΝ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ:

1. Ἐπιβάλλεται νὰ κάνωμεν ἱεράρχησιν τῶν ἀναγκῶν.

2. Πρέπει πρῶτα νὰ προηγηθοῦν ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ εἰς τὴν Ἀττικήν.

3. Νὰ προηγοῦνται αἱ ὑποβαθμισμέναι περιοχαί, αἱ ὁποῖαι στεροῦνται τῶν πάντων καὶ ἔχουν μεγίστην ἀνάγκην καὶ μετά, ἐὰν περισσεύουν χρήματα, νὰ γίνουν δεντροφυτεύσεις κ.λπ., ἐξωραϊστικὰ ἔργα καὶ εἰς τὰς ἀνεπτυγμένας, ἐξειλιγμένας καὶ πλουσίας περιοχάς, ὅπως ἡ Γλυφάδα, ἡ Βούλα κ.λπ.

4. Αἱ περισσότεραι ἐκτάσεις τοῦ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ θὰ ἠδύναντο νὰ δημοπρατηθοῦν καὶ μὲ τὰ τεράστια ποσὰ, τὰ ὁποῖα θὰ εἰσπραχθοῦν, νὰ γίνουν ἔργα ὑποδομῆς, κυρίως εἰς τὰς δυτικὰς συνοικίας καὶ περιοχὰς τῆς Ἀττικῆς, ὅπου οὔτε αἱ ἐλάχισται ὑποτυπώδεις ὑποδομαὶ ὑπάρχουν καὶ οἱ ἄνθρωποι πνίγονται ἀπὸ τὸ νέφος, τὰς πλημμύρας καὶ καίονται ἀπὸ τὸν λίβαν καὶ τὴν ἄπνοιαν, διαβιοῦντες εἰς ὑποτυπώδεις κατοικίας. Ἀντιθέτως, αἱ περιοχαὶ Ἑλληνικοῦ, Ἠλιουπόλεως, Ἀργυρουπόλεως, Γλυφάδας, Βούλας κ.λπ. ἔχουν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, πολυτελεῖς κατοικίας καὶ «ἀεράκι» ἀπὸ τὴν θάλασσαν καὶ τὸν Ὑμηττὸν καὶ διαβιοῦν μὲ κάποιαν ἄνεσιν.

5. Διατὶ νὰ μεταφερθῇ τὸ γήπεδον τοῦ Παναθηναϊκοῦ εἰς τὸν Ἐλαιῶνα καὶ νὰ μὴ μεταφερθῇ εἰς τὸ Ἑλληνικὸν καὶ εἰς τὸν Ἐλαιῶνα νὰ φυτευθοῦν ἀειθαλῆ δένδρα, θάμνοι καὶ φυτὰ καὶ νὰ δημιουργηθῇ πνεύμονας πρασίνου, διὰ νὰ ἀνακουφισθῇ πολλαπλάσιος πληθυσμός, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ εἰς Βοτανικόν, Ἅγιον Ἰωάννην Ρέντη, Πειραιᾶ, Νίκαιαν, Κορυδαλλόν, Ἁγίαν Βαρβάραν, Αἰγάλεω, Περιστέρι καὶ Ἀθήνα;

6. Διατὶ νὰ μὴ δημιουργηθοῦν πνεύμονες πρασίνου μὲ ἀειθαλῆ δέντρα, θάμνους καὶ ἄνθη εἰς τὰς δυτικὰς περιοχὰς τοῦ Θριασίου, αἱ ὁποῖαι ἔχουν τόσον ὑποβαθμισθῆ δεκαετίας ὁλοκλήρους μὲ «χωματερὲς» καὶ πνίγονται ἀπὸ τὴν δυσοσμίαν, τὰ καυσαέρια, πλημμύρας καὶ καίονται ἀπὸ τὸν λίβαν εἰς τὰς ὑποτυπώδεις οἰκοδομὰς των, ἐνῷ αἱ οἰκοδομαὶ γύρω ἀπὸ τὸ πρώην Ἀεροδρόμιον τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔχουν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, θερμομονώσεις, ἠχομονώσεις, ὑγρομονώσεις, θέαν πρὸς τὴν θάλασσα καὶ ζωηρὸν «ἀεράκι» ἀπὸ τὴν θάλασσα καὶ τὸν Ὑμηττόν;;;;

7. Ἐὰν ἔχουν μίαν φορὰν ἀνάγκην οἱ κάτοικοι γύρω ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸν πρασίνου, ὀξυγόνου καὶ δροσιᾶς, ἔχουν χιλιάδας καὶ ἑκατομμύρια φορὰς μεγαλυτέραν ἀνάγκην οἱ κάτοικοι τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων, Νέας Χαλκηδόνος, Φιλαδελφείας, Κάτω καὶ Ἄνω Πατησίων τοῦ Δήμου Ἀθηναίων.

8. Διατὶ νὰ μὴ πωληθοῦν, ἐπίσης, ἀρκετὰ στρέμματα τοῦ πρώην Ἀεροδρομίου καὶ μὲ τὰ δισεκατομμύρια εὐρὼ ἀπὸ τὰς δημοπρατήσεις νὰ ἀγορασθοῦν παλαιαὶ κλωστοϋφαντουργεῖαι τῆς Ν. Ἰωνίας, Ν. Φιλαδελφείας, Καλογρέζης, διὰ νὰ δημιουργηθοῦν πλατεῖαι καὶ νὰ δενδροφυτευθοῦν ὅλαι αἱ πλατεῖαι καὶ ὅλοι οἱ δρόμοι καὶ νὰ ὑπάρχουν πνεύμονες ὀξυγόνου εἰς αὐτὰς τὰς λίαν πυκνοκατωκημένας ὑπαναπτύκτους περιοχάς;

9. Ὁμοίως πρέπει νὰ γίνωνται ἀπαλλοτριώσεις εἰς διάφορα μεγάλα οἰκόπεδα εἰς τὰς περιοχὰς Πατησίων, Ἀχαρνῶν, Κυψέλης, Γκύζη, Πολυγώνου, Ἱπποκράτους, Παγκρατίου, Καισαριανῆς, Βύρωνος, Νέας Ἑλβετίας, Κουκακίου, Καλλιθέας, Πετραλώνων, Ταύρου, Ἀμπελοκήπων, Ἑλληνορώσσων κ.λπ. περιοχῶν, διὰ νὰ ὑπάρξουν ἔστω καὶ μικραὶ πλατεῖαι νὰ δεντροφυτευθοῦν. Ἐπίσης καὶ ὅλοι οἱ φαρδοὶ δρόμοι νὰ δενδροφυτευθοῦν, διὰ νὰ δημιουργηθοῦν φίλτρα καθαροῦ ἀτμοσφαιρικοῦ περιβάλλοντος καὶ ὀξυγόνου, διὰ νὰ ἀνακουφίζωνται αἱ ἐπιμέρους πυκνοκατωκημέναι περιοχαί.
10. Διατὶ νὰ μὴ δενδροφυτευθοῦν μὲ ἀειθαλῆ δένδρα, θάμνους καὶ ἄνθη ὅλαι αἱ λεωφόροι ὡς π.χ. Κατεχάκη, Μεσογείων, Κηφισσίας, Ἀλεξάνδρας, Βουλιαγμένης, Συγγροῦ, Θησέως, Χαμοστέρνας, Πειραιῶς, Λένορμαν, Ράλλη, Καβάλας, αἱ σιδηροδρομικαὶ γραμμαὶ Ο.Σ.Ε., Προαστιακοῦ καὶ Ἠλεκτρικοῦ καὶ μὲ τὰς ἑκατοντάδας χιλιάδας ἀειθαλῶν δένδρων καὶ φυτῶν νὰ φιλτράρεται ἡ ἀτμόσφαιρα καὶ νὰ εἰσπνέωμεν καθαρὸν ὀξυγόνον;
11. Νὰ νομοθετηθοῦν Νόμοι καὶ Διατάγματα, ὅτι ὅλαι αἱ «πρασιαί» ὑποχρεωτικὰ θὰ δενδροφυτεύωνται καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἐξώστας (ταράτσες) νὰ δημιουργῶνται αἱ σωσταὶ ὑγρομονώσεις καὶ θέρμομονώσεις, διὰ νὰ δημιουργῆται πράσινον, καὶ μάλιστα μὲ κίνητρα φοροαπαλλαγῶν.
12. Εἰς ἕνα χρηστὸν κράτος δικαίου καὶ εἰς μίαν συντεταγμένην κοινωνίαν ἐπιβάλλεται νὰ ἐφαρμόζεται εἰς τὴν πράξιν, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἴσοι καὶ ἔχουν τὰ ἴδια δικαιώματα, νὰ διαβιοῦν ὑπὸ ἀνθρωπίνας συνθήκας καὶ ὄχι ἀλλοῦ νὰ ὑπάρχουν «ἀριστοκρατικαί» συνοικίαι, ὅπου νὰ προστίθενται καὶ ἄλλα κοινωφελῆ ἔργα καὶ ἀλλοῦ νὰ ὑπάρχουν λίαν «ὑπανάπτυκται» περιοχαὶ καὶ νὰ γίνωνται ἐλάχιστα ἔργα ἤ καθόλου!!!
13. Ἤδη ἐφθάσαμεν 12 παρὰ ὀλίγα λεπτὰ ἤ δευτερόλεπτα καὶ πρέπει ἐπιτέλους νὰ ἐφαρμόζωμεν τὸ «δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.» (ΗΣΑΪΑΣ, 26, 9), διὰ νὰ μὴ ἀκολουθήσῃ τὸ «πρόσθες αὐτοῖς κακά, Kύριε, πρόσθες κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (ΗΣΑΪΑΣ, 26, 15).
14. Ἐπιβάλλεται νὰ συνειδητοποιήσωμεν ἐπιτακτικὴν τὴν ἀνάγκην νὰ κάνωμεν στροφὴν 180 μοιρῶν καὶ νὰ παύσωμεν νὰ καταστρέφωμεν τὴν φύσιν, διότι ἡ φύσις ἐκδικεῖται ἀγρίως.
15. Ἐπιβάλλεται νὰ γίνωμεν «ἐνσυνείδητοι οἰκολόγοι» καὶ ὄχι «ψευτοοικολόγοι»: Ἐμεῖς νὰ καταστρέφωμεν ὁλόκληρα δάση, καὶ ἐὰν ἴδωμεν τὸν ἄλλον νὰ κόβῃ ἔστω καὶ ἕν ἐλάχιστον κλαδάκι ἀπὸ τὸν κῆπο του, νὰ ἀναθεματίζωμεν ὅλους τοὺς ἀστυνομικοὺς καὶ εἰσαγγελεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν σπεύδουν νὰ κλείσουν τὸν γείτονα εἰς τὴν φυλακήν, ποὺ τολμᾷ νὰ ἀποψιλώνῃ τὰ δέντρα τοῦ κήπου του. Οἱ «ψευτοκουλτουριάρηδες» καὶ «ψευτοοικολόγοι» κάνουν τὸ πᾶν, νὰ μὴ ἀφήσουν οὔτε ἕν κλαδάκι εἰς τὸν ἰδικὸν των χῶρον καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλην πλευρὰν κάνουν τὸ πᾶν οἱ κῆποι τῶν γειτόνων των νὰ γίνουν δασύλλιόν των. Διὰ νὰ ἐπιτυγχάνουν δὲ τοῦτο, γίνονται καὶ Πρόεδροι οἰκολογικῶν καὶ ἐξωραϊστικῶν Συλλόγων.
16. ΟΧΙ, λοιπόν, εἰς τὸ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΝ «ΠΑΡΚΟΝ» ΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΗΝ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, ἀλλὰ ΝΑΙ εἰς ἐγγειοβελτιωτικὰ καὶ κοινωφελῆ ἔργα δι’ ὅλους τοὺς κοινοὺς θνητούς, ἰδίως δὲ διὰ τοὺς ἀνημπόρους καὶ δεινοπαθοῦντας συνανθρώπους μας τῶν ὑποβαθμισμένων περιοχῶν.
17. Ὄχι τὰ πάντα εἰς μίαν μικρὰν μειοψηφίαν, ἡ ὁποία ἤδη εὐημερεῖ καὶ τίποτε εἰς τὴν συντριπτικὴν πλειοψηφίαν, ἡ ὁποία ἤδη δεινοπαθεῖ.
18. Ἐὰν ὑλοποιηθοῦν ὅλα τὰ ἀνωτέρω, θὰ ἔχωμεν πολλαπλάσιον πράσινον=φίλτρα ἀέρος καὶ ὀξυγόνον καὶ θὰ ἀνακουφίζωνται πολλαπλάσιοι ἄνθρωποι, ἀπὸ ὅ,τι νὰ γίνῃ τὸ Μητροπολιτικὸν Πάρκον εἰς τὸ Ἑλληνικόν. Ἐὰν ὑπάρξουν παντοῦ πνεύμονες, τότε θὰ δημιουργηθοῦν πνεύμονες καὶ εἰς τὰς χιλιάδας οἰκόπεδα τοῦ Ἑλληνικοῦ, τὰ ὁποῖα θὰ δημοπρατηθοῦν, ὑπὸ τὸν ὅρον ὅτι θὰ ἔχουν μικρὰν κάλυψιν καὶ τὸ 60% ἤ 70% τῶν οἰκοπέδων αὐτῶν νὰ δεντροφυτεύεται.
19. Διατὶ νὰ μὴ δεντροφυτευθοῦν παντοῦ οἱ λόφοι Φιλοπάππου, Αἰγάλεω, Σκουζέ, Ἀττικὸν Ἄλσος, («Τουρκοβούνια»), γενικῶς τὰ «νταμάρια», διὰ νὰ ὑπάρχουν πνεύμονες, ὥστε νὰ φιλτράρεται ὁ ἀέρας καὶ νὰ ἔχουν ὀξυγόνον καὶ αἱ ὑποβαθμισμέναι περιοχαί, ὅπου διαβιοῦν χιλιοπλάσιοι πληθυσμοὶ ἀπὸ ὅ,τι εἰς Γλυφάδαν, Βούλαν, Ἑλληνικόν, Ἀργυρούπολιν, ὅπου ἔχουν καλλιτέρας ὑποδομὰς καὶ καλλιτέρας κατοικίας, ἀπὸ ὅ,τι Πετράλωνα, Κολοκυνθοῦ, Ἐξάρχεια, Ἀμπελόκηποι, Γκύζη κ.λπ.;
20. Ἐὰν γίνουν ὀρθόδοξοι δημοπρασίαι καὶ δὲν κάνουν συναλλαγὰς οἱ ἁρμόδιοι τοῦ δημοσίου μὲ τὰ «κοράκια», ὡς εἴθισται, θὰ εἰσπραχθοῦν πολλὰ δισεκατομμύρια εὐρὼ μὲ τὰς δημοπρατήσεις τῶν ἐκτάσεων τοῦ πρώην Ἀεροδρομίου, μὲ τὰ ὁποῖα χρήματα θὰ δύνανται νὰ πραγματοποιηθοῦν ὅλα τὰ ἀνωτέρω ἔργα καὶ πληθώρα ἄλλων «πνευμόνων», ποὺ ἐπιβάλλεται πάραυτα νὰ δενδροφυτευθοῦν, ἀλλὰ προπαντὸς νὰ συντηρῶνται ὀρθόδοξα.
Ἀλλὰ τὸ ὅλον πρόβλημα, δυστυχῶς, ξεκινᾷ ἀπὸ πολὺ ὑψηλὰ καὶ εἶναι διεθνές. Οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς, ὅπως ὁ πλανητάρχης καὶ οἱ ὁμοϊδεάται του δαιμονιωδῶς ἀντιδροῦν εἰς τὴν ὑπογραφὴν τῆς συνθήκης τοῦ Κιότο ἤ καὶ ἄλλων παρομοίων ὠφελίμων ἀποφάσεων. Χάριν τῶν ὑπερμέτρων κερδῶν τῶν εἰς τὰ παρασκήνια δρώντων καὶ ἀποφασιζόντων (κέρδη τὰ ὁποῖα ἐπιτυγχάνονται εἰς βάρος τοῦ περιβάλλοντος καὶ ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει τῶν λαῶν) καὶ χάριν τῆς διεθνοῦς, ἐκτὸς συναγωνισμοῦ, ἐπικρατήσεως τῶν χωρῶν των, θυσιάζεται ἡ ζωὴ τοῦ Πλανήτου μας…
Δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος διέφθειρε ὄχι μόνον τὸν ἑαυτόν του, ἀλλὰ καὶ τὸν Πλανήτην μας. Ὅλοι οἱ σοβαροὶ εἰδικοὶ ἐπιστήμονες κάθε τόσον κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ὅτι, ὅπως βαδίζομεν, μέ τὴν δημιουργίαν μὴ φυσιολογικῶν κλιματολογικῶν συνθηκῶν, θὰ ὑπερθερμανθῇ ἀφορήτως ὁ πλανήτης μας κατὰ 6 βαθμοὺς Κελσίου τὸν αἰῶνα, τὸν ὁποῖον διανύομεν, καὶ μέχρι τὸ 2050 θὰ λειώνουν οἱ πάγοι, ὄχι μόνον εἰς τὰ ὑψηλὰ ὄρη τῆς Εὐρώπης ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν Βόρειον καὶ Νότιον Πόλον∙ ὡς ἐκ τούτου εἰς τὸν Νότον θὰ ἔχωμε ξηρασίαν καὶ εἰς τὸν Βορρᾶν ὑγρασίαν. Τὰ ὕδατα εἰς τήν Μεσόγειον θὰ ἀνεβοῦν κατά τὸ ἡμισυ τοῦ μέτρου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐξαφανισθοῦν ἀρχικῶς ὄχι μόνον τὸ ἕν τρίτον τῆς χλωρίδος καὶ πανίδος, ἀλλὰ καὶ ἀργότερον τὰ δύο τρίτα αὐτῶν, καὶ πολλὰ εἴδη ζώων καὶ φυτῶν θὰ ἐξαφανισθοῦν ἐντελῶς. Ταυτοχρόνως ἐπισείουν τὸν κίνδυνον διὰ τὸν πολλα-πλασιασμὸν πολλῶν ἀσθενειῶν.
Ἀπὸ τὰ αἰωρούμενα μικροσωματίδια οἱ Εὐρωπαῖοι καὶ οἱ Ἕλληνες χάνομεν ἐννέα (9) μῆνες ἀπὸ τὴν ζωήν μας. Καταστρέφομεν μὲ γεωμετρικὴν πρόοδον τὸ περιβάλλον μας καὶ θὰ εἴπωμεν τὸ «νερὸ νεράκι». Ἀκόμη καὶ ἐὰν ὑπάρχῃ ὕδωρ, θὰ εἶναι ἀκατάλληλον πρὸς πόσιν…
Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀπόρροια τῆς ἀφροσύνης τῶν ἀνθρώπων καὶ ἰδίως τῆς οἰκονομικῆς ὀλιγαρχίας, τῆς πολιτικῆς, τῆς πνευματικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἡγεσίας, ἀλλά καὶ τοῦ καθενός, οἱ ὁποῖοι ἀδιαφοροῦν παντελῶς διά τό μέλλον τῶν ἐπερχομένων γενεῶν .
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ εἰς τὸ περιβαλλοντολογικὸν πρόβλημα
Ἐπιγραμματικῶς τὴν ἀπάντησιν τὴν εὑρίσκομεν εἰς τὸ γνωστόν γραφικόν: «καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς.» (Ψαλμός 48,13).
Δηλαδή «ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἐπλάσθη κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ καθ’ ὁμοίωσιν, δὲν ἐστάθη εἰς τὸ ὕψος του, ἀλλὰ ἐξέπεσεν καὶ ἔγινεν ὅμοιος μὲ τὰ ἀνόητα ζῶα». Ὅ,τι σπέρνομεν, θερίζομεν…

ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
1. Μετὰ τὸ τεράστιον δημογραφικὸν πρόβλημα, ποὺ θὰ ἔχωμεν, ὅπως ἀναπτύσσομε καὶ εἰς τὸ τεῦχος 33 τῆς «Φωτεινῆς Γραμμῆς», σελ. 63-78, τὸ ἄκρως ἐπικίνδυνον πρόβλημα θὰ εἶναι τὸ περιβαλλοντικόν, ὅπως ἀναφέρομε περιληπτικῶς εἰς τὰς σελίδας 79-96 τοῦ 33ου τεύχους τῆς «Φωτεινῆς Γραμμῆς». Πρὸς τοῦτο, πρέπει νὰ διαφωτισθοῦν οἱ πάντες, ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ ἀφυπνισθῶμε καὶ νὰ κάνωμε μεταβολὴν 180 μοιρῶν, διὰ νὰ μὴ καλπάσῃ ἡ ὁλοκληρωτικὴ καταστροφὴ τῆς φύσεως μὲ γεωμετρικὴν πρόοδον, ἀλλὰ ἔστω μὲ ἀριθμητικὴν τοιαύτην. Διαφορετικά, διατρέχομε τὸν μέγιστον κίνδυνον νὰ ὑποφέρωμεν ἀφαντάστως ἀπὸ ἀφορήτους καὶ μὴ φυσιολογικὰς περιόδους ξηρασίας καὶ θὰ λέγωμε «τὸ νερὸ νεράκι», ἀπὸ τὴν ἄπνοιαν, τὸν λίβαν, ἀπὸ τὰ αἰωρούμενα ἄπειρα μικροσωματίδια, τὰς πλημμύρας, ποὺ θὰ κολυμβᾶμε εἰς τὰ νερὰ καὶ τὴν λάσπην, τὴν ἄνοδον τῶν θαλασσίων ὑδάτων ἀπὸ τὴν τῆξιν τῶν χιόνων καὶ παγετώνων, ἀπὸ τὴν καταστροφὴν τοῦ ὄζοντος, τὴν καλπάζουσαν αὔξησιν τῶν καυσαερίων καὶ ἐν γένει ἀπὸ τὴν διαφθορὰν τῆς φύσεως. Διότι, γενικῶς, ὁ ἄνθρωπος δὲν διέφθειρε μόνον τὸν ἑαυτόν του, ἀλλὰ καὶ τὴν ὅλην φύσιν καὶ «ὅ,τι σπέρνομε, θερίζομε» καὶ «ὅπως στρώνομε κοιμώμεθα»… Ὅπως καὶ προηγουμένως ἀνεφέραμε, ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἐπλάσθη κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν, δὲν ἐστάθη εἰς τὸ ὕψος του, ἀλλὰ ἐξέπεσε καὶ ἔγινε ὅμοιος μὲ τὰ ἀνόητα κτήνη. Ὄντως, μερικὰ κτήνη συγκρινόμενα πρὸς τὸν ἄνθρωπον εἶναι περισσότερον ἠθικά, ἔντιμα, φιλότιμα καὶ πιστά. . .
2. Ἐνῷ εἴχαμε καὶ ἔχομεν τὴν καλλιτέραν περιοχὴν τῆς Ὑδρογείου, πολὺ καλὰς κλιματολογικὰς καὶ περιβαλλοντικὰς συνθήκας, μὲ ὅλα τὰ ἀγαθά, ἐν τούτοις εἴμεθα ὡς σύνολον ἀχάριστοι καὶ πάντοτε μεμψιμοιροῦμε. Περιληπτικῶς, δυνάμεθα νὰ εἴπωμε, ὅτι τὸ «τραγούδι τοῦ κάθε Ἕλληνα εἶναι: σὺ δὲν ξέρεις τὶ ζητεῖς, δὲν ξέρεις τὶ γυρεύεις», ποὺ εἶναι μία παραλλαγὴ τοῦ γραφικοῦ: «οὐκ ἴστε τὶ αἰτεῖσθε»…
3. Ἀνέκαθεν ὑπεραμυνόμεθα διὰ τὴν διατήρησιν τοῦ καθαροῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, τῆς χλωρίδος καὶ τῆς πανίδος. Εἰς τὰ προγράμματα τοῦ ραδιοφωνικοῦ καὶ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ, τὸν ὁποῖον ἐπεδιώκαμε νὰ λειτουργήσωμε, μέγα μέρος εἶχε προβλεφθῆ διὰ τὴν διάσωσιν τοῦ περιβάλλοντος καὶ τὴν ἰσορροπημένην οἰκολο-γίαν. Ἡμεῖς, ὅμως παρηγκωνίσθημεν καὶ δὲν ἐλάβαμε ἄδεια, διὰ τὸ μὴ ἀνήκειν ἡμᾶς εἰς «κλαδικές», καὶ δὲν ἐλειτουργήσαμε ποτέ… Κατόπιν τούτου, τόν τίτλον ΦΩΤΕΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ τὸν ἐχρησιμοποιήσαμε διὰ τὸ περιοδικόν μας, τὸ ὁποῖον κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 1999. Εἰς αὐτὸ ἀναφερόμεθα εἰς ὅλα τὰ ἐνδιαφέροντα καὶ τὰ ἐμφανιζόμενα προβλήματα τῆς ζωῆς, ἐπαινοῦντες τὸ καλὸν ὁποθενδήποτε κὶ ἄν προέρχεται καὶ στηλιτεύοντες τὸ κακὸν μετὰ διακρίσεως, χωρὶς νὰ λασπολογῶμε εἰς βάρος οὐδενός.
4. Διὰ τὰ περιβαλλοντικὰ προβλήματα ἀναφερόμεθα εἰς τὰ τεύχη μας ἐπανειλημμένως. Προσφάτως εἰς τὸ τεῦχος 30 (Μάρτιος 2007) ἐτονίζαμε, πῶς δυνάμεθα νὰ ἐξοικονομῶμεν ἐνέργειαν μὲ τὴν σωστὴν χρῆσιν τῶν καθημερινῶς χρησιμοποιουμένων ἠλεκτρικῶν συσκευῶν, δηλαδὴ νὰ μὴ ἀφήνωμε εἰς ἀναμονὴν τὰς συσκευὰς, τὰς ὁποίας δὲν χρησιμοποιοῦμε, διότι ἐξ αἰτίας καὶ τῆς ἀναμονῆς αὐτῆς ἐκπέμπεται τὸ δηλητηριῶδες διοξείδιον τοῦ ἄνθρακος. Μάλιστα δέ, ἀπὸ ἐρεύνας ἔχει διαπιστωθῆ ὅτι π.χ.: ἀπὸ τὴν τηλεόρασιν ἐκπέμπονται ἐτησίως 212 κιλά, ἀπὸ τὸ βίντεο 289, ἀπὸ τὸ στερεοφωνικὸν 231 κιλά, ἀπὸ τὴν ὀθόνην τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστοῦ 97. Καὶ διὰ νὰ δημιουργῶμε αὐτὰ τὰ δηλητηριώδη ἀέρια, διὰ νὰ μᾶς πνίξουν, πέραν τῶν ὅσων σπαταλῶμεν διὰ τὴν χρῆσιν, σπαταλῶμεν καὶ διὰ τὴν ἀναμονὴν ἐπιπλέον εἰς χρῆμα ἐτησίως : 16,6 Ε διὰ τὴν τηλεόρασιν, 22,6 Ε διὰ τὸ βίντεο, 18,- Ε διὰ τὸ στερεοφωνικόν, 7,6 Ε διὰ τὴν ὀθόνην τοῦ ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστοῦ κ.ο.κ.
5. Διὰ τὸ τεράστιον περιβαλλοντικὸν πρόβλημα καὶ ὡς ἄτομα, ἀλλὰ καὶ ὡς ἐπίσημοι κοινωνικοὶ φορεῖς, εἰς τὴν Ἑλλάδα καθυστερήσαμε πάρα πολὺ νὰ εὐαισθητοποιηθῶμεν. Πρὸς τοῦτο, ἀπαιτοῦνται βασικαὶ πρωτοβουλίαι καὶ ἀκραῖαι ἐπεμβάσεις εἰς πολλοὺς τομεῖς. Ἐπιγραμματικῶς δυνάμεθα νὰ ἀναφέρωμε:
Εἰς τὸ Ἐνεργειακόν, ὀρθὴ ἐκμετάλλευσις τῶν ἀφθόνων ἐναλλακτικῶν καὶ ἀνανεωσίμων πηγῶν ἐνεργείας ποὺ διαθέτει ἡ ὡραία πατρίς μας, τῆς ἡλιακῆς καὶ τῆς αἰολικῆς. Ἐπίσης καθιέρωσις ἀνανεωσίμων πηγῶν ἐνεργείας, βιοκαυσίμων καὶ νά ἐπιβληθῇ εὐρέως ἡ ἀνακύκλησις τῆς ὕλης.
Βαθεῖαι τομαὶ εἰς τὸ Πολεοδομικόν, ρυμοτομήσεις ποὺ πρέπει νὰ γίνωνται κατόπιν ἐνδεδειγμέμων προγραμματισμῶν, ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων-ὑποδομῆς (δικτύων ὑδρεύσεως, ἀποχετεύσεως, ἠλεκτροδοτήσεως, θερμάνσεως κ.λπ.), προβλέψεις ἀποφυγῆς σπατάλης (θερμομόνωσις, ὑγρομόνωσις).
Ρύθμισις, ἐπὶ τέλους, τοῦ Συγκοινωνιακοῦ, ὥστε νὰ ἀποφασίσωμε κάποτε νὰ ἀφήσωμε τὸ ἰδιωτικόν μας αὐτοκίνητον καὶ νὰ κινούμεθα μὲ μίαν ἔγκαιρον καὶ ὑποφερτὴν συγκοινωνίαν...
Βιομηχανία ὑπὸ αὐστηροὺς καὶ συχνοὺς ἐλέγχους, μὲ σοβαρὰς ὑποδομὰς, βιολογικοὺς καθαρισμοὺς κ.λπ. κ.λπ.
6. Δυστυχῶς, ἐλλείπουν ἀπὸ τὰ προγράμματα τῶν Κυβερνήσεων σοβαραὶ προβλέψεις διὰ σωστὰ ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα, πολεοδομικά, ἔργα ὑποδομῆς μέ γεωλογικὰς μελέτας, διὰ αἰολικὰ πάρκα, χῶροι ἐγκαταστάσεων μονάδων παραγωγῆς, βιομηχανικαὶ ζῶναι, δρόμοι προσπελάσεως εἰς δασικὰς περιοχάς, κτηματολόγια, δασικοὶ χάρται καὶ οἱ κατάλληλοι ἐξοπλισμοί. Ὅμως, τὰ ἔσοδα σπαταλῶνται διὰ τὸν διορισμὸν στρατιῶν ψηφοφόρων καὶ δὲν γίνεται ἱεράρχησις τῶν ἀναγκῶν...
7. Γενικῶς, δόγμα μας πρέπει νὰ γίνῃ τὸ «ἵνα μὴ τὶ ἀπόληται», δηλαδὴ νὰ μὴ καταστρέφεται ὁ,τιδήποτε, ἀλλὰ καὶ ἡ ὀλιγάρκεια «ἔχοντες τροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα». Καὶ ἐπειδὴ ὁ διάβολος δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ἐφαρμόζωμε τὴν προτροπὴν τοῦ Εὐαγγελίου, ἄς συνετισθῶμε ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν τοῦ ἀρχαίου προγόνου μας, πατέρα τῶν φιλοσόφων, Σωκράτη, ὁ ὁποῖος τονίζει, «ὅσας ὀλιγωτέρας ἀνάγκας ἔχει ὁ ἄνθρωπος, τόσον πλησιέστερα πρὸς τὸ θεῖον ἐστί· τὸ γὰρ θεῖον ἀνενδεές ἐστί». Ἄν ἀκολουθήσωμε αὐτὴν τὴν σωτηριώδη διδαχήν, θὰ ἐξοικονομοῦμε τὰ 2/3 ἀπὸ ὅ,τι τώρα σπαταλῶμε καὶ θὰ γλυτώνωμε ἀπὸ τὸ 80% τῶν καυσαερίων, ὁπότε, ὄχι μόνον ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι θὰ λυτρούμεθα ἀπὸ τὰς μάστιγας τοῦ σακχαροδιαβήτου, τῆς ὑπερτάσεως, τῶν ἐμφραγμάτων, τῶν ἐγκεφαλικῶν κ.λπ παθήσεων, ἀλλὰ καὶ τὴν φύσιν θὰ βοηθήσωμε νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὰ φυσιολογικά της ὄρια…
Τὰ ΜΜΕ, τὰ ὁποῖα συνέβαλαν τὰ μέγιστα διὰ τὴν δημιουργίαν τῆς ὑπερκαταναλωτικῆς κοινωνίας, ὀφείλουν νὰ ἐπανορθώσουν τὸ κακόν, ἀναλαμβάνοντα μίαν ἀνάλογον ἐκστρατείαν. Οὕτω, κατὰ τὸν Σωκράτη, οἱ ἄνθρωποι θὰ εἶναι εὐτυχεῖς καὶ θὰ τελειοποιοῦνται, θὰ πλησιάζουν τὸν ἄνευ ἀναγκῶν Θεόν.
8. Μία ἄλλη μάστιξ σήμερον εἶναι καὶ ἡ ἠχορύπανσις, τὴν ὁποίαν πολλαπλασιάζουν ἀσυνείδητοι· ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἐπεμβαίνουν εἰς τὰ αὐτοκίνητά των ἤ τὰς «μοτοσυκλέτας» των, ὥστε ὅταν κινοῦνται νὰ δημιουργοῦν ἀφόρητον θόρυβον. Ἄλλοι ἄνθρωποι μὲ «χαλασμένα μυαλά», συνηθισμένοι εἰς τὰ «ξενυκτάδικα», ρυθμίζουν τὰ ραδιόφωνά των εἰς τὴν «διαπασῶν» καὶ ὅταν κυκλοφοροῦν, νομίζεις ὅτι εὑρίσκεσαι καὶ σὺ μέσα σὲ «ξενυκτάδικα». . .
9. Βεβαίως, ὅπως τὰ πάντα εἰς τὸν ἄνθρωπον, οὕτω καὶ ἡ ἔφεσις διὰ τὴν προστασίαν τοῦ περιβάλλοντος, εἶναι θέμα Παιδείας. Τὸ παιδί, τὸ ὁποῖον θὰ μάθῃ ἀπὸ νήπιον νὰ μὴ ἀπορρίπτῃ τὸ περιτύλιγμα τῆς καραμέλας εἰς τὸν δρόμο, ποτὲ δὲν θὰ φθάσῃ ὡς ἐνήλιξ νὰ ἀδειάζῃ τὸ σταχτοδοχεῖον του μὲ εἰς τὸν δρόμον ἤ νὰ ἐναποθέτῃ τὰ ἄχρηστα ὑλικὰ οἰκοδομῶν ὁπουδήποτε . . .
10. Ὅμως ἕν ἄλλο μέγα πρόβλημα, τὸ ὁποῖον συνδέεται μὲ τὸ περιβαλλοντικόν, εἶναι καὶ αἱ πυρκαϊαί. Ἤδη ἀπὸ τὸ 6ον τεῦχος τῆς ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ, τὸν Μάρτιον τοῦ 2001, ἐδημοσιεύσαμε τὸ ἄρθρον:

«ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΕΠΑΓΡΥΠΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΛΛΑÏΚΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΕΩΣ ΠΡΟΣ ΠΡΟΛΗΨΙΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΙΣ ΣΑΧΑΡΑ».·
Εἰς τὰς σελίδας 25-31 ἀνεφέραμε περιληπτικῶς, ποῖα δρακόντεια μέτρα πρέπει νά ληφθοῦν.
11. Εἰδικῶς διὰ τὰς πυρκαϊάς, τονίζομεν εἰς τὰ διάφορα τεύχη μας, ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀνεγκεφάλους Ἕλληνας «Νέρωνας», ἀλλὰ καὶ μέσῳ τῶν οἰκονομικῶν μεταναστῶν καὶ περιηγητῶν, ὑπάρχουν συγκαλυπτόμενα ἄριστα ἐκπαιδευμένα μέλη κατασκόπων μυστικῶν ὑπηρεσιῶν ἐχθρικῶν χωρῶν, τὰ ὁποῖα ἐνσπείρουν τὸν ὄλεθρον καὶ τὴν συμφορὰν μὲ ἀθόρυβα σύγχρονα μέσα, ὅταν λαμβάνουν ἐντολὰς καὶ πληροφορίας, περὶ τῆς ἐμφανίσεως ἀκραίων καιρικῶν φαινομένων. Μὲ τὴν τεράστιαν τεχνολογίαν, σήμερον εἶναι δυνατὸν νὰ μᾶς καύσουν καὶ μὲ ἀκτῖνες λέϊζερ δορυφορικῶς . . .
Δυστυχῶς οἱ ἰθύνοντες δὲν ἐφρόντισαν καὶ δὲν φροντίζουν νὰ θωρακίζουν τὴν χώραν μας καταλλήλως μὲ πυροφυλάκια, πτήσεις ἑλικοπτέρων παντὸς καιροῦ, ἀεροπλάνων, ὅταν εἶναι ἐπικίνδυναι αἱ καιρικαὶ συνθῆκαι, καὶ δὲν ἀξιοποιοῦν ὑπερσύγχρονα μέσα διὰ τὴν πρόληψιν, καθὼς καὶ τὴν καταστολὴν τῶν πυρκαϊῶν ἐν τῇ γενέσει των. Οὕτω μετατρέπεται ἡ θαυμασία Ἑλλάς ἀπὸ τὰς πυρκαϊὰς εἰς Κρανίου Τόπον καί, ἐφαρμοζομένου τοῦ ρητοῦ «ἑνὸς κακοῦ δοθέντος μύρια κακὰ ἕπονται», ἀκολουθοῦν πλημμῦραι, κατολισθήσεις, καταστροφὴ πανίδος καὶ χλωρίδος καὶ ἐν γένει μετατρέπεται ὁ Παράδεισος Ἑλλάς εἰς Σαχάραν. . .
12. Κατακλείομεν τὴν ἀναδρομὴν αὐτὴν μὲ τὸ ἐπίκαιρον θέμα τοῦ Μητροπολιτικοῦ Πάρκου. Εἰς τὸ τελευταῖον τεῦχος τῆς Πανηγυρικῆς ἐκδόσεως τοῦ Περιοδικοῦ μας «Φωτεινὴ Γραμμή» (τεῦχος 33) ἀναπτύσσομεν ἐκτενῶς καὶ διὰ ποίους λόγους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνῃ τὸ Μητροπολιτικὸν Πάρκον εἰς τὸ πρώην Ἀεροδρόμιον τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἀλλὰ νὰ γίνῃ ἱεράρχησις τῶν ἀναγκῶν καὶ ἀντὶ αὐτοῦ νὰ γίνουν ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα καὶ ἔργα ὑποδομῆς εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ χιλιάδες πνεύμονες εἰς τὰς λίαν ὑποβαθμισμένας περιοχὰς τῆς Ἀττικῆς.
13. Μακάρι, ἐπιτέλους τὰ Μαζικὰ Μέσα Ἐνημερώσεως, νὰ θελήσουν νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ ἔχωμε δικαιοσύνην καὶ νὰ μὴ ἐπιμένουν παραλόγως εἰς τὰς πολυτελεῖς περιοχὰς Βούλας, Γλυφάδας, Ἀλίμου, Ἑλληνικοῦ κ.λπ. νὰ προστεθῇ καὶ ἄλλη πολυτέλεια, ἐνῷ αἱ λίαν ὑποβαθμισμέναι περιοχαὶ τῆς ὑπολοίπου Ἀττικῆς ἀλλά καὶ ὅλης τῆς Ἑλλάδος νὰ καταδικάζωνται νὰ παραμένουν ἐσαεὶ ὑποβαθμισμέναι καὶ αἱ ἐκεῖ πολυπληθεῖς συνοικίαι νὰ ὑποφέρουν ἀφαντάστως. Νὰ υἱοθετηθῇ τὸ δίκαιον αἴτημα νὰ δημιουργηθοῦν πολλοὶ πνεύμονες πρασίνου καὶ εἰς τὰς ὑπολοίπους περιοχάς.
Τὰ χρήματα, ποὺ θὰ εἰσπράξῃ μία χρηστὴ ἐπιτροπὴ ἀπὸ τὴν ἐκποίησιν τουλάχιστον τῆς ἡμισείας ἐκτάσεως τοῦ παλαιοῦ Ἀεροδρομίου, νὰ διατεθοῦν ὡς ἑλληνικὴ συμμετοχὴ καὶ νὰ εἰσπραχθοῦν κονδύλια ἀπὸ τὴν Ἡνωμένην Εὐρώπην ἀπὸ τὸ γ’ καὶ δ’ κοινοτικὸν πλαίσιον στηρίξεως καὶ πέραν αὐτῶν νὰ ζητηθοῦν καὶ ἄλλαι οἰκονομικαὶ ἐνισχύσεις, διὰ νὰ γίνουν ἔργα ὑποδομῆς εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ μάλιστα εἰς τὰς λίαν προβληματικὰς περιοχὰς.
14. Ἐπ’εὐκαιρίᾳ θὰ ἠθέλαμε νὰ εὐχηθῶμε ἐπιτέλους τὰ Μαζικὰ Μέσα Ἐνημερώσεως νὰ μὴ ἀποβλακώνουν τὸν λαὸν μὲ εὐτελῆ καὶ χυδαῖα θεάματα καὶ τὸν ἀποκοιμίζουν καὶ τὸν ἀφιονίζουν, ἀλλὰ νὰ τὸν ἀφυπνίζουν γύρω ἀπὸ τὰ δικαιώματα του καὶ καθήκοντά του.
15. Δυστυχῶς, εἴμεθα περὶ τὰ περιβαλλοντικὰ θέματα δεκάδες καὶ ἑκατοντάδες ἔτη καθυστερημένοι, ἀπὸ ὅ,τι εἶναι πολλαὶ ἄλλαι χῶραι, ὅπου οἱ ἄνθρωποι πρὸ μερικῶν ἑκατονταετιῶν ἦσαν ἀκόμη ἀπὸ ἀπολίτιστοι μέχρι ἀνθρωποφάγοι . . .
16. Ὅμως ὁ χρόνος καὶ ὁ χῶρος δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἀναπτύξωμε τὸ θέμα ἐκτενέστερον, οὔτε καὶ τὰς ἀπαιτουμένας ἐπιστημονικὰς γνώσεις ἔχομεν, διὰ νὰ διαφωτίσωμεν κυβερνῶντες καὶ κυβερνωμένους. Ὅμως διαθέτομε τὸν κοινὸν νοῦν καὶ διατυπώνομεν εἰς τὰς συγκεντρώσεις μας καὶ εἰς τὰ ἄρθρα μας μερικὰς λογικὰς καὶ δικαίας σκέψεις.

Ὁ Σύνδεσμός μας, ἄν εὑρεθοῦν χορηγοὶ διὰ τὰ περιβαλλοντικὰ θέματα, ἐπιθυμεῖ νὰ συμβάλῃ εἰς τὴν δενδροφύτευσιν καὶ εἰς τὰ ἔργα ὑποδομῆς εἰς ὑποβαθμισμένας περιοχὰς τῆς Ἀττικῆς.

Δυστυχῶς ὅμως τὸ ρεῦμα τοῦ ὁμαδικοῦ παραληρήματος, τὸ ὁποῖον ἐξηπλώθη ἀστραπιαίως ὡσὰν ἐπιδημία εἰς ὅλα τὰ Μ.Μ.Ε. καὶ τοὺς «ψευτοδιανοουμένους», ἐδημιούργησεν παρωπίδας εἰς αὐτοὺς∙ ὅσοι σκέπτονται καὶ ἐννοοῦν ὀρθῶς, δὲν ἔχουν τὸ θάρρος καὶ τὴν παρρησίαν νὰ ἐκφρασθοῦν δημοσίως καὶ νὰ προβάλουν καὶ ἐπιμείνουν εἰς τὰς ἀπόψεις των, φοβούμενοι τοὺς «ψευτοδιανοουμένους».

Εἰς τὰ πλαίσια αὐτὰ ἐγράψαμε καὶ τὴν κατωτέρω ἐπιστολὴν εἰς τὸν ἀξιότιμον κύριον Σταῦρον Δήμαν, Ἐπίτροπον τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Ἡνωμένην Εὐρώπην.

Ἀξιότιμον Κύριον
Σταῦρον Δήμαν
Ἐπίτροπον τῆς Ἑλλάδος
εἰς τὴν Ἡνωμένην Εὐρώπην
Ἐπιστολὴ 68/29.1.2008
Ἀγαπητὲ κ. Δήμα,
Εὐλογημένον, χαρούμενον καὶ εἰρηνικὸν τὸ 2008, προπαντὸς δὲ ὑγείαν.

1. Σᾶς εὐχαριστοῦμε θερμότατα καὶ σᾶς συγχαίρομεν, διότι ἐπαξίως ἐκπροσωπεῖτε τὴν πατρίδα μας εἰς τὴν Ἡνωμένην Εὐρώπην.

2. Ἐλπίζομε νὰ λαμβάνετε τὸ περιοδικόν μας «Φωτεινὴ Γραμμή».

3. Εἰς τὸ τελευταῖον τεῦχος 33, σελ 79-88, τῆς Πανηγυρικῆς ἐκδόσεως τοῦ Περιοδικοῦ μας «Φωτεινὴ Γραμμή» ἀναπτύσσομεν ἐκτενῶς καὶ διὰ ποίους λόγους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνῃ τὸ Μητροπολιτικὸν Πάρκον εἰς τὸ πρώην Ἀεροδρόμιον τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἀλλὰ νὰ γίνῃ ἱεράρχησις τῶν ἀναγκῶν καὶ ἀντὶ αὐτοῦ νὰ γίνουν ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα καὶ ἔργα ὑποδομῆς εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ χιλιάδες πνεύμονες εἰς τὰς λίαν ὑποβαθμισμένας περιοχὰς τῆς Ἀττικῆς.

4. Μακάρι, ὅλα τὰ Μαζικὰ Μέσα Ἐνημερώσεως, νὰ θελήσουν νὰ συνειδητοποιήσουν, ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ ἔχωμε δικαιοσύνην καὶ νὰ μὴ ἐπιμένουν εἰς τὰς πολυτελεῖς περιοχὰς Βούλας, Γλυφάδας, Ἀλίμου, Ἑλληνικοῦ κ.λπ. νὰ προστεθῇ καὶ ἄλλη πολυτέλεια καὶ αἱ λίαν ὑποβαθμισμέναι περιοχαὶ τῆς ὑπολοίπου Ἀττικῆς ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς Ἑλλάδος νὰ καταδικάζωνται νὰ παραμένουν ἐσαεὶ ὑποβαθμισμέναι καὶ αἱ ἐκεῖ πολυπληθεῖς συνοικίαι νὰ ὑποφέρουν ἀφαντάστως∙ νὰ υἱοθετηθῇ τὸ δίκαιον αἴτημα νὰ δημιουργηθοῦν πολλοὶ πνεύμονες πρασίνου καὶ εἰς τὰς ὑπολοίπους περιοχάς.

5. Τὰ χρήματα, τὰ ὁποῖα θὰ εἰσπράξῃ μία χρηστὴ ἐπιτροπὴ ἀπὸ τὴν ἐκποίησιν τουλάχιστον τῆς ἡμισείας ἐκτάσεως τοῦ παλαιοῦ Ἀεροδρομίου, νὰ διατεθοῦν ὡς ἑλληνικὴ συμμετοχὴ καὶ νὰ εἰσπραχθοῦν κονδύλια ἀπὸ τὴν Ἡνωμένην Εὐρώπην, ἀπὸ τὸ γ’ καὶ δ’ κοινοτικὸν πλαίσιον στηρίξεως καὶ πέραν αὐτῶν νὰ ζητηθοῦν καὶ ἄλλαι οἰκονομικαὶ ἐνισχύσεις διὰ νὰ γίνουν ἔργα ὑποδομῆς εἰς ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ μάλιστα εἰς τὰς λίαν προβληματικὰς περιοχὰς.

6. Φρονοῦμεν, ὅτι, ἐὰν μελετήσετε ἐπισταμένως τοὺς λόγους ποὺ ἐπιβάλλεται νὰ δημιουργηθοῦν ἐγγειοβελτιωτικὰ ἔργα καὶ ἔργα ὑποδομῆς εἰς ὁλόκληρον τὴν Ἑλλάδα καὶ χιλιάδες χῶροι πρασίνου εἰς τὰς ὑποβαθμισμένας περιοχὰς τῆς Ἀττικῆς, θὰ ὑπερθεματίσετε κὶ ἐσεῖς ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ δημιουργηθῇ τὸ Μητροπολιτικὸν Πάρκον εἰς τὸ πρώην Ἀεροδρόμιον. Κοινωνικὴ δικαιοσύνη ἐπιβάλλει νὰ μὴ ἔχωμε κοινωνικὴν ἀναλγησίαν, καὶ ἐκεῖ ὅπου διαβιοῦν ἑκατομμύρια Ἕλληνες νὰ δημιουργηθοῦν ἀνθρώπιναι συνθῆκαι διαβιώσεως καὶ νὰ μὴ καταδικάζωνται οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ διαβιοῦν ὑπὸ ἀθλιοτάτας συνθήκας, ἄνευ ὑποδομῶν, ἐγγειοβελτιωτικῶν ἔργων καὶ μὲ ἀνυπαρξίαν πρασίνου.

7. Ἐπιβάλλεται ἐπὶ τέλους νὰ ἴδωμεν ὅλους τοὺς Ἕλληνας ἴσους, ὄχι μόνον εἰς τὰ καθήκοντα, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰ δικαιώματα.

8. Εἰς τὰς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, πολυτελεῖς κατοικίας γύρω ἀπὸ τὸ παλαιὸν Ἀεροδρόμιον, κατοικοῦν συνήθως ὀλίγοι ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ πολλὰ κατοικίδια ζῶα… Ἀντιθέτως εἰς τὰς ὑποβαθμισμένας περιοχὰς τῆς Ἀττικῆς καὶ ἰδίως εἰς τὴν δυτικὴν Ἀττικήν, ὅπου ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον αἱ κατοικίαι εἶναι εὐτελοῦς κατασκευῆς, διαβιοῦν πολλαπλάσιοι ἄνθρωποι.

9. Μέσῳ τοῦ περιβαλλοντικοῦ προβλήματος, διευρύνομε καὶ τὸ τεράστιον δημογραφικὸν πρόβλημα μὲ τὴν κοινωνικὴν ἀναλγησίαν, ἡ ὁποία μᾶς διακατέχει.


Μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ μελετήσετε ἐπισταμένως τὰ περιβαλλοντικὰ προβλήματα καὶ τὸ δημογραφικὸν εἰς τὰς σελίδας 63-95, τεῦχος 33 τῆς Πανηγυρικῆς ἐκδόσεως τοῦ Περιοδικοῦ μας «Φωτεινὴ Γραμμή»καὶ θὰ ἀναθεωρήσετε τὰς ἀπόψεις σας, διατελοῦμε. Μετὰ τιμῆς

Ἀπὸ τὸν κ. Ἐπίτροπον ἐλάβαμε
τὴν κατωτέρω ἀπάντησιν:
Ἀγαπητὲ κ. Ἀναγνωστόπουλε,
Ἀγαπητὴ κ. Ἀναγνωστοπούλου,

Ἐκ μέρους τοῦ Ἐπιτρόπου κ. Σταύρου Δήμα, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς εὐχαριστήσω γιὰ τὴν ἐπιστολή σας τῆς 29ης Ἰανουαρίου 2008, καθὼς καὶ γιὰ τὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Φωτεινὴ Γραμμή», ποὺ εἴχατε τὴν καλωσύνη νὰ μοῦ στείλετε.

Ἡ θέσις ποὺ ἔχει διατυπώσει ὁ κ. Δήμας σχετικὰ μὲ τὴ δημιουργία μητροπολιτικοῦ πάρκου στὴν περιοχὴ τοῦ παλαιοῦ ἀεροδρομίου ἔχει ὡς κύριο σκοπὸ τὴν διατήρησιν ἀνοικτῶν χώρων πρασίνου στὴν Ἀττική. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι δὲν θὰ πρέπῃ νὰ ὑπάρξῃ δέσμευσις καὶ ἄλλων περιοχῶν γιὰ δημιουργία χώρων πρασίνου, ἰδίως σὲ πυκνοκατοικημένες περιοχές, ὅπως ἀναφέρετε στὴν ἐπιστολή σας.

Μὲ ἐκτίμησιν,
Ἀνδρέας Παπακωνσταντίνου

W.A.R. Against Religion (Πόλεμος κατὰ τῆς θρησκείας)

Χόρτασα ἀπὸ γέρους ἡγέτες τῆς πολυθρόνας ποὺ σχεδιάζουν πολέμους γιὰ νὰ πεθάνουν οἱ νέοι σ’ αὐτούς. Στὸν πόλεμο, σὰν στρατιῶτες, κάνουμε ὁ,τιδήποτε πιὸ ἀπάνθρωπο, ὁ,τιδήποτε πιὸ κατακριτέο, κάθε τὶ ποὺ ἐπιφανειακῶς, θεωρητικῶς, ἀπορρίπτουμε μὲ ὅλο τὸ εἶναι μας. Αὐτό, ἐπειδὴ σκοπός μας δὲν εἶναι νὰ πεθάνουμε γιὰ τὴν πατρίδα μας, ἀλλὰ νὰ κάνουμε τὸν ἄλλο ποὺ εἶναι μπροστά μας νὰ πεθάνη γιὰ τὴν δική του.
Ἕνας μοναχὸς ὅμως ἀγωνίζεται νὰ ξεπεράση τὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ ἀγαπήση καὶ νὰ ζωοποιήση πνευματικῶς ὅλους (φίλους καὶ ἐχθρούς). Καὶ ὄχι μόνο. Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ σκοτώνης, ἐνῷ πολὺ δύσκολο νὰ ζωοποιῆς. Καὶ ὅμως, ὅταν ἐμεῖς κάνουμε κατὰ τὸ καθῆκον μας πράγματα ἀποτρόπαια γιὰ τοὺς πολλούς, μᾶς ἐπαινοῦν καὶ ἔχουμε μισθό, ἐνῷ ἕνας μοναχὸς εὔκολα ἐμπαίζεται παρ’ ὅλο ποὺ θυσιάζεται δωρεάν. Θυμᾶμαι κάτι ποὺ διάβασα παλιότερα στὸν Ἅγιο Ἰσαὰκ τὸν Σύρο: «Ἂν ἕνας μοναχὸς πράττη μία ἐντολὴ καὶ δὲν ἀκολουθῆ πειρασμός, νὰ ξέρης ὅτι δὲν ἐφήρμοσε σωστὰ τὴν ἐντολή». Καὶ νομίζω ὅτι αὐτὸ γίνεται τώρα.
Μπορεῖ κάποιος νὰ μᾶς κατακρίνη ἐπειδὴ ἔχουμε μεγάλη περιουσία στὰ χέρια μας; Πῆρε κάποιος ἀπὸ μᾶς ἕνα πολεμικὸ ἀεροπλάνο στὸ σπίτι του; Τὸ χρησιμοποίησε γιὰ τὰ δικά του συμφέροντα; Εἰλικρινά, δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας. Οὔτε ἑνὸς Ἰκάρου, οὔτε ἑνὸς μοναχοῦ… Εἶναι τὸ θάρρος, ἡ πίστις στὸν Θεό. Ἐπειδὴ ἐκεῖ ποὺ βρισκόμαστε, μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς -μοναχοὶ καὶ Ἴκαροι– ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ φαίνονται πολὺ μηδαμινά. Ὅταν εἶσαι πρόσωπο πρὸς πρόσωπο μὲ τὸν θάνατο, τί ἀξία ἔχουν ὅλα τὰ ἄλλα;
Ὁ Σαίξπηρ εἶχε δίκιο: «Νὰ ζῆ κανεὶς ἢ νὰ μὴ ζῆ; Ἰδοὺ ἡ ἀπορία). Ὅμως ὁ Σαίξπηρ ὡς μὴ ὀρθόδοξος δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαντήση σ’ αὐτὴ τὴν βασικὴ ὑπαρξιακὴ ἐρώτησι... Ἐμεῖς ὅμως ἔχουμε τὴν ἀπάντησι. Μᾶς τὴν ἔδωσε ὁ Χριστός: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ὧν». Καὶ αὐτὸ τὸ καταλαβαίνουμε ἐπειδὴ τὸ βιώνουν οἱ μοναχοὶ καὶ τὸ παραδίδουν καὶ σ’ ἐμᾶς.
Πιστέψτε με, ἔχει μεγάλη διαφορὰ νὰ μιλᾶς γιὰ ἕνα πρᾶγμα θεωρητικῶς ἀπὸ τὸ νὰ ἔχης πρακτικὴ ἐμπειρία. Κυνηγήσατε καμμιὰ φορὰ ἕνα τουρκικὸ F-16 ποὺ παρεβίασε τὸν ἑλληνικὸ ἐναέριο χῶρο; Τότε θὰ βλέπατε ὅτι τὰ πράγματα εἶναι λίγο διαφορετικά. Πάει ὁ πλοῦτος, πᾶνε ὅλα… Καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ σὲ καταλάβη ἂν δὲν τὸ ἔχη ζήσει. Καὶ τώρα σκέπτομαι ὅτι οἱ μοναχοὶ τὸ ζοῦν αὐτὸ καθημερινῶς. Ἔχουν ἕνα ἰσόβιο πνευματικὸ πόλεμο, ἐνῷ ἐμεῖς πρόσκαιρο καὶ σωματικό. Ἂν ἀποτύχουμε, ἔχουμε ἕνα πρόσκαιρο θάνατο, ἐνῷ ἕνας μοναχὸς τὸν αἰώνιο θάνατο τῆς ψυχῆς του…
Θυμήθηκα τώρα ὅτι στὴν ἀρχαιότητα ὑπῆρχε ἕνας πολὺ ἱκανὸς νέος ποὺ κατάφερε νὰ δημιουργήση μία τεράστια αὐτοκρατορία, ποὺ ἁπλωνόταν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μέχρι τὴν Περσία. Καὶ αὐτὸ σὲ μερικὰ μόνο χρόνια καὶ σὲ ἡλικία περίπου 33 χρόνων. Ὅμως οἱ στρατηγοί του τοῦ ἔδωσαν γλυκὸ δηλητήριο καὶ ὅταν τὸ κατάλαβε τοὺς εἶπε: «Σήμερα μοῦ δώσατε κάτι πικρὸ καὶ γλυκό. Ὅμως ὅταν θὰ μὲ θάψετε, νὰ μὲ θάψετε σὰν ἁπλὸ στρατιώτη, μόνο νὰ μοῦ ἀφήσετε τὰ χέρια ἔξω ἀπὸ τὸν τάφο». Καὶ ὅταν τὸν ρώτησαν γιατί, τοὺς εἶπε: «Γιὰ νὰ καταλάβουν ὅλοι ὅτι ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος δὲν πῆρε τίποτα μαζί του στὸν τάφο».
Τὸν πατέρα Εὐφραὶμ τὸν εἶδα τελευταία φορὰ ἀρκετὲς ἡμέρες ἀφ’ ὅτου ἄρχισε αὐτὸ τὸ σκάνδαλο. Ἤμουν μὲ μία παρέα καὶ ἤμασταν ὅλοι περίεργοι νὰ τὸν ρωτήσουμε γιὰ νὰ μάθουμε «τὰ σχετικὰ μὲ τὸν πειρασμό». Μείναμε πολὺ ἐντυπωσιασμένοι καὶ ἀπὸ τὴν ἀρετὴ τοῦ π. Εὐφραίμ, ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ τὸ ὅτι συνέχεια ἡ σκέψις του ἦταν στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί, σὰν ἐπέκτασις, στὴν ἀγάπη πρὸς ἐμᾶς, ποὺ οὔτε κἂν μᾶς γνώριζε. Καὶ πιστέψτε με, λόγῳ τῆς ἰδιότητός μου ἔτυχε νὰ δῶ ἀνθρώπους μὲ λεφτά· πολλὰ λεφτά. Καὶ ἐνεργοῦν «πολὺ» διαφορετικά, μάλιστα, ὅταν πρόκειται νὰ τοὺς τὰ πάρη κανείς. Τώρα ἡ ἴδια ἡ Μονὴ λέει: «Δὲν σᾶς ἀναπαύουν οἱ ἀνταλλαγές; Πολὺ καλά. Τὰ δίνουμε ὅλα πίσω». Καὶ πᾶνε χαμένα τόσα χρόνια κόπων (καὶ τόσα «κέρδη», ἔτσι δὲν εἶναι; – ἂν θὰ πιστεύαμε τὰ Μ.Μ.Ε.) γι’ αὐτὴ καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπόθεσι. Ἕνας φιλάργυρος δὲν ἐνεργεῖ ἔτσι.
Καὶ ὅταν σκεφθῆ κανεὶς ὅτι δὲν ἀποδείχτηκε τίποτα… Ὅλοι λένε ὅ,τι τοὺς περνάει ἀπὸ τὸ μυαλό, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἁρμόδια ὄργανα. Καὶ τὸ ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι ἡ ὑπόθεσις ξεκίνησε ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ κατέληξε στὴν ΝΔ. Ἂν ὑπῆρχε κάτι κατακριτέο, δὲν θὰ ἔρριχνε κάποιος τὸ σφάλμα εἴτε στὸ ἕνα κόμμα, εἴτε στὸ ἄλλο, ἀνάλογα μὲ τὰ συμφέροντα; Ὅμως, τελικῶς, ὁ π. Εὐφραὶμ εἶναι ὕποπτος γιά… ἠθικὴ αὐτουργία (;;; !!!). Ρὲ παιδιά, σοβαρευτῆτε!
Ἐγὼ ἔχω ὑποτελεῖς ποὺ τοὺς διατάζω, ἔτσι; Καὶ μιλᾶμε γιὰ στρατό, μὴ ξεχνᾶτε! Καὶ βλέπω πόσο δύσκολο εἶναι! Καὶ τώρα ἐσεῖς μιλᾶτε γιὰ δεκαπέντε χρόνια «ἠθικῆς αὐτουργίας» καὶ σὲ τόσα ἄτομα, μὲ τέτοιο ἐπίπεδο νοημοσύνης καὶ κοινωνικῆς τάξεως καὶ σὲ μιὰ τόσο σοβαρὴ ὑπόθεσι… Καὶ τί κέρδισε ἡ κυβέρνησις εἴτε τοῦ ΠΑΣΟΚ (πρίν) εἴτε τῆς ΝΔ (τώρα) ἀπὸ αὐτή; Λεφτά; Μὰ αὐτὸ ἦταν τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ κοίταξαν ὅλοι… Καὶ μιλοῦσαν γιὰ πολλὰ λεφτά. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ κρύψης κάτι τέτοιο. Καὶ ἂν θὰ ἦταν τόσα λεφτὰ στὴν μέση, τὰ πράγματα θὰ ἦσαν πολὺ διαφορετικά, πολὺ πιὸ σκληρὰ ἀπέναντί τους…
Ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ γίνονται φαίνεται καθαρὰ ὅτι δὲν εἶναι τὸ θέμα τῶν χρημάτων. Δὲν εἶναι τὸ θέμα τῶν ἀνταλλαγῶν. Εἶναι τὸ θέμα τῆς πνευματικότητος τοῦ π. Εὐφραίμ. Αὐτὸ τοὺς πειράζει. Μονὴ μὲ πνευματικὸ ἔργο νὰ ἀποκτήση καὶ περιουσία, θὰ τσακίση τὰ κόκκαλα κάθε ἀνθελληνικῆς, μασονικῆς προσπάθειας. Θὰ σημάνη πνευματικὸ συναγερμό.
«Ἠθικὴ αὐτουργία»… «Γιατί, π. Εὐφραίμ, διδάσκεις πνευματικὰ πράγματα τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ μποροῦν νὰ ἔχουν ἐπίδρασι στὴν κοινωνία»; Εἶναι τὸ θέμα τῆς ὀρθοδοξίας μας, εἶναι τὸ θέμα τῆς σωτηρίας μας. Γι’ αὐτὸ γίνεται αὐτὸς ὁ πόλεμος. Πόλεμος Ἐναντίον τῆς Ρωμηοσύνης. Γι’ αὐτὸ ὠνόμασα τὸ κείμενό μου W.A.R. –εἶναι τὰ ἀρχικὰ ἀπὸ τὸ WAR Against Romiosini (Πόλεμος Ἐναντίον τῆς Ρωμηοσύνης) καὶ ἂν κοιτάξετε καλά, μέσα στὸ «WAR Against Romiosini» ὑπάρχει ἄλλο W.A.R. δηλ. WAR Against Religion (Πόλεμος Ἐναντίον τῆς Θρησκείας [Ἐκκλησίας]) καὶ ἄλλο W.A.R. καὶ ἄλλο καὶ ἄλλο καὶ ἄλλο…
Πίσω ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ βλέπουμε ὑπάρχουν ἄλλοι ποὺ δὲν τοὺς βλέπουμε καὶ πίσω τους ἄλλοι καὶ ἄλλοι καὶ ἄλλοι… γέροι ἡγέτες τῆς πολυθρόνας ποὺ σχεδιάζουν πολέμους γιὰ νὰ πεθάνουν οἱ νέοι σ’ αὐτούς. Ἴσως γι’ αὐτὸ ἔγραψα καὶ σὲ ἄλλη γλῶσσα τὸν τίτλο. Γι’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι κάτω ἀπὸ πολλὰ προσωπεῖα, πίσω ἀπὸ πολλὲς πόρτες… Τόσο «δυνατοί», ὅμως καὶ τόσο ἀσθενεῖς. Δὲν ἔχουν τὸ θάρρος οὔτε κἂν νὰ ἐμφανίζουν τὸν πραγματικὸ ἑαυτό τους. Ὅμως «μείζων ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ;» –αὐτὸ τὸ ξέρω ἀπὸ τοὺς καλογήρους. Ἴσως οἱ καλόγεροι ἀπὸ τὸν Ἄθωνα δὲν ἔχουν ἀρετή, γιὰ κάποιους. Ὅμως ἔχουν μεγάλη πεῖρα στὸν πόλεμο. Ἴσως γι’ αὐτὸ εἶναι καλὸ νὰ τοὺς ἀκοῦμε, ἔστω καὶ μερικὲς φορές.

Ἴκαρος

Πηγή: vatopaidi.wordpress.com

Ἡ πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο

τοῦ Δημητρίου Νατσιοῦ, διδασκάλου, Κιλκίς

Ἔτσι ἀκριβῶς, «Ἡ πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο» τιτλοφορεῖται κι ἕνα κείμενο ποὺ περιέχεται στὸ «Ἀνθολόγιο Λογοτεχνικῶν Κειμένων Α΄ καὶ Β΄ Δημοτικοῦ», σελ. 30-31. Στὸ κείμενο αὐτὸ «προσφέρονται», ἀνεπιγνώστως προφανῶς ἀπὸ τοὺς συγγραφεῖς, ὅλα τὰ τρέχοντα ἰδεολογήματα καὶ τὰ κενοεπῆ στοιχεῖα ποὺ χαρακτηρίζουν τὸ «νέο σχολεῖο».


Ἕνας μικρὸς μαθητής, πρωτάκι, διηγεῖται τὶς ἐντυπώσεις του ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο. Μετὰ τὶς γνωστὲς ἀγωνίες, τὸν φόβο τοῦ ἀγνώστου, τὶς σπαραξικάρδιες «ἀπαγκιστρώσεις» ἐκ τῆς μητρικῆς ἀγκάλης καὶ τὰ συναφῆ τῆς παρθενικῆς «ἀκαδημαϊκῆς» σταδιοδρομίας, διαβάζουμε στὸν ἐπίλογο: «Ἡ δασκάλα μας ἦταν ἡ κυρία Μεταξᾶ. Ἤθελε νὰ τὴν φωνάζουμε Γεωργία καὶ κυρίως ὄχι δασκάλα. Ὁ Κυριάκος ποὺ καθόταν δίπλα μου, εἶπε: - Δασκάλα, μπορῶ… Σταμάτησε. Ἡ δασκάλα μᾶς χαμογέλασε. Μετὰ εἴπαμε ὅλοι τὰ ὀνόματά μας. Φανῆ, Γιάννης, Ἰουλία, Ἀναστασία… Μὲ τί θέλετε νὰ ἀρχίσουμε; ρώτησε ἡ κυρία μας.
Ὁ Κωστῆς σήκωσε τὸ χέρι.
- Μὲ τὴν τουαλέττα κυρία».
Τί ἀχνοφέγγει πίσω ἀπὸ τὶς χαζοχαρούμενες αὐτὲς ἀράδες, ὁπωσδήποτε ἀ(κατα)νόητες γιὰ νεοεισερχόμενο στὸ σχολεῖο μαθητή, ἀπαξιωτικὲς καὶ προσβλητικὲς γιὰ τὸν δάσκαλο; Ἐδῶ ἔχουμε μία «προοδευτικιὰ» δασκάλα, ποὺ ἀποποιεῖται τὴν ἀποστολή της. Ἐφ’ ὅσον ἀπορρίπτει τὸν σεβασμὸ ποὺ περιέχει ἡ προσφώνησις «κυρία», ἐκλιπαρεῖ τὴν οἰκειότητα, ἡ ὁποία παρερμηνεύεται ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καὶ καταντᾷ ἡ μητέρα τῆς καταφρονήσεως καὶ τῆς ἀπειθαρχίας. Πολλοὶ ἐκπαιδευτικοὶ πράττουν τὸ ἴδιο, ἔχοντας θολὰ ἐντυπωμένη στὸν νοῦ τους τὴν θεωρία τῆς ἀντιαυταρχικῆς ἢ ἀντιαυθεντικῆς ἀγωγῆς.
Καλλιεργοῦν μία «ἀνάρμοστη» σχέσι μὲ τοὺς μαθητές τους, δῆθεν φιλική. Ὅμως ὅταν ὁ ἐκπαιδευτικὸς παρουσιάζεται ὑπερβολικὰ ἐπιεικὴς σημαίνει ἢ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ διαδραματίση σωστὰ τὸν ἡγετικὸ ρόλο του ἢ ὅτι δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ παιδιά. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἡ ἐπιείκεια ἀποτελεῖ τὴν χειρότερη μορφὴ ἀδιαφορίας. (Κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ μὲ τοὺς γονεῖς, ποὺ προσπαθῶντας νὰ κερδίσουν τὴν ἐκτίμησι τῶν παιδιῶν τους, διαβάζοντας καὶ κάποια «βίπερ», περὶ «δημοκρατικῆς» οἰκογενειακῆς ἀγωγῆς, ποὺ κυκλοφοροῦν καὶ σὲ μπακάλικα, λένε στὰ παιδιά τους: «μὴ μὲ βλέπεις σὰν πατέρα. Ἐγὼ θέλω νὰ εἶμαι φίλος σου». Σ’ αὐτὴν τὴν περίπτωση καὶ ὁ γονεὺς εἶναι ἕνα ἀνώριμο παιδὶ ποὺ παραιτεῖται ἀπὸ τὴν πατρικὴ ἢ τὴν μητρική του εὐθύνη καὶ δημιουργεῖ στὸ παιδὶ αἴσθημα ἀνασφαλείας, ποὺ θὰ φθάση ὡς τὸν πανικό. Τὰ παιδιὰ θὰ βροῦν εὐκαιρίες στὴν ζωή τους ν’ ἀποκτήσουν φίλους, εἶναι ὅμως ἀμφίβολο ἂν θὰ βροῦν κάποιον ἄλλο πατέρα ἢ ἄλλη μητέρα). Ἡ δασκάλα τοῦ κειμένου, ποὺ ἤθελε νὰ τὴν προσφωνοῦν οἱ μαθητές της –καὶ μάλιστα τῆς πρώτης τάξεως– Γεωργία (ἤ, γιατί ὄχι, Γωγώ), αὐτοακυρώνεται καὶ ταυτόχρονα, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, «διδάσκει» στὰ παιδιὰ ὅτι δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ἀπόστασις μεταξὺ δασκάλου καὶ μαθητοῦ, τὸ μυστικὸ ὑφάδι ποὺ συνέχει αὐτὴν τὴν σχέσι, ποὺ ὀνομάζεται σέβας. Μὲ τὰ καλοπιάσματα καὶ τὶς κολακεῖες δὲν βγάζεις γεροὺς μαθητές. «Δεῖ δ’ αὐτοὺς μηδὲ τοῖς ἐγκωμίοις ἐπαίρειν καὶ φυσᾶν· χαυνοῦνται γὰρ ταῖς ὑπερβολαῖς τῶν ἐπαίνων καὶ θρύπτονται», δηλαδή, πρέπει νὰ μὴ παινεύουμε ὑπερβολικὰ καὶ φουσκώνουμε τὰ παιδιὰ μὲ τὰ ἐγκώμια, διότι μὲ τὶς ὑπερβολὲς τῶν ἐπαίνων γίνονται ματαιόδοξα καὶ κακομαθημένα». (Πλούταρχος, «περὶ παίδων ἀγωγῆς», ἐκδ. «Κάκτος», σελ. 69).
Καὶ ὁ ὁσιακῆς μνήμης γέρων Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, ἑπόμενος τοῖς θείοις πατρᾶσι, ἔλεγε κάτι σημαντικό: «Στὰ παιδιὰ ὁ ἔπαινος κάνει κακό. Τί λέει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ; «Λαός μου οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς καὶ τὴν τρῖβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ταράσσουσιν». Ὅποιος μᾶς ἐπαινεῖ, μᾶς πλανάει καὶ μᾶς χαλάει τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς μας. Πόσο σοφὰ εἶναι τὰ λόγια του Θεοῦ! Ὁ ἔπαινος δὲν προετοιμάζει τὰ παιδιὰ γιὰ καμμιὰ δυσκολία στὴν ζωή. Καὶ βγαίνουν ἀπροσάρμοστα καὶ τὰ χάνουν καὶ τελικὰ ἀποτυγχάνουν.
Τώρα ὁ κόσμος χάλασε. Στὸ μικρὸ παιδάκι λένε ὅλο ἐπαινετικὰ λόγια. Μὴ τὸ μαλώσουμε, μὴ τοῦ ἐναντιωθοῦμε, μὴ τὸ πιέσουμε τὸ παιδί. Μαθαίνει, ὅμως, ἔτσι καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιδράση σωστὰ καὶ στὴν πιὸ μικρὴ δυσκολία. Μόλις κάποιος τοῦ ἐναντιωθῆ, τσακίζεται, δὲν ἔχει σθένος.
Οἱ γονεῖς εὐθύνονται πρῶτοι γιὰ τὴν ἀποτυχία τῶν παιδιῶν στὴν ζωὴ καὶ οἱ δάσκαλοι καὶ καθηγητὲς μετά. Τὰ ἐπαινοῦν διαρκῶς. Τοὺς λένε ἐγωϊστικὰ λόγια. Δὲν τὰ φέρνουν στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Τ’ ἀποξενώνουν ἀπ’ τὴν Ἐκκλησία. Ὅταν μεγαλώσουν λίγο τὰ παιδιὰ καὶ πᾶνε στὸ σχολεῖο μ’ αὐτὸν τὸν ἐγωισμό, φεύγουν ἀπ’ τὴν θρησκεία καὶ τὴν περιφρονοῦν, χάνουν τὸν σεβασμὸ πρὸς τὸν Θεό, πρὸς τοὺς γονεῖς, πρὸς ὅλους. Γίνονται ἀτίθασα καὶ σκληρὰ καὶ ἄπονα, χωρὶς νὰ σέβωνται οὔτε τὴν θρησκεία, οὔτε τὸν Θεό. Βγάλαμε στὴν ζωὴ ἐγωϊστὲς καὶ ὄχι χριστιανούς». (Γέροντος Πορφυρίου, «Βίος καὶ Λόγοι»», ἐκδ. Ι.Μ. Χρυσοπηγῆς, σελ. 427).
Τὸ κείμενο τοῦ σχολικοῦ βιβλίου τελειώνει μὲ τὴν ὀμορφότατη καὶ παιδαγωγικότατη «ἐπιθυμία» τοῦ μαθητοῦ νὰ ἀρχίση ἡ σχολικὴ χρονιά, ἡ διδαχή, μὲ τὴν… τουαλέττα. Σαφὲς τὸ μήνυμα, ἐλήφθη. Εὖγε στοὺς ἰθύνοντες, τὰ σαΐνια τοῦ ἁμαρτωλοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου. Παιδεία, ἀγωγή, σμίλευσις ψυχῶν, προσιδιάζουσα… στὶς τουαλέττες. Αὐτὸ τὸ μνημειῶδες κείμενο βρῆκαν, γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦν τοὺς νιόβγαλτους μαθητὲς στὸ γοητευτικὸ ταξείδι τῆς γνώσεως. Ἀντὶ γιὰ ὀσμὴ πνευματικῆς εὐωδίας, ἕνα κείμενο ἀπὸ τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς παραδόσεώς μας, ἡ δυσωδία τοῦ βόθρου, ἡ διὰ βίου ἐκπαίδευσις ποὺ ὁραματίζονται οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον. Δευτέρα μεθαύριο, πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο. Οἱ νεοταξοσκώληκες ἂς ἀρχίσουν «μὲ τὴν τουαλέττα». Ἐμεῖς θὰ ἀρχίσουμε μὲ τὶς ἁγιαστικὲς εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, ὑπερήφανοι διότι εἴμαστε Ἕλληνες δάσκαλοι. «Ἀπ’ ἔξω μαυροφόρα ἀπελπισιὰ» ἀλλὰ μὲς στὴν τάξι Κρυφὸ Σχολειό. Κλείνω μὲ ἕνα ἐξαίρετο κείμενο, ἀντάξιο γιὰ δασκάλους.
«Ἡ προσευχὴ τοῦ δασκάλου.
Κύριε,
Δῶσε μου ἁπλότητα καὶ βάθος. Κάμε νὰ μὴν εἶμαι περίπλοκος οὔτε κοινότοπος στὸ καθημερινό μου μάθημα. Κάμε νὰ ὑψώσω τὰ μάτια μου ἀπὸ τὸ πληγωμένο μου στῆθος, μπαίνοντας κάθε μέρα στὴν τάξι μου. Ἂς μὴ φέρω μαζί μου στὴν ἕδρα μου τὶς μικρές μου ὑλικὲς μέριμνες καὶ τὶς δικές μου λύπες. Κάμε τὸ χέρι μου ἐλαφρότερο στὴν τιμωρία καὶ ἁπαλότερο στὸ χάδι. Ἂς ἐπιπλήττω ἀπρόθυμα, γιὰ νὰ εἶμαι βέβαιος ὅτι τιμωρῶ ἀπὸ ἀγάπη. Τὸ πλινθόκτιστο σχολεῖο μου ἂς εἶναι καμωμένο ἀπὸ πνεῦμα. Οἱ φλόγες τοῦ ἐνθουσιασμοῦ μου ἂς καλύπτουν τὴν φτωχή του εἴσοδο καὶ τὴν γυμνὴ αἴθουσά του. Ἡ καρδιά μου ἂς εἶναι γιὰ τὸ σχολεῖο μου μία πιὸ ἰσχυρὴ στέγη καὶ ἡ καλὴ θέλησίς μου ἕνας χρυσὸς καθαρότερος ἀπὸ τὸν χρυσὸ τῶν πλουσίων σχολείων».
(Γαβριέλλα Μυστράλ. Χιλιανὴ ποιήτρια καὶ δασκάλα. Βραβεῖο Νόμπελ 1946).

Ἡ παιδεία εἶναι ἄσκησις ἀρετῆς!

τοῦ Σαράντου Καργάκου

Ἡ παιδεία εἶναι ἄσκησις ἀρετῆς, εἶναι ἀνθρωποπλαστικὸ ἰδανικό. Μὲ τὴν παιδεία, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἐτυμολογικὴ βᾶσι τὸ παιδί, δημιουργεῖς ἀνθρώπους. Ἀρτίους ἀνθρώπους, ἱκανοὺς νὰ ἀνταποκριθοῦν στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ μέλλοντος, ποὺ ὅμως δὲν σὲ θέλει ὑπήκοο, σὲ θέλει πολίτη. Μὲ τὴν παιδεία δημιουργεῖς τὸν πολίτη καὶ ὄχι τὸν ἀλήτη, καὶ μὲ τὴν ἀθώα καὶ μὲ τὴν κακὴ σημασία. Διότι ἀλήτης σὲ πρώτη σημασία σημαίνει ὁ περιπλανώμενος.

Ἐκπαίδευσις εἶναι παροχὴ δεξιοτήτων. Χωρὶς ἐγὼ νὰ ἀποκλείω τὸ στοιχεῖο τῆς ἐκπαιδεύσεως στὴν διάρκεια τῆς παιδαγωγικῆς λειτουργίας, δὲν θέλω νὰ ὀνομάζω τὴν παιδεία ἐκπαίδευσι. Διότι σὲ ἐκπαίδευσι ὑπόκεινται καὶ οἱ σκύλοι. Ἡ παιδεία εἶναι μόνο γιὰ ἀνθρώπους. Τὸ μεγάλο λάθος, τὸ ὁποῖο ἔκαναν οἱ πολιτικοὶ ἀπὸ τὴν μεταπολεμικὴ περίοδο καὶ μετὰ εἶναι ὅτι βλέποντας τὴν οἰκονομική μας ὑστέρησι, ἡ ὁποία δὲν ὀφειλόταν ἀποκλειστικῶς σὲ θέματα παιδείας, ἀλλὰ στὶς τρομακτικὲς καταστροφὲς τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, τῆς κατοχῆς καὶ τοῦ ἐμφυλίου, ἤθελαν νὰ κάνουν τὴν παιδεία μας περισσότερο πρακτική. Τὴν ἔκαναν πρακτική, ἀλλὰ δὲν τὴν ἔκαναν ἀποδοτική.
Ποιός εἶναι ὁ χαρακτήρας καὶ ποιά ἡ ποιότης τῆς παρεχομένης ἀπὸ τὸ ἐπίσημο ἑλληνικὸ κράτος παιδείας σήμερα;
Πρῶτον, δὲν προσφέρεται παιδεία. Προσφέρεται κακοπαιδεία ἢ ὑποπαιδεία ἢ ὑπνοπαιδεία ἀπὸ ἕνα Ὑπουργεῖο, τὸ ὁποῖο ἔχω ὀνομάσει Πνευματικῆς Ἡμιπληγίας. Θὰ ἦταν σωτήριο γιὰ τὴν Ἑλλάδα νὰ καταργηθῆ τὸ ὑπουργεῖο αὐτὸ καὶ νὰ ξαναγυρίσουμε στὸ σύστημα τῶν κοινοτήτων, ὅπου οἱ κοινότητες εἶχαν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἵδρυση σχολείων, γιὰ τὴν πρόσληψι δασκάλων, γιὰ τὴν πληρωμὴ τῶν δασκάλων, ὁπότε εἶχαν καὶ τὴν εὐθύνη τῆς ποιότητος, καὶ τῶν διδασκόντων ἀλλὰ καὶ τῆς διδασκόμενης ὕλης.
Σήμερα ἔτσι καὶ τολμήσης καὶ πῆς μία ἀρχαία ἑλληνικὴ φρᾶσι, μπορεῖς νὰ ἀκούσης -καὶ τὸ ἔχω ἀκούσει γιὰ τὸν ἑαυτό μου- «Ἀλβανὸ εἶσαι κύριε;». Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ θεωροῦνται πλέον ἀλβανικά. Καὶ ἂν εἶναι ἀληθὲς αὐτὸ ποὺ μοῦ ἔχουν μεταφέρει -θὰ τὸ διαπιστώσω πολὺ σύντομα ἂν εἶναι ἀληθές- μοῦ ζητήθηκε ἀπὸ κάποιον κύριο ἀρκετὰ ἰσχυρὸ οἰκονομικῶς, νὰ συνθέσω ἕναν Πινδαρικὸ ὕμνο γιὰ νὰ διαβαστῆ στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Πεκίνου. Κάθησα 22 ἡμέρες καὶ ἔκανα αὐτὸν τὸν Πινδαρικὸ ὕμνο σὲ βοιωτικὴ διάλεκτο, ποὺ δὲν μοῦ εἶναι τόσο οἰκεία ὅσο ἡ δωρικὴ ἢ ἡ ἰωνική. Ὁ κύριος αὐτὸς τὸ ἔδωσε σὲ ἕναν πολὺ γνωστὸ Ἀμερικανὸ ἑλληνιστή, ποὺ ἐπιδίδεται στὴν μελέτη τοῦ Πινδάρου, ἀλλὰ αὐτὸς ζήτησε νὰ τοῦ στείλω καὶ γλωσσάρι, λέξι πρὸς λέξι, γιὰ νὰ μπορέση νὰ τὸ ἀποδώση στὰ ἀγγλικά. Καὶ ἀφοῦ αὐτὸ μεταφράστηκε στὰ ἀγγλικά, μεταφράστηκε στὰ κινεζικά. Ἀπ' ὅτι μοῦ εἶπαν, κάποιος ὑπουργός μας διάβασε στὸ Πεκίνο τὴν ὡδὴ στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ οἱ Ἕλληνες ἀκροατὲς νόμιζαν ὅτι εἶναι κινέζικα. Ὅταν ἀκολούθως διαβάστηκε στὰ κινεζικά, οἱ Ἕλληνες ἀκροατὲς νόμιζαν ὅτι εἶναι ἀρχαῖα ἑλληνικά. Καὶ μόνο ὅταν διαβάστηκε στὰ ἀγγλικά, δηλαδὴ στὴν «μητρική» μας γλῶσσα, κατάλαβαν τὸ νόημα.
...Ἀλλὰ μιᾶς καὶ φθάσαμε καὶ μὲ ρωτήσατε γιὰ τόνους καὶ πνεύματα, ἐγὼ ὑπῆρξα ἀπ’ ἀρχῆς πολέμιος τοῦ μονοτονικοῦ καὶ τῶν ὀρθογραφικῶν ἁπλουστεύσεων. Καὶ ὁ λόγος δὲν ἦταν οἱ δῆθεν συντηρητικὲς καταβολές μου, ἀλλὰ ἦταν λόγοι καθαρὰ παιδαγωγικοί. Διότι ἡ προσπάθεια ποὺ ἔκανε τὸ παιδὶ νὰ γράψη σωστὰ μία λέξι ἰσοδυναμοῦσε μὲ μία ἄσκησι. Κάθε λέξις, ποὺ ἔγραφε τὸ Ἑλληνόπουλο ἦταν ἕνα μικρὸ προβληματάκι. Ἔτσι ἡ γραφὴ τῆς λέξεως προϋπέθετε στοχασμό, σκέψι. Αὐτὸ τὸ πολὺ ἁπλό: «γλῶσσα», νὰ βάλω ὀξεῖα ἢ περισπωμένη; Τὸ μακρὸν πρὸ βραχέως περισπᾶται ἦταν μία συνεχής, διαρκὴς ἐπιταγὴ ποὺ ἔκανε τὸ παιδὶ ὅταν ἔγραφε, ἕνα σκεπτόμενο μαθητή. Τώρα ὁ μαθητὴς δὲν ἔχει τόνους, δὲν ἔχει πνεύματα, γράφει, ὅπως τοῦ κατέβη, ὅ,τι τοῦ κατέβη καὶ ὁ καθηγητὴς δὲν κάνει τὸν κόπο νὰ διορθώση, διότι καὶ ἡ διόρθωσις ἀπαγορεύεται. Σήμερα ἔχουμε μία ὀρθογραφία ΙΧ, γράφει καθένας ὅπως θέλει, καὶ γι' αὐτὸ πλέον ἡ ἑλληνικὴ ἔχει ἐγκαταλειφθῆ σὲ σημεῖο ποὺ νὰ διασχίζης τὴν Λεωφόρο Κηφισίας καὶ τὴν Λεωφόρο Συγγροὺ καὶ νὰ μὴ βλέπης ἑλληνικὴ ἐπιγραφή.
Προδώσαμε τὴν ἔννοια τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία γιὰ μένα ἡ Ἑλλάδα ταυτίζεται μὲ τὸ ἀπροσκύνητο ἦθος. Ἕλλην, ὅπως ἔχει πῆ ἕνας μεγάλος Ἐλβετὸς ἱστορικός, ὁ Γιάκομπ Μπούρκχαρτ, εἶναι ὁ ἀγωνιζόμενος ἄνθρωπος, διότι στὴν γλῶσσα τὴν ἑλληνική, ἡ λέξις ἀγὼν εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀποδίδει τὴν βασικὴ ἰδιότητα τοῦ Ἕλληνα.
Ποιά θὰ πρέπη νὰ εἶναι ἡ στάσις τῆς Ἑλλάδος; Ἡ στάσις τῆς Ἑλλάδος θὰ πρέπη νὰ βρίσκεται πάντα κοντὰ σὲ ἕνα ἠχηρὸ «ὄχι». Ὅπως λέει ὁ ποιητής, στὸ πίσω μέρος τῆς παλάμης μας εἶναι γραμμένο τρεῖς φορὲς τὸ «ὄχι». Οἱ Ἕλληνες δὲν εἶναι οἱ ἄνθρωποι τοῦ «ναὶ» καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι ὁ μεγαλύτερος προδότης στὰ χρόνια τῆς Ἐπαναστάσεως λεγόταν «Ναινέκος». Ὄχι ὅτι ἔλειψαν οἱ προδότες ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, εἴχαμε καὶ προδότες στὰ χρόνια τῆς Κατοχῆς ἀλλὰ δὲν εἴχαμε στὸν βαθμὸ ποὺ εἶχαν οἱ Γάλλοι, Δανοὶ καὶ λοιποί, νὰ μὴν ἀναφέρω χῶρες καὶ γίνουμε δυσάρεστοι, διότι εἴμαστε ὁ μόνος λαός, ὁ ὁποῖος δὲν πολέμησε στὸ πλευρὸ τῶν Γερμανῶν, ὅπως τὸ ἔπραξαν ἄλλοι Εὐρωπαῖοι ὑβριστές μας αὐτὴ τὴν στιγμή. Δύο πράγματα ἀκόμη: ὅταν ὁ Λάμπρος Κατσώνης ἐστάλη ἀπὸ τὴν Μεγάλη Αἰκατερίνη γιὰ ἀντιπερισπασμὸ τὸ 1792, κάποια στιγμὴ ἡ Αἰκατερίνη, ἀφοῦ ἔκανε τὴν δουλειά της τοῦ εἶπε: «Λάμπρο μάζεψέ τα καὶ ἔλα διότι ἐγὼ τερμάτισα τὸν πόλεμο μὲ τοὺς Τούρκους» καὶ ὁ Λάμπρος, σὲ μία ὑποτεταγμένη Ἑλλάδα, μὲ τὴν περίφημη φανέρωσί του -ἔτσι ὀνομάζεται τὸ μανιφέστο του, Φανέρωσις- εἶπε τὸ περίφημο: «Ἂν ἡ Αἰκατερίνη ὑπέγραψε, ὁ Λάμπρος δὲν ὑπογράφει, δὲν ὑποκύπτει». Τὴν Ἑλλάδα τὴν ἐκφράζουν τρία πράγματα: πρῶτον τὸ «μολὼν λαβὲ» τοῦ Λεωνίδα, δεύτερον ἡ ἀπάντησις ποὺ ἔδωσε ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Παλαιολόγος στὸν Μεχμὲτ τὸν Β΄ , δὲν εἶναι σωστὸ νὰ λέμε Μωάμεθ, «τὸ δὲ τὴν Πόλιν σοι δοῦναι οὔτ' ἐμόν ἐστι οὔτ' ἄλλου τινὸς τῶν ἐν αὐτῇ οἰκούντων. Πάντες γὰρ κοινῇ γνώμῃ αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν μὴ φειδόμενοι τῆς ζωῆς ἠμῶν» καὶ τρίτον ἡ ἀπάντησις ποὺ εἰσέπραξε ὁ ναύαρχος Χάμιλτον ἀπὸ τὸν Γέρο τοῦ Μωριᾶ ὅταν τοῦ πρότεινε συμβιβασμὸ καὶ ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ τοῦ εἶπε: «Ἐμεῖς συμβιβασμὸ δὲν κάνουμε. Ἐλευθερία ἢ Θάνατος. Καπετὰν Ἄμιλτον ὁ Βασιλιᾶς μας σκοτώθηκε, συνθηκολόγησι δὲν ὑπέγραψε καὶ ἡ φρουρά του ἐξακολουθεῖ τὸν πόλεμο ἐναντίον τῶν κατακτητῶν καὶ ἡ φρουρὰ τοῦ Βασιλέως καὶ τὰ φρούρια τοῦ Βασιλέως ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι ἄπαρτα»· καὶ λέει ὁ Χάμιλτον: «Καὶ ποιά εἶναι ἡ φρουρὰ καὶ ποιά εἶναι τὰ φρούρια;» καὶ ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ τοῦ ἁπαντᾷ: «Ἡ φρουρὰ εἶναι οἱ κλέφτες καὶ φρούρια τὰ βουνά, τὸ Σούλι καὶ ἡ Μάνη». Καὶ ὁ Χάμιλτον, γράφει ὁ Γέρος, δὲν ὡμίλησε. Ἐὰν μιλούσαμε ἔτσι στοὺς ξένους, δὲν θὰ τολμοῦσαν νὰ μᾶς μιλήσουν καὶ νὰ μᾶς ἀντιμιλήσουν. Ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ Ἑλλὰς σήμερα δὲν εἶναι ἡ Ἑλλάδα τῶν κλεφτῶν καὶ τῶν ἁρματολῶν, εἶναι δυστυχῶς ἡ Ἑλλάδα τῶν κλεφτῶν καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. Ἡ ἁμαρτία εἶναι, καὶ ὅταν λέω ἁμαρτία τὴν ἐννοῶ καὶ μὲ τὴν ἀρχαία καὶ μὲ τὴν χριστιανικὴ σημασία, τὸ σαράκι ποὺ ἔφαγε τὴν αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ἁμαρτία εἶναι καὶ τὸ μαράζι ποὺ τρώει τὴν σύγχρονη Ἑλλάδα. Θὰ μοῦ πῆτε τὰ λέω ἐγὼ καὶ ξεχνάω αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Χριστός, «ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω». Ὄχι βεβαίως. Ὅλοι ἔχουμε κάνει λάθη. Ἀλλὰ τοὐλάχιστον ἐμεῖς οἱ πολῖτες τὰ λάθη τὰ πληρώσαμε καὶ τὰ πληρώνουμε, καὶ τὰ πληρώνουμε πολὺ βαρειά. Διότι τὰ λάθη τῶν πολιτικῶν εἶναι ἁμαρτίες ποὺ δὲν παιδεύουν αὐτοὺς οὔτε τὰ τέκνα τους, παιδεύουν ἐμᾶς τοὺς πολῖτες. Ἀλλὰ καλὰ κάνουν καὶ μᾶς παιδεύουν διότι οἱ πολιτικοί, ἡ ἐκλογὴ δηλαδὴ τῶν πολιτικῶν, ἡ ἐπιλογὴ τῶν πολιτικῶν, εἶναι εὐθύνη τῶν πολιτῶν. Ἂς μάθουν οἱ πολῖτες νὰ ἐπιλέγουν σωστά, ὥστε νὰ ἔχουμε γκεσέμια ἱκανὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν πρὸς τὰ ἐμπρός.

Οἱ προσπάθειες φιμώσεως καὶ ἐκφοβισμοῦ τῶν «ΑΚΟΜΜΑΤΙΣΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΩΝ» συνεχίζονται - Εἴμαστε σὲ καλὸ δρόμο...

Ὅπως φαίνεται ἀγαπητοὶ φίλοι ἐνοχλοῦμε, ἐνοχλοῦμε πολὺ καὶ πολλούς. Δὲν ἐξηγεῖται ἀλλοιῶς ὁ πόλεμος ποὺ ἔχει ξεσπάσει τὶς τελευταῖες ἡμέρες ἐναντίον μας.

Στὶς 2 Σεπτεμβρίου τὸ χυδαῖο ἱστολόγιο, ποὺ φαίνεται παρακάτω καὶ ἐμφανίστηκε ὡς ἕνα δῆθεν ἀντίγραφο τοῦ «Τρωκτικοῦ», ἐπιτέθηκε ὕπουλα καὶ ἄνανδρα, σὲ ἕνα πατριωτικὸ ἱστολόγιο αἰχμῆς, στὸν φίλο καὶ συναγωνιστὴ Θᾶνο http://koukfamily.blogspot.com/, δίνοντας μὲ ἀνάρτησί του, τὸ ἔναυσμα στοὺς «μασκοφόρους», ὅπως ἀποδεικνύεται, τοῦ διαδικτύου, νὰ ἐπιτεθοῦν σπιλώνοντας μὲ ὕβρεις τὸ ἱστολόγιό του.

Τὸ πατριωτικὸ ἱστολόγιο κατακλύστηκε ἀπὸ ὑβριστικὰ σχόλια, καὶ ἡ ἀντίδρασις τοῦ διαχειριστοῦ ἦταν ἄμεση, ἀποκαθιστῶντας τὴν τάξι.

Ποιοί ὅμως εἶναι οἱ ἄνανδροι, ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο αὐτό, καὶ γιὰ ποιόν λόγο ἐπιτέθηκαν; Σὲ ἀναρτήσεις τους διαφημίζουν φεστιβὰλ ἀντιεξουσίας μὲ τοὺς τρεῖς δολοφονημένους Ἕλληνες ἀπὸ τὶς μολότωφ τους.

Ἀναγνωρίζουν τοὺς «ψευτομακεδόνες» καὶ ἔχουν σχόλια ἀντιεξουσιαστῶν, ποὺ διατηροῦν καὶ ἄλλα ἀναρχικὰ blogs. Εἶναι λοιπὸν προφανὲς ὅτι πρόκειται γιὰ παραφυάδες τοῦ ἐγχωρίου Ιndymedia καὶ ὄργανα τοῦ ἀντιεξουσιαστικοῦ χώρου καὶ ἡ ἐπίθεσις αὐτὴ δὲν ἔγινε τυχαίως, γιὰ νὰ «διασκεδάσουν» ὑβρίζοντας, μερικὰ «ἀτίθασα νειάτα». Σημειωτέον, ὅτι αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ πρώτη τους ἐπίθεσις σὲ πατριωτικὸ ἰστολόγιο.

Στὶς 4 Σεπτεμβρίου, τὸ μαχητικὸ ἱστολόγιο «Ἕλληνες Δημοκράτες Κρήτης» τοῦ φίλου Ἀλέξη http://cretanpatriot.wordpress.com/, ἐπίσης μέλους τῶν Ἀκομμάτιστων Ἑλλήνων Ἱστολόγων, δέχθηκε σφοδρὲς λεκτικὲς ἐπιθέσεις, μὲ ὕβρεις καὶ ἀπειλὲς κατὰ τὴν ἴδιας του τῆς ζωῆς καὶ τῶν οἰκείων του. Ἐγκάθετοι ποὺ ἐξυπηρετοῦν συγκεκριμένα ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ συμφέροντα (καὶ τοὺς ὁποίους θὰ ἀποκαλύψουμε ἐν εὐθέτῳ χρόνω), προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ φιμώσουν τὴν ἀνεξάρτητη καὶ ἀδιάφθορη ἐνημέρωσι, ποὺ προσφέρει μέσῳ τῶν ἀποκαλύψεών του, τόσο στοὺς πολῖτες τῆς Κρήτης ὅσο καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα.

Ξέραμε ἕως τώρα, ὅτι στὸ παρακρατικὸ Indymedia ἀναρτῶνται σχέδια ἐπιθέσεων, καὶ διθύραμβοι γιὰ δολοφόνους ἀστυνομικῶν. Μετὰ καὶ τὴν δολοφονία τοῦ Σωκράτη Γκιόλια, εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι τὰ τσιράκια τῆς παγκόσμιας Νέας Τάξεως, ἁπλώνουν τὰ πλοκάμια τους καὶ στὸ διαδίκτυο, τρομοκρατῶντας καὶ δολοφονῶντας, ὅποιον ἀντιτίθεται στὰ σχέδια καὶ στὰ συμφέροντά τους.
Ταυτοχρόνως, τὸ πολιτικὸ σύστημα ἑτοιμάζει μέτρα ἐλέγχου τῆς Ἑλληνικῆς «μπλογκόσφαιρας», ἀπαγορεύει τὴν πρόσβασι τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων στὰ ἀνεξάρτητα ἱστολόγια, καὶ ὁλοένα πληθαίνουν οἱ ἑκούσιες καὶ ἀκούσιες ἀναστολὲς λειτουργίας ἱστολογίων.

Ἔντρομοι, παρακρατικὸς καὶ κρατικὸς συρφετός, καταφεύγουν πλέον στὴν βία γιὰ νὰ ἐκφοβίσουν καὶ νὰ φιμώσουν τὰ πατριωτικὰ ἱστολόγια, ἔχοντας νοιώσει πλέον βαθειὰ στὸ πετσί τους ὅτι ἐμεῖς ἀποτελοῦμε τὴν μοναδικὴ ἐλεύθερη φωνὴ ποὺ μπορεῖ νὰ σταθῆ ἐμπόδιο στὰ σχέδια διαμελισμοῦ τῆς πατρίδος, καὶ νὰ τοὺς στείλη στὸν ἀγύριστο.

Ἀκοῦστε μας λοιπόν, καὶ βάλτε το καλὰ στὸ μυαλό σας. «Κτυπῶντας» ἐμᾶς, ποὺ καταθέτουμε καθημερινῶς τὴν Ψυχή μας ΧΩΡΙΣ προσωπικὸ ὄφελος, σὲ ἕναν «στεφανίτη ἀγῶνα», μὲ μοναδικὴ ἀνταμοιβὴ νὰ δοῦμε μία μέρα τὴν ΠΑΤΡΙΔΑ Ἐλεύθερη καὶ Περήφανη, μᾶς κάνετε ἀκόμη πιὸ ΔΥΝΑΤΟΥΣ.

Ἡ Ἑλληνικὴ Ψυχὴ ποτὲ δὲν λύγισε, οὔτε ἀπέναντι σὲ ἄνανδρους, οὔτε καὶ σὲ ἀνδρειωμένους. Δὲν θὰ λυγίση οὔτε καὶ τώρα μπροστὰ σὲ διεφθαρμένους, πληρωμένους καὶ προδότες. Παραμένουμε ΕΝΩΜΕΝΟΙ καὶ ΔΥΝΑΤΟΙ, μία ΓΡΟΘΙΑ, καὶ παλεύουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρίδος!

«Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ», «ΕΣΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ» Πατριῶτες!
Ἀκομμάτιστοι Ἕλληνες Ἱστολόγοι

Μελαγχολικαὶ ἐνοράσεις

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, μεταξὺ ἄλλων, λέγει, ὅτι «οἱ Μοναχοὶ εἶναι οἱ κήρυκες τῆς ἐρχομένης Βασιλείας, οἱ προφῆται τῆς Καινῆς Διαθήκης». Τὴν φρᾶσι αὐτὴ μοῦ θύμισαν κάποιες συζητήσεις, ποὺ εἶχα τελευταίως μὲ τρεῖς φίλους ἡσυχαστές, ποὺ καὶ οἱ τρεῖς, ὡσὰν ἀπὸ προφητικὴ διαίσθησι, ἰσχυρίζοντο γιὰ τὴν ἐπέλευσι ἀπιθάνων ἐθνικῶν καταστάσεων. Καὶ ποιές καταστάσεις εἶναι αὐτές; Ὅτι, τάχα, ἡ Ἑλλάς, σταδιακῶς, δὲν θὰ συρρικνωθῆ μὲν ἐδαφικῶς, ἀλλὰ θὰ κατακτηθῆ ἐκ τῶν ἔνδον ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ! Καὶ ἐστήριζαν τὸν ἰσχυρισμόν των, στὶς ἠλεγμένες πληροφορίες, ὅπως ἔλεγαν, ποὺ τοὺς μετέδιδαν παλαιοὶ φίλοι τους κορυφαίων πολιτικῶν θέσεων, ποὺ τοὺς ἐπεσκέπτοντο στὴν Ἔρημο τοῦ Ἄθωνος ἢ τοὺς ἔγραφαν.
Καὶ στὴν ἐρώτησί μου: Ὁ Θεὸς θὰ ἐπιτρέψη τὴν ἀντικατάστασι τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του, ποὺ «ἐπεριποιήσατο τῷ ἰδίῳ Αἵματι», μὲ τὸν σκοτεινὸ καὶ δαιμονικὸν μουσουλμανισμὸν μέσα στὴν Τοπικὴ Ὀρθοδοξία τῆς Ἑλλάδος; Μοῦ ἀπήντησαν μὲ ἕνα στόμα ὅτι, ὁ Θεὸς θὰ τὸ ἐπιτρέψη ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐκτεταμένης ἁμαρτίας. Καὶ ἀνεφέρθησαν στοὺς βυζαντινοὺς ρωμηούς, ποὺ δὲν μετανοοῦσαν.
Καὶ ὅταν πάλιν τοὺς ἐρώτησα πῶς θὰ συμβῆ αὐτὸ καὶ πότε καὶ τί θὰ γίνουν οἱ Ἕλληνες, ἀπήντησαν, ὅτι ἤδη ἐνεργεῖται ἡ ἅλωσις μὲ τὰ 2-3 ἑκατομμύρια τῶν μωαμεθανῶν, ποὺ ὀνομάζονται μετανάστες, καὶ ποὺ θὰ στερεώνωνται σταδιακῶς μὲ τὴν ἑλληνικὴν ἰθαγένεια, ποὺ θὰ τοὺς χορηγῆ εὐχαρίστως τὸ Κράτος, δηλαδὴ ἡ ἄθεη κυβέρνησις.
Οἱ δὲ Ἕλληνες βαθμιαίως θὰ γίνουν μειονότης, ἕως ὅτου θὰ μείνουν ἐλάχιστοι χριστιανοὶ ὡς... δεῖγμα. Μὴ ἀπορῆς, πάτερ Θ., ἔσπευσαν νὰ ἐξηγήσουν, αὐτὴν τὴν τραγωδία τοῦ λαοῦ μας. Πολλοὶ θὰ ἀποδεχθοῦν τὸν μουσουλμανισμὸν ἀβιάστως. Ἄλλοι, μὲ κάποιαν βίαν ποικίλης μορφῆς. Καὶ ἄλλοι «χριστιανοὶ» θὰ μεταναστεύσουν σὲ χριστιανικὲς χῶρες, μὴ δυνάμενοι νὰ συμβιώσουν μὲ τοὺς βαρβάρους αὐτούς, ποὺ τοὺς χρησιμοποιεῖ ὁ Θεὸς ὡς μέσον παιδαγωγίας, ὅπως ἀνὰ τοὺς αἰῶνας ἐνεργοῦσε στοὺς Ἰσραηλῖτες καὶ στοὺς χριστιανούς, ποὺ δὲν μετανοοῦσαν γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους. Παράδειγμα ὁ Κατακλυσμός, τὰ Σόδομα, ὁ Ἑλληνισμὸς της Ἀνατολῆς, τὸ Βυζάντιον.
Αὐτὰ ὅλα μὲ εἶχαν συντρίψει ψυχικῶς καὶ σκεφτόμουνα, τάχα θὰ ἐπιτρέψη ὁ Θεὸς αὐτὴν τὴν ἀσύλληπτον συμφοράν; Ἐπηκολούθησε σιωπὴ γιὰ ἀρκετὴ ὥρα. Στὴν συνέχεια, ἔθεσα τὸ ἐρώτημα: Πατέρες ἅγιοι καὶ ἀδελφοί, φαντάζεσθε σεῖς, πὼς θὰ ἀνεχθῆ ὁ Κύριος τὶς μουσουλμανικὲς δαιμονικὲς θυσίες, ἀντὶ τῶν ὀρθοδόξων θυσιαστηρίων; Τότε ἕνας ἡσυχαστὴς μοῦ ὑπενθύμισε τὴν περίπτωσι τοῦ ἀσκητοῦ πού, μετὰ τὴν ἅλωσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως, εἶδε ἐπάνω στὴν ἁγία Πρόθεσι ἐρειπωμένου Ναοῦ, μία γουρούνα μὲ τὰ νεογνά της καὶ ἄρχισε νὰ κλαίη καὶ νὰ ὀδύρεται. Τότε ἐνεφανίσθη Ἄγγελος Κυρίου καὶ τοῦ εἶπε: Ἀββᾶ, τί κλαίεις; Γνωρίζεις ὅτι, αὐτὸ ποὺ εἶδες, εἶναι πιὸ εὐάρεστον στὸν Κύριον ἀπὸ τὴν ἀναξιότητα τῶν ἱερέων, ποὺ λειτουργοῦσαν; Καὶ ὁ Ἄγγελος ἐγένετο ἄφαντος.
Ἡ συζήτησις ἐκράτησε περισσότερον ἀπὸ δύο ὧρες, ὁπότε οἱ ἡσυχαστὲς ἀνεχώρησαν καὶ μοῦ ἐτόνισαν νὰ εὐχαριστῶ τὸν Κύριον γιὰ ὅσα ἐπιτρέπει νὰ γίνωνται ἐξ ἀγάπης καὶ γιὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν. Καὶ νὰ μὴ παρασύρωμαι συναισθηματικῶς ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῶν γεγονότων, ἀλλὰ νὰ εἰσδύω στὴν οὐσίαν των, ἀφοῦ εἶναι δεδομένον, ὅτι «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστι».
Κι ἔμεινα μόνος...
Μέσα στὸν συγκλονισμό μου γιὰ τὴν τραγῳδία τοῦ λαοῦ μας, τὸν κλαυθμὸν καὶ τοὺς στεναγμούς μου πρὸς τὸν πανυπερεύσπλαγχνον Θεόν, ἄρχισα νὰ μελετῶ ὅσα εἶπαν μὲ βεβαιότητα οἱ ὅσιοι ἐκεῖνοι ἐρημῖτες καὶ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀναλύω λογικῶς τοὺς ἰσχυρισμούς τους. Παρ’ ὅτι καμμιὰ ἀνησυχοῦσα φωνὴ δὲν ἀκούεται, ὅμως, κάποια σποραδικὰ δημοσιεύματα πρὸ μηνῶν στὸν γρηγοροῦντα «Ὀρθόδοξον Τύπον» ἤρχοντο νὰ ἐπαληθεύσουν σχεδὸν τοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν φίλων μου ἡσυχαστῶν. Καὶ μάλιστα κάποια δημοσιεύματα τῶν τελευταίων ἡμερῶν, πάλιν στὸν «Ο.Τ.» ἀπὸ σώφρονες χριστιανούς, θεολόγους καὶ συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι μὲ πειστικὰ ἐπιχειρήματα κατέληγαν στὰ ἴδια συμπεράσματα, ποὺ ἐβασίζοντο σὲ ἀντικειμενικὰ στατιστικὰ στοιχεῖα.
Ἀλλὰ τὸ σκάνδαλον εὑρίσκεται στὴν σιωπὴν τῶν κοινῆς πληροφορήσεως μέσων, τῶν λεγομένων μαζικῆς ἐνημερώσεως. Ὅμως, ὅσον καὶ ἂν φαίνεται περίεργη ἡ βαθειὰ σιγὴ ἐπὶ ἑνὸς βοῶντος ἐθνικοῦ κινδύνου, τὸ φαινόμενον δὲν εἶναι ἀνεξήγητον. Πρόκειται περὶ σχεδὸν καθολικῆς πωρώσεως τῶν συνειδήσεων. Καὶ εἶναι ἱστορικῶς ἀποδεδειγμένον, ὅτι ὅταν ἡ ἁμαρτία καθολικοποιῆται, γενικεύεται, ἀκολουθεῖ, δίκην συνδρόμου, ἡ ἄγνοια τοῦ κακοῦ. Ἰδοὺ ἡ ἀπόδειξις: Ὅταν ὁ Θεὸς εἶχεν ἀποφασίσει τὸν Κατακλυσμόν, μὲ τὸ αἰτιολογικὸν «Οὐ μὴ καταμείνη τὸ πνεῦμα μου εἰς τοὺς ἀνθρώπους τούτους, διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας», ἔδωκεν ἐντολὴν στὸν δίκαιον Νῶε νὰ κατασκευάση τὴν Κιβωτόν. Εἰργάζοντο οἱ τεχνῖτες ἐπὶ ἕνα χρόνον. Βλέποντες οἱ ἀπονεκρωθέντες ἁμαρτωλοὶ τὴν κατασκευαζομένην Κιβωτὸν καὶ τὸν σκοπόν, πληροφορούμενοι, ἔλεγαν: καὶ τί κάνουμε ὥστε νὰ πνιγοῦμε; Καὶ ὅταν οἱ Ἄγγελοι εἶπαν στὸν δίκαιον Λὼτ νὰ εἰδοποιήση τοὺς συγγενεῖς του, διότι θὰ ἔρριχναν φωτιὰ νὰ κάψουν τὰ Σόδομα, ὅλην τὴν Πεντάπολιν, οἱ συγγενεῖς του γελοῦσαν μὲ τὸν γέροντα· καὶ τί κάνουμε, ὥστε νὰ μᾶς κάψη ὁ Θεός;
Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ τώρα, σὲ κάποιο μέτρο· τὸ σύνδρομο τῆς πωρώσεως. Καμμία ἐφημερίδα δὲν ἔγραψε γιὰ τὸν ἐθνικὸν κίνδυνον μὲ ἐξαίρεσι τὴν πολύτιμη ὀρθόδοξη ἔπαλξι, τὸν «Ὀρθόδοξον Τύπον», ποὺ, καὶ μόνον διότι ἀπὸ ἕνα χρόνο σχεδὸν σαλπίζει, τὸ σάλπισμα τῆς μετανοίας, ἀξίζει τὸν ἔπαινον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἐκ Θεοῦ δικαίαν μισθαποδοσίαν. Οἱ ἀπόψεις καὶ οἱ ἀπελπιστικὲς ἐνοράσεις τῶν ἁγίων ἐκείνων ἐρημιτῶν, ὅσον καὶ ἂν δὲν εἶναι ἀποδεικτικές, δὲν στεροῦνται, ὅμως, σὲ κάποιον βαθμόν, πειστικότητος, διότι βασίζονται σὲ ἁπτὰ δεδομένα, ἕνα τῶν ὁποίων, εἶναι οἱ ἐνεργούμενες ἁμαρτίες ἀγνοουμένης τῆς μετανοίας, σ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα, παρὰ τὶς ἐλάχιστες νησῖδες χριστιανικῆς ζωῆς καὶ ἠθικῆς ἀντιστάσεως. Δεύτερον ὅτι, ὁ προφητικὸς λόγος «ἁμαρτίαι, ἔθνη ἐλαττονοῦσι», ἔχει πολλάκις ἐπαληθευθῆ.
Τρίτον, στὴν δραστηριότητα τῆς ἁμαρτίας, περιλαμβάνονται καὶ οἱ ἕνα ἑκατομμύριον ἐκτρώσεις κάθε τριετίαν. Οἱ ὑπερτεροῦντες θάνατοι τῶν γεννήσεων. Ναρκωτικὰ καὶ ἄλλες ἠθικὲς πληγές. Καὶ τέλος, τὸ κυριώτερον, εἶναι τὰ τρία σχεδὸν ἑκατομμύρια τῶν νομιμοποιουμένων μουσουλμάνων, ποὺ αὐξάνονται καὶ πληθύνονται μὲ ταχυτάτους ρυθμούς, ἕνα φαινόμενον, ποὺ ἑρμηνεύει καὶ τὶς ἀπόψεις τῶν ἡσυχαστῶν, τῶν μουσουλμάνων ἐνεργούντων ὡς ὀργάνων ἀσυνειδήτων τοῦ Θεοῦ. Ὅπως ἐπίσης ἀσυνείδητα ὄργανα, ὄχι ἀνεύθυνα, βεβαίως εἶναι οἱ ἄθεοι κυβερνῆτες μας, ποὺ ὑποδέχονται τοὺς δεδηλωμένους ἐχθροὺς τοῦ Ἔθνους μας, γιὰ νὰ μὴ κατηγορηθοῦν, τάχα, ὡς ρατσιστὲς ἢ ἐθνικιστές. Αὐτὴ ἡ καραμέλλα ἔχει πολλὴ πέρασι στὴν ἐποχή μας, μεταξὺ τῶν ἐπιπολαίων καὶ ἀθέων, ποὺ γίνονται καταγέλαστοι μὲ τὶς παραδοξολογίες των. Παράδειγμα, «τὸ ἀλβανάκι» πέρυσι καὶ τώρα ἡ γερμανιδούλα τοῦ Βόλου, ποὺ ἂν εἶναι διαποτισμένοι, ὁ πρῶτος ἀπὸ τὸν ἀλβανικὸν ἀνθελληνικὸν σωβινισμὸν καὶ ἡ δεύτερη πιστεύη στὸ γερμανικὸ «οὖμπερ ἄλλες» τότε, στὰ χέρια των τὸ ἑλληνοχριστιανικὸν σύμβολον, ἡ γαλανόλευκη μὲ Σταυρόν, εἶναι τιμωρία, δὲν εἶναι τιμή! Εἶναι ἀντίφασις.
Τώρα τὸ πρόβλημα, τὸ παμπρόβλημα, εἶναι ἡ ἀλλοτρίωσις τοῦ ἑλλαδικοῦ χώρου, κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ, γιὰ τὴν ἀμετανοησία τῶν πιστῶν. Ὁπότε ἀβιάστως ἀνακύπτει ἡ ὑποχρέωσις τῆς ποιμαινούσης Ἐκκλησίας νὰ κηρύξη μετάνοιαν στὸν λαόν.

Ἀλλοιῶς; «Ἐὰν μὴ μετανοῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε». Τὸ γὰρ στόμα Κυρίου ἐλάλησε ταῦτα.

Θεόκλητος Μοναχὸς Διονυσιάτης

Δημοσίευσις: Ὀρθόδοξος Τύπος, 23 Νοεμβρίου 2001

Πηγή: Ἀγιορείτικες Μνῆμες

Τὰ ΜΜΕ καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ Γκαῖμπελς

τοῦ Σαράντου Καργάκου

Τὰ «μήντια» –μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις– εἶναι παιδιὰ τοῦ Γκαῖμπελς. Οἱ δερβίσηδες καὶ τῶν τριῶν φύλων ποὺ «ἱερουργοῦν» σ’ αὐτὰ εἶναι παιδιὰ τῆς βίας, τοῦ μηδενισμοῦ, τοῦ ἀσύστολου ὀπουρτουνισμοῦ καὶ τοῦ ἀσυμμάζευτου ἀμοραλισμοῦ. Εἶναι οἱ Μεγάλοι Παιδαγωγοὶ τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἐγγονῶν μας. Μὲ τοὺς αἰώνια ἴδιους καλεσμένους, τοὺς δεκαετίες τώρα, προωθοῦν πρὸς τὴν νεολαία κατὰ πρῶτον τὴν ἀποβλάκωσι καὶ κατὰ δεύτερον, στὸ πιὸ δυναμικὸ κομμάτι της, τὸν ἀναρχισμό, τὸν καταστροφισμό, τὴν ἀνομία, τὴν ἐλεεινολογία, καὶ τὴν ἐλεεινοπραξία. Αὐτοὶ ποὺ ξεκίνησαν κάποτε ἀπὸ σημαιοκαῦστες καὶ κομματικοὶ γκάνγκστερς, ἐρευνοῦν τώρα τάχα γιὰ τὰ αἴτια τοῦ κακοῦ, γιὰ τὰ αἴτια τῆς νεανικῆς ἀναταραχῆς.
Θὰ συμβάλω κι ἐγὼ στὴν ἔρευνά τους μ’ ἕναν μῦθο ποὺ θὰ πῶ – κάποτε πολὺ γνωστό. Ὅταν μπῆκαν οἱ Γερμανοὶ στὸ Παρίσι, ὁ Πικάσο δὲν εἶχε τελειώσει τὴν περίφημη «Γκερνίκα», γιὰ νὰ τὴν παραδώση στὴν δημοκρατικὴ κυβέρνησι τῆς Μαδρίτης ποὺ τοῦ εἶχε δώσει τὴν παραγγελία. Ἡ «Γκερνίκα» τελείωσε ἐκεῖνον τὸν θλιβερὸ καιρό, ἀλλὰ τὸ τέλειωμά της σὲ λίγους ἔμπιστους ἦταν γνωστό. Κάποιοι ἀντιστασιακοί –μὲ τὴν ἄδεια τοῦ Πικάσο –φωτογράφισαν τὸν πίνακα, τὸν ἔκαναν ἀφίσα ἀντιστασιακὴ καὶ μετὰ «φέϊγ βολάν». Αὐτὸ συγκλόνισε τοὺς Γερμανοὺς ποὺ ἔψαχναν νὰ βροῦν τὸν ἄγνωστο ζωγράφο.
Ὁ Γερμανὸς διοικητὴς τοῦ Παρισιοῦ «τὸ ἔπαιζε» καὶ φιλότεχνος. Ζήτησε κάποτε νὰ ἐπισκεφθῆ καὶ τὸν Πικάσο στὸ ἐργαστῆρι του. Ὁ μεγάλος καλλιτέχνης –nolens, volens– τὸ ἐπέτρεψε. Ὑποδέχθηκε τὸν Γερμανὸ στρατηγὸ τυπικὰ ψυχρὸς καὶ τὸν ξενάγησε στὸν χῶρο τῆς δουλειᾶς του. Ἀλλ’ ὅταν ὁ Γερμανὸς εἶδε σ’ ἕναν ἀπέραντο τοῖχο τὴν «Γκερνίκα» ἔπεσε ἀπὸ τὰ σύννεφα καὶ εἶπε στὸν Πικάσο:
-Ἐσεῖς τὸ κάνατε αὐτό;
Κι ὁ Πικάσο ψυχρὰ καὶ πικρά:
-Ὄχι, ἐσεῖς…

Κύριοι μεγαλοδημοσιογράφοι, ἂν ψάχνετε φταῖχτες, τολμήσατε νὰ κοιτάξετε τὸν καθρέφτη σας. Σᾶς περιμένει ἕνα πορτραῖτο τοῦ Ντόριαν Γκρέϋ. Ἔτσι τελειώνει τὸ τελευταῖο μου βιβλίο «Ἑλληνικὴ παιδεία: ἕνας νεκρὸς μὲ …μέλλον». Ὁ θάνατος τῆς παιδείας εἶναι «ζωὴ σὲ λόγου σας»!

Γλωσσικὸς πιθηκισμὸς καὶ ἡ παχυλὴ ἄγνοια τῆς Ὑπουργοῦ Παιδείας

τοῦ πολίτου Παναγιώτη Παπαγαρυφάλλου
Α΄ Ἀντιπροέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνημερώσεως ἐπὶ τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων

Ἐτοῦτα τὰ χρόνια της κοινωνικῆς, πολιτικῆς καὶ ἐθνικῆς Σαπουνόπερας στὴν ὁποία πρωταγωνιστοῦν παντὸς εἴδους, μορφῆς καὶ ἐπιπέδου «προοδευτικοὶ» τοῦ τίποτα, τὸ ἔθνος τῶν Ἑλλήνων μπῆκε στὸ στόχαστρο γιὰ ρατσιστικὴ συμπεριφορά.
Ἱστορία, παραδόσεις, θρησκεία, ἤθη, ἔθιμα καὶ γλῶσσα περνοῦν ἀπὸ τὸ μικροσκόπιο τῶν ἀντιρατσιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἑπομένως ἀναζητοῦν ρατσιστικὲς συμπεριφορὲς καὶ ψήγματά τους γιὰ νὰ ἐξαπολύσουν τούς... προοδευτικούς… τους μύδρους…
Τὸ τί ἐπιθέσεις καὶ ὑπονομεύσεις –δίκην ἐθνικῶν τερμιτῶν– κάνουν ὅλα ἐτοῦτα τὰ χρόνια μὲ τὴν ἀμέριστη συμπαράστασι τῶν Νεοταξικῶν πατρώνων τους εἶναι γνωστό.
Ἀνάμεσα στὰ «προοδευτικά» τους ἐνδιαφέροντα περιλαμβάνεται καὶ ἡ γλῶσσα, τὴν ὁποία ἐπιθυμοῦν διακαῶς νὰ τὴν κατατάξουν ὡς ἰσοδύναμη μὲ κάποια γλῶσσα ἀφρικανικῆς φυλῆς, ἔστω κι ἂν αὐτὴ χρησιμοποιῆ χίλιες λέξεις!
Στὸ ὄνομα τῆς ἀρρωστημένης ἰσότητος καὶ τοῦ χυδαίου ἀντιρατσισμοῦ ἀγνοοῦν σκόπιμα ὅτι: «Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα στὸ βιβλίο Γκίννες ἀναφέρεται ὡς ἡ πλουσιότερη τοῦ κόσμου μὲ πέντε ἑκατομμύρια (5.000.000) λέξεις καὶ ἑβδομῆντα ἑκατομμύρια λεκτικοὺς τύπους (70.000.000), ἐνῷ τὰ ἀγγλικὰ ἔχουν μόνο 490.000 λέξεις, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ ἑκατὸν πενῆντα χιλιάδες (150.000) εἶναι ἑλληνικὲς» (Πληθώρα ἐνδιαφερόντων στοιχείων γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ τὸ ποῦ διδάσκεται ἀνὰ τὴν Ὑφήλιο ὑπάρχουν στὴν ἐμπεριστατωμένη καὶ διαφωτιστικὴ εἰσήγησι τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ Ἀ. Κουνάδη, στὴν Ἀλεξάνδρεια, στὶς 20/10/2008 μὲ θέμα: «Ἡ Οἰκουμενικότης τῆς Ἑλληνικῆς», ἡ ὁποία δημοσιεύεται στὸ περιοδικὸ «Ἀγγελιοφόρος Ἑρμῆς», τεῦχ. 2 (Νοεμβρίου 2009), ποὺ ἐκδίδει τὸ πολιτιστικὸ σωματεῖο «Ἑλληνικὴ Γλωσσικὴ Κληρονομιά».
Αὐτή, λοιπόν, τὴν γλῶσσα, τὴν Ἑλληνική, τὴν μητέρα τῶν γλωσσῶν, ἡ νῦν ὑπουργὸς τῆς ἀ-παιδείας, μὲ τὴν ἰδιότητά της ὡς Ἐπιτρόπου τῆς Ἑλλάδος στὴν Ε.Ε. –δύσμοιρη πατρίδα σὲ τί χέρια ἔπεσες– πρότεινε πρὶν ἀπὸ χρόνια (στὴν «Καθημερινή») ν’ ἀντικαστασταθῆ ἀπὸ τὴν Ἀγγλική, τὴν ὁποία ἤθελε ὡς ἐπίσημη γλῶσσα (ἂν θυμᾶμαι καλά)!
Ὅταν, λοιπόν, αὐτὸς ὁ λαὸς ἀναδεικνύη τέτοιους κυβερνῆτες καὶ μάλιστα γιὰ τόσες δεκαετίες, εἶναι πρόδηλο ὅτι ἀπεφάσισε ν’ αὐτοκτονήση ἢ νὰ στερηθῆ τῆς πατρίδος του, ἂν ἀκούσουμε τὸν Ν. Καζαντζάκη, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζει τὴν γλῶσσα «ὡς ἀληθινὴ πατρίδα ἑνὸς λαοῦ».
Μὲ τὴν σειρά της ἡ καθηγήτρια Γ. Καραμάνου στὰ πλαίσια τῆς ἴδιας προσπάθειας γιὰ τὴν ὑπεράσπισι τῆς γλώσσης μας, μιλῶντας στὴν Κύπρο (12/11/2007), μὲ θέμα: «Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ Κλασσικὲς Σπουδές», ἐπικαλέστηκε δύο ἀπόψεις γιὰ τὴν σημασία τῆς γλώσσης στὴν ζωὴ ἑνὸς λαοῦ καὶ ἑνὸς ἔθνους. Ἡ μία ἀνήκει στὸν «ρατσιστὴ»(!) Λένιν ποὺ εἶπε: «Ἂν θέλης νὰ ἐξαφανίσης ἕναν λαό, ἐξαφάνισε τὴν γλῶσσα του» καὶ ἡ ἄλλη στὸν ἐπίσης φοβερὸ «ρατσιστὴ» Ν. Βρεττάκο ποὺ εἶπε: «Φθορὰ τῆς γλώσσας, φθορὰ τοῦ ἔθνους» (Βλ. τὸ πιὸ πάνω περιοδικό, σελ. 21).
Τώρα θὰ μποροῦσε νὰ πῆ κανείς: Τί μετρᾷ ἡ προοδευτικότης καὶ ὁ ἀντιρατσισμὸς αὐτῶν τῶν δύο ἀνδρῶν μπροστὰ στήν... ἀντιρατσιστικὴ καὶ προοδευτικὴ ὁρμὴ τῆς Ἄννας; Τίποτα! Τίποτα!
Ἄ, ρέ, βρεγμένη σανίδα ποὺ χρειάζεται!

Πρὸς μία νέα Φιλικὴ Ἑταιρεία

τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ
Δασκάλου – Κιλκὶς

«Τὸ Συντάμα τὸ δικό μας εἶναι ξεβράκωτο»

Μακρυγιάννης

Ὑπάρχει στ’ ἀλήθεια ἔστω κι ἕνας Ἕλληνας ἢ Ἑλληνίδα (πλὴν τῶν παρωπιδοφόρων κομματανθρώπων, ἂν καὶ αὐτοὶ ἐμφανίζονται πτοημένοι), ποὺ νὰ πιστεύη ὅτι θὰ τιμωρηθοῦν, θὰ φυλακισθοῦν οἱ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν οἰκονομικὴ διάλυσι τῆς πατρίδος μας, γιὰ τὴν ἐπὶ θύραις κοινωνικὴ ἀποδιοργάνωσι καὶ γιὰ τὸν «πλανητικὸ» διασυρμό. Σίγουρα, κανείς. Ὅλοι μας ἔχουμε κατὰ νοῦν τὴν λαϊκὴ σοφία, ἡ ὁποία συνόψισε εὐθύβολα, μὲ ἀποφθεγματικὸ τρόπο τὴν νῦν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα: «Κόρακας κοράκου μάτι δὲν βγάζει». Ὅλοι τους διαρρηγνύουν τὰ ἱμάτιά τους καὶ διατείνονται ὅτι οἱ ὑπεύθυνοι θὰ τιμωρηθοῦν (τὸ τελευταῖο ἀνέκδοτο: σύστασις ἐξεταστικῆς ἐπιτροπῆς, γιὰ καταλογισμὸ εὐθυνῶν), ὅπως τιμωρήθηκαν γιὰ τήν, μέσῳ τοῦ χρηματιστηρίου, ἐξαπάτησι τοῦ λαοῦ. Τίποτε δὲν θὰ συμβῆ, ὁ χρόνος θὰ παρέλθη, τὰ πάντα θὰ ξεχασθοῦν, οἱ διεφθαρμένοι θὰ συνεχίσουν νὰ ἀπολαμβάνουν τὰ κλοπιμαῖα, ὁ λαός, τὸ ὑποζύγιο, θὰ στενάζη κάτω ἀπὸ τὴν φρικτὴ φτώχεια, στὴν ὁποία μᾶς καταδικάζει ἡ διεθνὴς «Προστασία». Ὅλα κομμένα καὶ ραμμένα στὰ μέτρα τους, ἀρραγὲς τὸ σύστημα καὶ ἡ Δικαιοσύνη μὲ κλονισμένο τὸ κῦρος της, ἐξηρτημένη ἀπὸ τὴν ἐκτελεστικὴ ἐξουσία.
Τί μέλλει γενέσθαι, λοιπόν; Ζητεῖται ἐλπίς. Ὑπάρχει ὅμως; Ὅλοι μας συζητᾶμε γιὰ τὸν ἀπεγκλωβισμὸ τῆς πατρίδος, ὄχι τόσο ἀπὸ τὸ ΔΝΤ, ὅσο ἀπὸ τὶς ἄπληστες συμμορίες ποὺ ἀναπαράγουν ἀπὸ τετραετία σὲ τετραετία τὴν λεηλασία τοῦ δημοσίου πλούτου. Δὲν ἔχουν καμμία σχέσι πλέον μὲ τὸν λαό, ἔχουν χρεωκοπήσει ἠθικὰ καὶ πολιτικά, διαιωνίζουν τὴν κραιπάλη τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς πολιτικῆς. Κάτι πρέπει νὰ γίνη. Τί ὅμως; Νέο κόμμα. Ἀλλὰ ἀπὸ ποιούς; Ἀπὸ δυσαρεστημένους καὶ ἀποτυχημένους πολιτικάντηδες, ναυάγια καὶ ξέφτια τῶν ἤδη ὑπαρχόντων κουρελούδων – κομμάτων; Ὑπῆρξαν πολλὲς ἀπόπειρες στὸ παρελθόν, ποὺ ἁπλῶς ἀπέδειξαν ὅτι κάποιοι ἵδρυσαν κόμματα, γιὰ νὰ ἐκβιάσουν τὴν ἐπιστροφή τους στὸ «μαντρὶ» ποὺ τοὺς ἀνέθρεψε. Ἐξ ἄλλου, ποιός ἐμπιστεύεται σκύβαλα καὶ περιτρίμματα τῆς τωρινῆς πολιτικῆς ζωῆς.
Κόμμα χωρίς… ἐπώνυμα σκύβαλα; Ὅσες φορὲς βγαίνει στὸ «μεϊντάνι» κόμμα «ἀγνώστων», ἂν γλυτώσει τὴν διαπόμπευση καὶ τὴν εἰρωνεία ἀπὸ τὰ βοθροκάναλα, περιορίζεται σὲ ἀποκαρδιωτικὰ ποσοστά, ποὺ φτάνουν στὰ ὅρια τῆς γελοιοποιήσεως. Τὸ νῦν σύστημα εἶναι χαλκέντερο, δὲν ἐπιτρέπει διεμβολισμούς. Θυμίζω ὅτι μὲ τὴν πτῶσι τῆς Χούντας ἐπαναπατρίστηκαν καὶ ἀναστήθηκαν σχεδὸν ὅλοι ὅσοι ἦσαν ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ἐπιβολή της. Καὶ ὄχι, μόνο αὐτό, ἀλλὰ οἱ παλαιοκομματικοὶ τζιτζιφιόγκοι ἐπέστρεψαν μὲ τὶς δάφνες τοῦ ἀντιστασιακοῦ. Ὅσοι ἔλιωσαν στὶς φυλακὲς παραμερίστηκαν, περιθωριοποιήθηκαν. (Ὅταν ἐλευθερώθηκε ὁ τόπος, μετὰ τὴν ἡρωϊκὴ ἐπανάστασι τοῦ ’21, πλάκωσαν στὴν αἱματοβαμμένη πατρίδα, «οἱ ἀκαθαρσίες τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῆς Εὐρώπης», οἱ ψαλιδόκωλοι, ὅπως ὑπέροχα τοὺς χλεύαζε ὁ λαός.
Καὶ συνεχίζει ὁ Μακρυγιάννης: «Αὐτῆνοι ἀφεντάδες μας κι ἐμεῖς εἵλωτές τους. Πῆραν τὰ καλύτερα ὑποστατικά, τὶς καλύτερες θέσεις, τοὺς σπιτότοπους, στὰ ὑπουργεῖα βαριοὺς μιστούς. Κριταὶ αὐτῆνοι, ἀφεντάδες αὐτῆνοι…καὶ οἱ ἀγωνισταὶ δὲν ἔχουν οὔτε γομάρι. Καὶ ξυπόλητοι καὶ γυμνοὶ διακονεύουν εἰς τὰ σοκάκια». Ὁ Τερτσέτης στὰ Ἀπομνημονεύματα τοῦ Κολοκοτρώνη διασώζει κάτι ποὺ «ἐπροξενοῦσεν γέλωτα ἄσβεστον» στὸν Γέρο τοῦ Μοριᾶ. Εἶχε λάβει μία ἐπιστολὴ ἀπὸ ἕναν λογιώτατο, γνωστό του, ποὺ ζοῦσε στὴν Εὐρώπη, ὁ ὁποῖος ἔγραφε: «Ἢ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἢ νὰ χαθῆτε»). Ἄρα ἂν ἀνατραπῆ τὸ ὑπάρχον πολιτικὸ σκηνικὸ δὲν θὰ μιλᾶμε γιὰ τὸ τέλος τῆς μεταπολιτεύσεως, ἀλλὰ γιὰ τὸ τέλος τῶν πολιτικῶν τῆς μεταπολιτευτικῆς ἐποχῆς. (Ὁ Μητσοτάκης ἔγινε βουλευτὴς πρώτη φορὰ τὸ 1948 νομίζω. Πιστεύει κανεὶς ὅτι ἔχει παροπλισθῆ;).
Τὸ ζητούμενο, πῶς ἀνατρέπεται τὸ σιδηροπαγὲς σύστημα; Κάποιοι μιλοῦν γιὰ κοινωνικὲς ἐκρήξεις, ὁ λαὸς αὐτοδίκως νὰ τιμωρήση καὶ νὰ ἀπαλλάξη τὸν τόπο ἀπό τους… πατριδοφθόρους πολιτικούς. Ἐφιαλτικὸ σενάριο. Ὑπάρχουν πολλοὶ λύκοι (κυρίως γκρίζοι) ποὺ θὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν …ἀναμπουμπούλα. Σὲ τέτοια περίστασι κούρσεψαν τὴν Κύπρο. (To κείμενο γράφτηκε πρὶν τὶς δολοφονίες στὴν Ἀθήνα).
Λοιπόν. Ἐφ’ ὅσον, κατὰ τὸν ἀείμνηστο Μ. Χατζηδάκι, βιώνουμε μία νέα Τουρκοκρατία, «γιὰ νὰ σωθῆ ἡ Ἑλλάδα στοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους», χρειάζεται νὰ μιμηθοῦμε τοὺς προγόνους: Μία νέα Φιλικὴ Ἑταιρεία. Τί ἦταν ἡ Φιλικὴ Ἑταιρεία; Περὶ τὰ μέσα τοῦ 1814 τρεῖς Ἕλληνες ἔμποροι τῆς Ὀδησσοῦ «ἀπεφάσισαν νὰ συστήσωσι μίαν ἑταιρείαν μυστικὴν καὶ νὰ εἰσάξωσιν εἰς αὐτήν, εἰ δυνατόν, ὅλους τους ἐκλεκτοὺς τῶν ὁμογενῶν, διὰ νὰ συνεργήσωσι μόνοι τῶν ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ματαίως πρὸ πολλῶν χρόνων ἤλπιζαν ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους βασιλεῖς χριστιανούς». (Ε. Πρωτοψάλτη «Ἡ Φιλικὴ Ἑταιρεία», Ἀθῆναι 1964 σέλ. 22).
Ἀπὸ στόμα σὲ στόμα, ἱστὸς ἀράχνης, χιλιάδες φιλογενεῖς Ἕλληνες μυήθηκαν στὴν Ἑταιρεία, διεφύλαξαν τὸ μυστικὸ καὶ φθάσαμε στὴν ἁγιασμένη Ἐπανάστασι. Κάτι παρόμοιο μπορεῖ νὰ γίνη καὶ σήμερα. Τὸ σάπιο σύστημα νὰ καταστραφῆ μὲ τὰ ὄπλα του, μὲ νόμιμες διαδικασίες. Κάποιοι ἀφανεῖς Ἕλληνες πατριῶτες, ἔντιμοι καὶ «φιλογενεῖς» συστήνουν τὴν νέα Φιλικὴ Ἑταιρεία, μὲ σκοπὸ «τὴν συντήρησιν τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως καὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως τοῦ λαοῦ καὶ τὴν προπαρασκευὴν τοῦ ἔθνους» γιὰ τὴν ἀποτίναξη τῆς νέας Τουρκοκρατίας. Ὑπάρχουν χιλιάδες, ἑκατομμύρια Ἕλληνες ποὺ «πνίγονται» ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις τοῦ συστήματος, ποὺ δακρύζουν γιὰ τὴν κατάντεια τῆς πατρίδας μας, ποὺ ἀσφυκτιοῦν ἀπὸ τὴν ἀνικανότητα ποὺ ἐπικάθησε στὴν ράχη μας. Τὴν ἡμέρα τῶν ἐκλογῶν θὰ ὑψωθῆ τὸ λάβαρο…
Ἕνα ἀρτιγενὲς πολιτικό, πατριωτικὸ κίνημα θὰ σαρώση τὰ πάντα.
Οὔτε οἱ ξένοι θὰ μᾶς σώσουν -«οὐαὶ τῷ μὴ ἰδίω ὄνυξι ξυομένῳ», ἀλλοίμονο σ’ αὐτὸν ποὺ δὲν ἔχει δικά του νύχια νὰ ξυσθῆ- οὔτε οἱ νέες γενεές. Τὰ γράμματα μὲ τὰ ὁποῖα «μπουκώνουμε» τοὺς νέους, δὲν εἶναι γράμματα λευτεριᾶς καὶ θυσίας, ἀλλὰ ἀφιλοπατρίας καὶ φιλοτομαρισμοῦ. Οἱ μόνοι ἀγῶνες ποὺ ξεσηκώνουν τοὺς νέους εἶναι οἱ ποδοσφαιρικοί. Ἡ τηλεόρασις καὶ τὸ κινητὸ δὲν γεννοῦν ἥρωες, ἀλλὰ τὶς κουκουλοφόρες ὀρδὲς ποὺ δὲν ὀρρωδοῦν πρὸ οὐδενός. Τὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία τὴν ἵδρυσαν ἔμποροι, οἱ μικρομεσαῖοι, ὄχι αὐτοὶ ποὺ δὲν εἶχαν νὰ χάσουν τίποτε ἀπὸ μία ἀποτυχία, ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ θὰ ἔχαναν τὰ πάντα. Πρὸς τὸ παρὸν καθόμαστε μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια καὶ συζητᾶμε ἔμφοβοι γιὰ τὸ ἂν ξυπνήση ὁ λαός, ἂν τιμωρηθοῦν οἱ ἔνοχοι, ἂν πετύχουν τὰ μέτρα…
«Τὸ ἄν, ἐσπάρθη πολλὲς φορές, ἀλλὰ δὲν ἐφύτρωσε», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. Χρειάζονται ἔργα, ἐδῶ καὶ τώρα.Πρὸς τὸ παρὸν «ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι».

Μὲ τὴν ἐκδημία τοῦ πατρὸς Αὐγουστίνου ἐπτώχευσεν Ἐκκλησία καὶ Ἔθνος!

τοῦ Ἱδρύματος Προασπίσεως Ἠθικῶν καὶ Πνευματικῶν Ἀξιῶν

1. Ὁ ἀνεπανάληπτος θρυλικὸς γέρων Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ἀπὸ τὴν πρωΐαν τῆς 28ης Αὐγούστου 2010 ἀνήκει εἰς τὴν θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν.

2. Ἐν συντομίᾳ κατωτέρω ἀναφέρομεν, ὑπὸ μορφὴν τηλεγραφημάτων, μερικὲς πτυχὲς τῆς προσωπικότητος καὶ τῶν ἐνεργειῶν τοῦ μεγίστου ἐθνικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ Ἑλληνος τῆς τελευταίας ἑκατονταετίας.

3. Παραθεωρὼν τὰ ὠργανωμένα συμφέροντα, τὶς καταχθόνιες σκοτεινὲς δυνάμεις, τὶς παραταξιακὲς ὀργανώσεις «ἀετονύχηδων», «πατριαρχῶν» τῆς διαπλοκῆς καὶ ἀνωμάλων, ὁ πατὴρ Αὐγουστῖνος ἐφήρμοζε μὲ ἀκρίβειαν τὸ τοῦ Θεανθρώπου: «...ἐγὼ παρρησίᾳ ἐλάλησα τῷ κόσμῳ· ἐγὼ πάντοτε ἐδίδαξα ἐν συναγωγῇ καὶ ἐν τῷ ἱερῷ, ὅπου πάντοτε οἱ Ἰουδαῖοι συνέρχονται, καὶ ἐν κρυπτῷ ἐλάλησα οὐδέν» (Ἰωάν. 18, 20).

4. Μὴ φοβούμενος οὔτε βασιλεῖες, οὔτε δικτατορίες, οὔτε τοὺς λίαν ἐπικινδύνους εἰς τὰ παρασκήνια δρῶντας «κοινοβουλευτικῶν καθεστώτων», οὔτε καὶ αὐτοὺς τοὺς Βουλγάρους ἤ Γερμανοὺς κατακτητές, γνωρίζων ὅτι διατρέχει μέγιστον κίνδυνον ὄχι μόνον ἡ φήμη του ἀλλὰ καὶ ἡ ἰδία ἡ ζωή του, δὲν ἐπτοεῖτο. Δὲν ἐχρησιμοποίει τὴν ξυλίνην γλῶσσαν τῆς διπλωματίας καὶ τῆς πολιτικῆς, ἀλλά, μιμούμενος τὸν ἅγιον Ἰωάννην τὸν Πρόδρομον, τὸν ἱερὸν Χρυσόστομον καὶ ἄλλους θαρραλέους μάρτυρες καὶ ἁγίους τῆς Πίστεως μας, ἐχρησιμοποίει πάντοτε τὴν γλῶσσαν τῆς ἀληθείας, ἔλεγε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά των καὶ ποτὲ δὲν εἶπε ψέμματα εἰς τὰ πνευματικά του παιδιὰ καὶ τὸν ἀπὸ τοὺς πάντας καταπροδομένον ἑλληνικὸν λαὸν.

5. Εἰς τὸν ἀνεπανάληπτον θρυλικὸν γέροντα Αὐγουστῖνον εἶχε ἐφαρμογὴν τὸ Παύλειον: «...κινδύνοις ποταμῶν, κινδύνοις ληστῶν, κινδύνοις ἐκ γένους, κινδύνοις ἐξ ἐθνῶν, κινδύνοις ἐν πόλει, κινδύνοις ἐν ἐρημίᾳ, κινδύνοις ἐν θαλάσσῃ, κινδύνοις ἐν ψευδαδέλφοις· ἐν κόπῳ καὶ μόχθῳ, ἐν ἀγρυπνίαις πολλάκις, ἐν λιμῷ καὶ δίψει, ἐν νηστείαις πολλάκις, ἐν ψύχει καὶ γυμνότητι· χωρὶς τῶν παρεκτὸς ἡ ἐπισύστασις μου ἡ καθ’ἡμέραν, ἡ μέριμνα πασῶν τῶν ἐκκλησιῶν. τὶς ἀσθενεῖ, καὶ οὐκ ἀσθενῶ; τὶς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι (θλίβομαι, καίομαι);» (Β΄Κορ. 11, 26-29). Εἰς τὸν Αὐγουστῖνον εὕρισκεν ἐπίσης ἐφαρμογὴν τό: «...μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ Θεοῦ ἤ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν...» (Ἑβρ 11, 25).

6. Ὁ πατὴρ Αὐγουστῖνος δὲν ἦτο «καλοπερασάκιας», ὅπως, δυστυχῶς, οἱ περισσότεροι τῶν σημερινῶν Ἐπισκόπων, ἀλλὰ ἠγωνίζετο νὰ διδάσκῃ διὰ τοῦ παραδείγματος τῆς ζωῆς του. Ἐζησε τὰ περισσότερα ἔτη τῆς ζωῆς του, πρὶν γίνῃ Μητροπολίτης Φλωρίνης, ἀσκητικώτατα εἰς τὸ γεμᾶτον ὑγρασία, ἀνήλιον, ἄνευ παραθύρων ὑπόγειον τῆς ὁδοῦ Χριστοκοπίδου 12 εἰς τὴν συνοικία τοῦ Ψυρῆ τῶν Ἀθηνῶν καὶ ἀλλαχοῦ. Ἐνήστευεν αὐστηρότατα καὶ ἠργάζετο ἀπὸ 5ης πρωινῆς μέχρι καὶ τὰς μεταμεσονυκτίους ὥρας ἀκαμάτως, σκεπτόμενος διὰ τὴν καλυτέραν λειτουργίαν τῶν πολλῶν ὑπ’αὐτοῦ δημιουργηθέντων φιλανθρωπικῶν ἱδρυμάτων, ὡς π.χ. Ὀρφανοτροφείων, Γηροκομείων, Οἰκοτροφείων, καθὼς καὶ διὰ τὴν παροχὴν βοηθείας εἰς πολυτέκνους οἰκογενείας καὶ ἐν γένει δεινοπαθοῦντας συναθρώπους μας.

7. Ἐξεπολίτισε μέχρι καὶ ἀθιγγάνους καὶ τοὺς μετέτρεψεν εἰς πρότυπα τάξεως, πειθαρχίας καὶ καθαριότητος.

Διέθετε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὸν μισθόν του πρὸς τοῦτο.

8. Ἐμελέτα συνεχῶς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν καὶ τοὺς Πατέρας διὰ νὰ συντάσσῃ δεκάδες χιλιάδες συγκλονιστικῶν ὁμιλιῶν καὶ ἄρθρων καὶ νὰ γράψῃ 100 περίπου σπουδαῖα βιβλία.

9. Δὲν παρεσύρετο εἰς σατανικὲς ψευδαισθήσεις, ὅτι μὲ χαϊδευτικὰ κηρύγματα, ἄρθρα καὶ σαγηνευτικὲς φλογέρες θὰ ἐξευμένιζε τοὺς αἱμοδιψεῖς λύκους, ἀλλὰ πάντοτε ἥρπαζε τὶς σφενδόνες καὶ ἠγωνίζετο παντοιοτρόπως, διὰ νὰ κατατροπώνῃ τοὺς βαρεῖς λύκους...

10. Θὰ ἠμποροῦσε κανεὶς νὰ ἰσχυρισθῆ, χωρὶς ὑπερβολήν, ὅτι κανεὶς ἄλλος κληρικὸς δὲν ὑπέστη τόσον ἄδικον ἐξευτελισμὸν καὶ διασυρμὸν καὶ τόσους κατατρεγμούς. Τὸ «Τάγμα Φωστίνη», ἡ μεγάλη αὐτὴ πληγὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἔφθασε μέχρι τοῦ σημείου νὰ διασύρῃ τὸν πατέρα Αὐγουστῖνον μὲ τὴν συκοφαντίαν, ὅτι οἱ γονεῖς του ἦσαν συφιλιδικοί ! ...

11. Ὅμως ὁ Θεὸς διέψευσεν ὅλους τοὺς ἐπαισχύντους διῶκτες καὶ διαβολεῖς τοῦ πατρὸς Αὐγουστίνου, ποὺ προέρχονταν ἀπὸ τὴν πολιτικήν, γενικώτερα τὴν κοσμικήν, ἀλλὰ καὶ τὴν θρησκευτικὴν ἡγεσίαν. Ὅλοι οἱ διῶκτες τοῦ πατρὸς Αὐγουστίνου ἀπέρχονται ἀπ’αὐτὸν τὸν κόσμον κακοὶ κακῶς, ἐνῷ τὸν ἀσκητήν, γεναῖον στρατιώτην καὶ ἀνιδιοτελῆ ἀγωνιστὴν τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας, τὸν θρυλικὸν Αὐγουστῖνον τὸν ἠξίωσεν ὁ δίκαιος Θεὸς νὰ γίνῃ ὑπεραιωνόβιος καὶ νὰ ἀπέλθῃ πλήρης ἡμερῶν ἐν ἡρεμία τὴν 28ην Αὐγούστου 2010.

12. Πολλοὶ οἱ σατανικοὶ καὶ ἀπερίγραπτοι κατατρεγμοὶ τοῦ πατρὸς Αὐγουστίνου ἀπὸ τὶς διάφορες πολιτικὲς καὶ θρησκευτικὲς ἡγεσίες. Καὶ ὅλους αὐτοὺς τοὺς κατατρεγμοὺς ὁ πατὴρ Αὐγουστῖνος ἀντιμετώπισε μὲ ἀκακία μικροῦ παιδιοῦ-ἦτο πλήρως ἀμνησίκακος. Εἰς αὐτὸν βρῆκε ἐφαρμογὴ καὶ τοῦτο τὸ Παύλειον: «δοκῶ γὰρ ὅτι ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγεννήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις. ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι. ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύωμεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι τοῖς ἰδίοις χερσί· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγεννήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι» (Α΄Κορ. 4, 9-13).

13. Ὁ πατὴρ Αὐγουστῖνος συνεχῶς ἀγωνιζόταν διὰ τὴν ἠθικὴν κάθαρσιν τῆς κοινωνίας, ἰδίως τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν. Οἱ δὲ συνεχεῖς καὶ συστηματικοὶ ἀγῶνες του συνένωναν ἐναντίον του ὅλους τοὺς πονηροὺς καὶ γόητες, «ἀετονύχηδες» καὶ «πατριάρχες» τῆς διαπλοκῆς, οἱ ὁποῖοι ἀδιακόπτως ἐμηχανεύοντο τρόπους ἐξοντώσεως του. Ἀλλὰ ὁ δίκαιος Θεὸς ἐρρύετο (ἔσωζε) τὸν ἅγιον αὐτὸν κληρικὸν ἀπὸ τὰ βέλη τοῦ Πονηροῦ.

14. Ὁ πατὴρ Αὐγουστῖνος ἐπίστευεν ἀπολύτως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ὄχι εἰς τὸν χρυσόν. Καὶ ἔζη διὰ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν.

15. Ὁ πατὴρ Αὐγουστῖνος οὐδέποτε ἀγάπησεν κοσμικὴν δόξαν καὶ κοσμικὲς τιμές, ἀλλ’ ἐπεδίωκε τὸ οὐράνιον στεφάνι, συμφώνως πάλιν πρὸς τὸ Παύλειον: «τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὅν ἀνταποδώσει μοὶ ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ ἐμοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ» (Β΄Τιμ. 4, 7-8).

16. Παρ’ ὅλον ποὺ ὁ πατὴρ Αὐγουστῖνος δὲν ἐπεδίωκε δόξες καὶ τιμὲς εἰς αὐτὸν τὸν κόσμον, ἡμεῖς ἐθεωρήσαμε καθῆκον μας νὰ τὸν τιμήσωμε τὴν 23ην Ἰανουαρίου 2008 κατὰ μίαν πολιτιστικήν μας ἐκδήλωσιν. Ἀναλυτικῶς περὶ τούτου ἀναφέρομεν εἰς τοὺς σχετικοὺς λόγους βραβεύσεων ἠρώων καρτερίας, ἀρετῆς, εὐπρεπείας καὶ εὐποιΐας, διὰ νὰ δημιουργῶνται πρότυπα διὰ τὰς ἐπερχομένας γενεὰς καὶ νὰ μὴ βασιλεύουν καὶ ἐπιπλέουν μόνον οἱ φαῦλοι καὶ ἀνάξιοι καθὼς καὶ εἰς τοὺς εἰδικοὺς λόγους βραβεύσεως του. Σχετικῶς ἐδημοσιεύσαμεν εἰς τὴν «Φωτεινὴ Γραμμή», τεῦχος 37, Ὀκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2009, σελ. 118-126 καὶ ἀναρτἠθηκαν καὶ εἰς τὴν ἱστοσελίδα μας www.fotgrammi.gr ὑπὸ τὸν τίτλον Πνευματικές Δραστηριότητες - Τιμητικές Διακρίσεις.

17. Ἡ σχετικὴ ἀναμνηστικὴ πλακέτα ἀναφέρει:

Ο ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
«Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ»
ΚΑΙ
ΤΟ «ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΕΩΣ ΗΘΙΚΩΝ
ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ»

ΑΠΟΝΕΜΟΥΝ
ΜΕΤΑ ΒΑΘΥΤΑΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΕΝΕΚΕΝ

ΤΙΜΗΤΙΚΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΙΝ

ΕΙΣ ΤΟΝ
ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΝ ΙΔΑΝΙΚΟΝ ΕΡΓΑΤΗΝ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ
ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ
ΓΕΡΟΝΤΑ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΝ
ΔΙΑ
ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΝ ΑΥΤΟΥ ΕΡΓΟΝ
ΚΑΙ
ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΥΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ
ΥΠΕΡ ΚΑΘΑΡΣΕΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΙΝ ΔΕΙΝΟΠΑΘΟΥΝΤΩΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΑΣ
ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΕΔΙΩΚΕΤΟ, ΔΙΕΣΥΡΕΤΟ ΚΑΙ ΚΑΤΕΤΡΕΧΕΤΟ
ΩΣ
ΕΤΕΡΟΣ ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΤΗ 23Η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2008.

18. Ὅπως ἀναφέρομε καὶ εἰς τὴν σελίδα 124 τῆς «Φωτεινῆς Γραμμῆς», τεῦχος 37, ἀφελεῖς ὄντες, εἴχαμε προτείνει ἐπίσης (χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζει ἐκεῖνος) πρὸ 20ετίας καὶ εἰς τὴν Ἀκαδημίαν Ἀθηνῶν νὰ βραβεύσῃ τὸ κολοσσιαῖον κοινωνικὸν καὶ ἐθνικὸν ἔργον τοῦ σπουδαίου αὐτοῦ ἐργάτου τῆς Ἐκκλησίας. Διαθέσαμε δὲ τότε 10.000.000 δραχμὰς γιὰ τὸ κοινωνικόν του ἔργον. Ἀλλὰ ἡ ἐν λόγῳ πρότασίς μας πρὸς τὴν Ἀκαδημίαν Ἀθηνῶν δὲν ἐκαρποφόρησε διὰ εὐνοήτους λόγους ...

19. Ἤδη ὁ πατὴρ Αὐγουστῖνος εὑρίσκεται εἰς τὴν ἀσάλευτον ἐν οὐρανοῖς βασιλείαν τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἁγίους καὶ θὰ πρεσβεύῃ ὑπὲρ ὅλων, φίλων καὶ ἐχθρῶν του.

20. Ἄς τὸν παρακαλέσωμε ὅλοι θερμῶς νὰ μεσιτεύσῃ ὑπὲρ σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς δόξης τῆς Ἐκκλησίας.

21. Ἄς παρακαλέσωμε ἐπίσης νὰ μεσιτεύῃ γιὰ τὸν καθένα μας, ὥστε νὰ ἔχωμε πνευματικὴν ἀνάνηψιν, μετάνοιαν καὶ πρόοδον πρὸς τὸ καλὸν, διὰ νὰ τύχωμεν ἐλέους καὶ σωτηρίας.

Γένοιτο!

Ἡ ἐκπομπή μας τῆς 27ης Αὐγούστου

Παρακολουθῆστε τὴν ἐκπομπή μας «Τίς ἀγορεύειν βούλεται;» στὶς 10 π.μ. ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ ΤΗΛΕΦΩΣ, μὲ θέμα «Ζητήματα ΝΑ Εὐρώπης» καὶ προσκεκλημένο τὸν Ρωμανιστή-Βαλκανολόγο καὶ Διδάκτορα τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Ἀχιλλέα Λαζάρου.

Ἡ ἐκπομπὴ θὰ ἀναμεταδοθῆ τὴν Κυριακὴ στὴν 1 π.μ., μία δηλαδὴ ὥρα μετὰ τὰ μεσάνυχτα τοῦ Σαββάτου.

Ἐκ τῆς Συντακτικῆς Ἐπιτροπῆς

Μᾶς προετοιμάζουν γιὰ ἐθνικὲς ὑποχωρήσεις ἔναντι τῆς Τουρκίας!

Νὰ πῶς προετοιμάζουν τὴν κοινὴ γνώμη νὰ δεχθῆ τὶς νέες παραχωρήσεις πρὸς τὴν Τουρκία.
Στὴν ἔγκριτη πρωϊνὴ ἐφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ τῶν Ἀθηνῶν τῆς 14ης-15ης Αὐγούστου 2010 δημοσιεύεται ἄρθρο τοῦ διευθυντοῦ της Ἀλέξη Παπαχελᾶ μὲ τίτλο «Ἀλήθειες καὶ ταμποῦ». Ἐπειδὴ τὸ ἄρθρο παρουσιάζει ἰδιαίτερο ἐθνικὸ ἐνδιαφέρον, τὸ παραθέτω αὐτούσιο:

Ἀλήθειες καὶ ταμποῦ

Τοῦ Ἀλέξη Παπαχελᾶ

Ὁ πρωθυπουργὸς θὰ ἤθελε πολὺ νὰ ἐπιτευχθῆ μία συμφωνία μὲ τὴν Τουρκία ποὺ θὰ ρύθμιζε τὶς ἑλληνοτουρκικὲς ἐκκρεμότητες. Δὲν εἶναι ἄλλως τε ὁ πρῶτος· καὶ ὁ Κ. Σημίτης καὶ ὁ Κ. Καραμανλῆς ὡραματίσθηκαν κάτι ἀνάλογο. Φαίνεται πάντως πὼς ἔχει σημειωθῆ κάποια πρόοδος στὶς διαπραγματεύσεις, τὶς ὁποῖες διεξάγει γιὰ λογαριασμὸ τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως ἕνας ἐξαιρετικὰ ἔμπειρος βετεράνος διπλωμάτης. Ὅπως πάντα, ὅμως, τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν οἱ δύο κυβερνήσεις θὰ ἔχουν τὴν πολιτικὴ βούλησι καὶ ἰσχὺ νὰ προχωρήσουν σὲ μία συμφωνία. Ὁ κ. Παπανδρέου διατρέχει ἕναν σημαντικὸ κίνδυνο: νὰ χάση μὲ μία τέτοια συμφωνία τὴν ἐπαφὴ μὲ ἕνα κομμάτι τοῦ «πατριωτικοῦ» ΠΑΣΟΚ, τὸ ὁποῖο ἔχει ἤδη ἀπομακρυνθῆ ψυχικῶς ἀπὸ τὸ κυβερνῶν κόμμα μετὰ τὸ Μνημόνιο καὶ τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ γοητευθῆ ἀπὸ τὸ (βέβαιο) «Ὄχι» τοῦ κ. Σαμαρᾶ. Ἕνα κομμάτι τῆς κοινῆς γνώμης, ποὺ εἶναι ἤδη θυμωμένο μὲ τὸ πολιτικὸ σύστημα, ἐνδέχεται νὰ πεισθῆ πὼς μία ἑλληνοτουρκικὴ συμφωνία συνιστᾷ μία «ταπείνωσι» ποὺ συνδέεται μὲ τὴν οἰκονομικὴ ἀδυναμία τῆς χώρας. Ἡ οἰκονομικὴ κρίσις, ἄλλως τε, πάντοτε ἐνισχύει τὴν ροπὴ πρὸς τὴν συνωμοσιολογία.
Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξη ποτὲ μία δίκαιη καὶ σοβαρὴ διευθέτησις τῶν ἑλληνοτουρκικῶν σχέσεων ἂν οἱ πολιτικοί, οἱ εἰδικοὶ καὶ τὰ μέσα ἐνημερώσεως δὲν μιλήσουν εἰλικρινῶς γιὰ αὐτὰ τὰ θέματα. Δύο γενιὲς Ἑλλήνων ἀνατράφηκαν μὲ τὸ μαξιμαλιστικό, λαϊκιστικὸ δόγμα ποὺ θεωρεῖ ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἔχει παντοῦ δίκιο. Ὅποιοι ἐπιχείρησαν, ὅπως ὁ μακαρίτης Βύρων Θεοδωρόπουλος ἢ ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Κωστῆς Στεφανόπουλος, νὰ ἐκστομίσουν κάποια ψήγματα ρεαλιστικῶν προτάσεων, λοιδορήθηκαν. Πρέπει, ὅμως, κάποια ὥρα νὰ λεχθοῦν ἀλήθειες γιὰ τὸ ἂν μπορῆς νὰ ἔχης διαφορετικὸ ἐναέριο καὶ θαλάσσιο χῶρο, ἂν τὸ FIR εἶναι ζωτικὸς ἐθνικὸς χῶρος ἢ διεθνὴς χῶρος ποὺ ἡ διεθνὴς κοινότης ἔχει ἀναθέσει στὴν Ἑλλάδα νὰ ἐπιτηρῆ, ἂν οἱ ἀποφάσεις γιὰ τὴν ὑφαλοκρηπίδα λαμβάνωνται μὲ βᾶσι τὴν ἀρχὴ τῆς ἀναλογικότητος κ.λπ. Μέχρι τώρα τὸ μονοπώλιο αὐτῆς τῆς συζητήσεως ἔχει ἕνα λόμπυ ποὺ ἁπλῶς ἐπιχειρεῖ νὰ βάλη τοὺς ἔχοντες ἄλλη ἄποψι στὴν κατηγορία τοῦ μειοδότη ἢ τοῦ πράκτορα. Τώρα, ὅμως, ποὺ τελειώνει ὁ ὑστερικὸς λαϊκισμὸς τῆς μεταπολιτεύσεως, καλὸ θὰ ἦταν νὰ σοβαρευθοῦμε καὶ στὴν συζήτησι τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων. Λιγώτερο πατριώτης δὲν εἶναι, ἄλλως τε, ὁ λιγώτερο φωνακλᾶς ἢ μαξιμαλιστής, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ φλερτάρει μὲ τὴν ἀνευθυνότητα καὶ δὲν καταλαβαίνει τὰ ρίσκα ποὺ ἐμπεριέχουν οἱ ὑπερβολές.
Εἶναι, ἀκόμη, σημαντικὸ σὲ αὐτὴν τὴ διαδικασία νὰ ρίξουμε μία ματιὰ στὴν πρόσφατη ἱστορία μας καὶ νὰ δοῦμε ποῦ μᾶς ὡδήγησαν κινήσεις ποὺ φαινομενικῶς ἦσαν ἐντυπωσιακές. Τὰ μεγαλύτερα λάθη τῶν τελευταίων 36 ἐτῶν ἦσαν, κατὰ σειρά, ἡ ἀποχώρησις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ, ἡ ἄνευ λόγου πρόκλησις τῆς κρίσεως τοῦ 1987 ποὺ ὡδήγησε τελικῶς σὲ ἀπώλεια κυριαρχίας, καθὼς ἀπὸ τότε ἡ Ἑλλὰς μπορεῖ νὰ κάνη ἔρευνες μόνο ἐντὸς τῶν χωρικῶν της ὑδάτων καὶ τέλος, ἡ ἄλογη κλιμάκωσις τῆς κρίσεως τῶν Ἰμίων μὲ τὴν τοποθέτησι ἐπίσημης σημαίας χωρὶς κανεὶς νὰ σκεφθῆ τὴν ἑπόμενη μέρα. Κάποιοι ἐπιμένουν ἀκόμη καὶ σήμερα πὼς τὸ λάθος ἦταν ὅτι δὲν κάναμε πόλεμο τὸ 1996 στὰ Ἰμια. Οἱ πιὸ σώφρονες ἔχουν καταλάβει ἀπὸ τότε πὼς ἡ μεγαλύτερη πρόκλησις γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι νὰ μὴ πέφτη σὲ παγίδες ποὺ μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν σὲ κλιμάκωσι καὶ σύγκρουσι.
Τὸ παράδοξο μὲ ὅλα τὰ παραπάνω εἶναι πὼς ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν σοβαρῶν πολιτικῶν, διπλωματῶν, στρατιωτικῶν κ.ἄ. συμφωνοῦν ὅτι εἶναι καιρὸς νὰ λεχθοῦν ἀλήθειες καὶ νὰ σπάσουν μερικὰ ψευδῆ ταμποῦ. Συμφωνοῦν ὅμως πίσω ἀπὸ κλειστὲς πόρτες γιατί μόλις ἀνάψουν οἱ κάμερες ἐπιδίδονται σὲ πατριωτικὲς κορῶνες τῆς δεκάρας, φοβούμενοι μήπως κατηγορηθοῦν γιὰ «προδοσία». Ὁ φόβος αὐτῆς τῆς ρετσινιᾶς, ποὺ εἶναι τόσο σύμφυτη μὲ τὴν ἀρνητικὴ πλευρὰ τοῦ DNA μας, ἔχει ἐμποδίσει ἐδῶ καὶ χρόνια οἱαδήποτε λογικὴ συζήτησι γιὰ τὴν ἐξωτερική μας πολιτική.

Ἀλλά, δυστυχῶς, οἱ «κουτοέλληνες» δὲν μασᾶνε

τοῦ Μιχαὴλ Σ. Βάρδα

Θὰ ἐπιχειρήσω νὰ σχολιάσω, ἐπιγραμματικῶς μόνον, κάποια σημεῖα τοῦ πιὸ πάνω κειμένου, γιὰ λόγους οἰκονομίας χώρου, ἀφήνοντας τὰ ὑπόλοιπα στὴν διακριτικὴ εὐχέρεια τῶν σχολιαστῶν–ἐπισκεπτῶν τῆς ἱστοσελίδος.

1. Ἔχει δίκιο καὶ σπουδαῖες μαντικὲς ἱκανότητες ὁ Ἀλέξης Παπαχελᾶς γιὰ τὸ βέβαιο «Ὄχι» τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ στὶς ἐνδοτικὲς προθέσεις τοῦ Γ. Παπανδρέου πρὸς τοὺς φίλους του, κουμπάρους καὶ ζεϊμπεκοσυγχορευτές του, Τούρκους. Τὸ Σχέδιο Ἀνὰν ποὺ κατέλυε τὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία δὲν τὸ ἐπεξεργάσθηκε ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς, κύριε Ἀλέξη Παπαχελᾶ. Δὲν ξεχνᾶμε, μὲ πόσο ἐνθουσιασμό, ὁ τότε ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν καὶ σημερινὸς πρωθυπουργὸς Γ. Παπανδρέου διαβεβαίωνε, χωρὶς ντροπή, τὸν Ἑλληνικὸ Λαὸ γιὰ τὰ σημαντικὰ πλεονεκτήματα ποὺ θὰ εἶχε γιὰ τὴν Ἑλλάδα (γιὰ τὴν «Πατρίδα του», δηλαδὴ) ἡ κατάλυσις τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας! Καὶ αὐτά, μόλις πρὶν 6 χρόνια!!!

2. Οἱ ὅποιες «συμφωνίες» τοῦ Γ. Παπανδρέου μὲ τὴν Τουρκία, δὲν ἔχουν καμμία σχέσι, κύριε Παπαχελᾶ, μὲ τὶς ἑκατέρωθεν ἀγαθὲς διαθέσεις ἀλλὰ μόνον μὲ τὴν διαφορὰ τοῦ γεωπολιτικοῦ δυναμικοῦ μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν, τὸ ὁποῖο σήμερα ἐμφανίζεται ἐξαιρετικῶς ἀρνητικὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Δὲν ἔχει κανέναν λόγο ἡ Ἑλλὰς νὰ «συμφωνήση» γιὰ ὁ,τιδήποτε μὲ τὴν γείτονα Τουρκία αὐτὴν τὴν ἐποχή, μεσούσης τῆς δημοσιονομικῆς καὶ οἰκονομικῆς κρίσεως ποὺ πλήττει τὴν Πατρίδα μας.

3. Οἱ ἀναφορές σας, κύριε Παπαχελᾶ, στοὺς Βύρωνα Θεοδωρόπουλο (πρέσβη ἐ.τ.) καὶ Κωστῆ Στεφανόπουλο (πρώην Πρόεδρο τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας) εἶναι τοὐλάχιστον ἀτυχεῖς. Ὁ πρῶτος εἶπε καὶ ἔγραψε κάποια πράγματα σὲ πολὺ μεγάλη ἡλικία, χωρὶς νὰ εἰσφέρη καμμία πολιτικὴ τεκμηρίωσι, χωρὶς κανέναν στρατηγικὸ ὁρίζοντα. Οἱ ἀπόψεις του δὲν ἔχουν ἱστορικὰ καὶ φιλοσοφικὰ στηρίγματα καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀποτελέσουν βᾶσι γιὰ ὁποιαδήποτε σοβαρὴ συζήτησι. Οὔτε οἱ Τοῦρκοι δὲν τὶς ἐπικαλοῦνται! Ὁ δεύτερος, στὰς δυσμὰς τοῦ πολιτικοῦ καὶ πολιτειακοῦ του βίου, θεώρησε ὅτι ἡ παραπομπὴ τοῦ συνόλου τῶν ἑλληνοτουρκικῶν διαφορῶν στὴν Χάγη, θὰ ἦταν ἕνα πρῶτο καλὸ βῆμα γιὰ τὴν ἐπίλυσι αὐτῶν. Προφανῶς δὲν ἐγνώριζε ὅτι οἱ ἑλληνοτουρκικὲς διαφορὲς καὶ ἀντιθέσεις, ἱστορικὲς καὶ στρατηγικές, χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸν 11ον αἰῶνα καὶ δὲν μποροῦν νὰ λυθοῦν ἀπὸ κάποιο σύγχρονο, πολιτικῶς ἐλεγχόμενο, διεθνὲς δικαστήριο. Ἄλλως τε, γιὰ ποιόν λόγο πρέπει νὰ πᾶμε στὴν Χάγη, ὅλες τὶς «διαφορές» ποὺ ἡ Τουρκία ἐγείρει εἰς βάρος μας; Ἐσεῖς, κύριε Παπαχελᾶ, θὰ θέτατε στὴν κρίσι κάποιου δικαστηρίου τοὺς τίτλους ἰδιοκτησίας τοῦ σπιτιοῦ σας ἢ τοῦ αὐτοκινήτου σας ;

4. Συμφωνῶ, κύριε Παπαχελᾶ, μαζύ σας στὴν διαπίστωσι ὅτι δὲν μπορεῖ ἡ Ἑλλὰς νὰ ἔχη διαφορετικὸ χωρικὸ ἐναέριο χῶρο (10 ν.μ.) ἀπὸ χωρικὸ θαλάσσιο χῶρο (6 ν.μ.). Δὲν μᾶς λέτε ὅμως, ἐσεῖς τί προτείνετε. Μήπως προτείνετε νὰ περιορίσουμε τὸν ἐθνικὸ ἐναέριό μας χῶρο στὰ 6 ν.μ. , γιὰ νὰ μὴν μπερδεύωνται οἱ Τοῦρκοι πιλότοι κατὰ τὶς καθημερινὲς πτήσεις τους στὸ Αἰγαῖο πέλαγος; Ἂν θέλετε, γίνετε πιὸ σαφὴς !
Λυπᾶμαι , κύριε Παπαχελᾶ, ποὺ μόνον σὲ αὐτὸ τὸ τελευταῖο σημεῖο …μπόρεσα (ὑπὸ ὅρους) νὰ συμφωνήσω μαζύ σας. Οἱ προτροπές σας καὶ οἱ συμβουλές σας πρὸς τοὺς «κουτοέλληνες» εἶναι ἀδιέξοδες καὶ δὲν ἀντέχουν σὲ σοβαρὴ κριτικὴ ἀνάλυσι ποὺ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν χάραξι ἐθνικῆς Στρατηγικῆς. Μὴ ὑποπίπτετε στὸν πειρασμὸ τῆς ὑποδείξεως εὔπεπτων «τσιτάτων» καὶ τῆς υἱοθετήσεως τῆς μισῆς ἀλήθειας. Ξαναδιαβάστε λιγάκι τὸν μεγάλο μας πολιτικὸ καὶ ἱστορικὸ Θουκυδίδη. Κάπου, δὲν θυμᾶμαι ποῦ, γράφει: «…εὐθὺς δὲ μεῖζον τι ἐπιταχθήσεσθε, ὡς φόβῳ καὶ τοῦτο ὑπακούσαντες».

Πηγή: ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ