Τὸ τέλος τῆς ἐλευθερίας; Ἀντισταθῆτε!!!

Πολὺς θόρυβος (δικαίως κατὰ τὴν ἄποψί μας) γίνεται τὶς τελευταῖες ἡμέρες γιὰ τὴν ἀποκαλουμένη «κάρτα τοῦ πολίτου», τὴν ὁποία προωθεῖ ἡ ξενόδουλος κυβέρνησις τοῦ Τζέφρυ Παπανδρέου. Συμφώνως μὲ ἀπόφασι τοῦ ὑπουργοῦ Ἐσωτερικῶν, Γιάννη Ραγκούση, ὅλοι οἱ Ἔλληνες πολῖτες θὰ πρέπη μέχρι τὸ τέλος τοῦ 2011 νὰ παραλάβουν ὑποχρεωτικῶς τὴν κάρτα αὐτήν. Πρῶτοι ἀπ' ὅλους θὰ τὴν παραλάβουν οἱ ὑπηρετοῦντες στὰ Σώματα Ἀσφαλείας καὶ στὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις.

Εἶναι ἤδη γνωστὴ ἡ περίπτωσις ἀστυνομικῶν, οἱ ὁποῖοι ἠρνήθησαν τὴν παραλαβὴ τῆς κάρτας γιὰ λόγους θρησκευτικῆς συνειδήσεως. Ὁ ἕνας μάλιστα ἐξ αὐτῶν ἀπετάχθη ἀπὸ τὸ Ἀστυνομικὸ Σῶμα.

Ἡ ἐν λόγῳ ἠλεκτρονικὴ κάρτα θὰ διασυνδέεται μὲ ὅλες τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες καὶ ὄχι μόνον, πρόκειται δὲ νὰ ἀντικαταστήση τὴν ἀστυνομικὴ ταυτότητα, τὴν ἄδεια ὁδηγήσεως, τὴν κάρτα κοινωνικῆς ἀσφαλίσεως, κ.ο.κ.

Ὁ κάθε πολίτης θὰ εἶναι πλήρως ἐλεγχόμενος καὶ θὰ παρακολουθῆται διαρκῶς μὲ τὴν βοήθεια καὶ τοῦ μικροεπεξεργαστοῦ (μάϊκροτσιπ), ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι ἐνσωματωμένος στὴν κάρτα.

Γιὰ νὰ μὴ γίνουμε ὅμως κουραστικοὶ καὶ ἐπειδὴ ὅπως λέει καὶ ὁ θυμόσοφος λαός μας «μία εἰκόνα ἰσοδυναμεῖ μὲ χίλιες λέξεις», σᾶς προτείνουμε νὰ παρακολουθήσετε καὶ νὰ διαδώσετε τὴν ἀκόλουθη ἄκρως ἀφυπνιστικὴ ταινία μικροῦ μήκους.

Ἡ Συντακτικὴ Ἐπιτροπή

Ὁ ὑπερήφανος ἑλληνικὸς λαὸς ἀπεφάνθη!

Ἐνῷ συνεχίζεται ἡ καταμέτρησις τῶν ψήφων, μποροῦμε μὲ ἀσφάλεια νὰ καταλήξουμε στὸ αἰσιόδοξο πολιτικὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τοῦ ζωντανοῦ ἀκόμη ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπεδοκίμασε συλλήβδην τὸ διεφθαρμένο πολιτικὸ κατεστημένο τῆς μεταπολιτευτικῆς Ἑλλάδος.

Παρὰ τὶς ἀπεγνωσμένες ἐκκλήσεις καὶ τὶς ψεύτικες ὑποσχέσεις τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς Νέας Τάξεως (καὶ ὄχι τῶν Ἑλλήνων) καὶ τὶς «πατριωτικὲς» κορῶνες τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Ἀξιωματικῆς Ἀντιπολιτεύσεως καὶ ἐπίσης ἐκλεκτοῦ ἐπισκέπτου ξένων κέντρων, τὸ ἐκλογικὸ σῶμα, ἐνθυμούμενο, παρὰ τὶς περὶ τοῦ ἀντιθέτου προσπάθειες, τὶς ἔνδοξες ἱστορικὲς καταβολές του, ἔστειλε ἕνα ἠχηρὸ ΟΧΙ σὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς πολιτικοὺς ἀπατεῶνες (δὲν ἐξαιροῦμε κανένα ἀπὸ τὰ γνωστὰ κόμματα), οἱ ὁποῖοι ἐξακολουθοῦν ξεδιάντροπα νὰ ἀσελγοῦν ἐπάνω στὸ σῶμα τῆς ἀποθνησκούσης ἀγαπημένης πατρίδος μας.

Εἶχαν τὸ ἀπύθμενο θράσος νὰ χρωματίσουν τὸν χάρτη τῆς Ἑλλάδος μας πράσινο καὶ μπλέ. Προφανῶς ἐκτιμοῦν ὅτι ἡ Ἑλλὰς τοὺς ἀνήκει.

Κύριοι ἀπατεῶνες, οἱ Ἕλληνες, μὲ τὴν σημερινὴ ἐπιλογή τους σᾶς ὑποδεικνύουν τὸν δρόμο πρὸς τὰ ἀζήτητα τῆς ἑπομένης ἡμέρας. Παιχνίδια ἐντυπώσεων ὅπως αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀποπειρᾶσθε νὰ παίξετε μὲ τὶς ὑποδείξεις τῶν ἐπικοινωνιολόγων σας δὲν ἔχουν πλέον ἀντίκρυσμα.

Δυστυχῶς γιὰ σᾶς καὶ τὰ ξένα ἀφεντικά σας, ὁ Ἑλληνικὸς λαός, μεταξὺ Παγκοσμιοποιήσεως καὶ Νέας Τάξεως, ἐπέλεξε ΕΛΛΑΔΑ!!!

Ἡ Συντακτικὴ Ἐπιτροπή

Κοινωνικὴ Μηχανική: Ὁ Ἀπόλυτος Πόλεμος σὲ πλήρη ἐξέλιξι

τοῦ Λεωνίδα Ἀποσκίτη

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΗΣ «ΑΟΡΑΤΟΥ» ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ

« ...Ἡ ἐλὶτ δὲν θὰ δίσταζε νὰ πραγματοποιήση τοὺς πολιτικούς της σκοπούς, χρησιμοποιῶντας τὶς τελευταῖες σύγχρονες τεχνικές, γιὰ νὰ ἐπηρεάση τὴν συμπεριφορὰ τοῦ κοινοῦ καὶ νὰ κρατήση τὴν κοινωνία ὑπὸ στενὴ παρακολούθησι…».

Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκυ, σύμβουλος ἐθνικῆς ἀσφαλείας τῶν ΗΠΑ

Τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει γίνει ἐπιστητὸ ὅτι, γιὰ τὴν νεοταξικὴ μεταμόρφωσι τοῦ πλανήτη, χρησιμοποιεῖται μία ὁλόκληρη «ἐπιστήμη» ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων ἀπὸ τὴν ὑπερεθνικὴ ἐλίτ. Ἡ σημερινὴ κοινωνικὴ κατάστασις εἶναι παραπροϊὸν μίας σειρᾶς τεχνικῶν «κοινωνικῆς μηχανικῆς», ἡ ὁποία δρᾷ στὸ παρασκήνιο τῆς πολιτικῆς, τῆς κοινωνικῆς μερίμνης, τῆς οἰκονομίας, τῆς ἐνημερώσεως, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς βιομηχανίας, τοῦ θεάματος καὶ τοῦ μάρκετινγκ, ἐπιχειρῶντας νὰ χειραγωγήση καὶ νὰ παθητικοποιήση τοὺς πολῖτες, νὰ μεγιστοποιήση τὰ κέρδη τῶν πολυεθνικῶν, νὰ ἀποδομήση τὰ παραδοσιακὰ ἔθνη, τὶς κοινωνίες καὶ τὰ θρησκευτικὰ συστήματα, ἐπιβάλλοντας πολέμους καὶ «τρομοκρατία» ἐναντίον ὁλοκλήρων λαῶν καὶ μετακινῶντας στρατιὲς φθηνῆς ἐργατικῆς δυνάμεως μὲ τὴν λαθρομετανάστευσι, ἐπιδιώκοντας τὴν νέα δουλοκρατία.
Ὅλα αὐτὰ τὰ φαινόμενα ποὺ παρουσιάζονται ἀπὸ τὰ καθεστωτικὰ "media" περιτυλιγμένα μὲ τὸ εὔηχο ἰδεολόγημα τῆς ποικιλομορφίας – πολυ-πολιτισμικότητος, εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῶν -φανερῶν καὶ κρυφῶν- σχεδιασμῶν μίας διεθνοῦς ἐλίτ, ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ χρηματιστηριακοῦ καπιταλιστικοῦ μοντέλου, ποὺ θέλει τοὺς πολῖτες ἀπολύτως παραδεδομένους, ἀνήμπορους νὰ ὑπερασπίσουν τὶς κοινωνικὲς κατακτήσεις, τὰ ἐθνικὰ σύμβολα καὶ τὶς -μὲ αἷμα- ἀποκεκτημένες πολιτικὲς ἐλευθερίες.

Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΞΑΠΑΤΗΣΕΩΣ

Ὁ ὅρος «κοινωνικὴ μηχανικὴ» μπορεῖ νὰ ἔχη καθιερωθῆ σχετικῶς προσφάτως, ἀλλὰ πολλὲς σχετικὲς τεχνικὲς χειρισμοῦ τῶν μαζῶν ἔχουν χρησιμοποιηθῆ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἀπὸ τοὺς κατέχοντες τὴν ἐξουσία. Ἂν καὶ δὲν εἶναι ἐπιβεβαιωμένο ὅτι ὑπῆρξε ὡς ἱστορικὸ πρόσωπο, ὡς πατέρας αὐτῆς τῆς ἰδέας θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθῆ ὁ Κινέζος θεωρητικὸς τῆς στρατηγικῆς καὶ φιλόσοφος, Σοὺν Τζού (4ος-5ος αἰ. π.Χ.).
Τὸ ἔργο του δὲν ἔγινε δημοφιλὲς μόνο μεταξὺ τῶν θεωρητικῶν τοῦ πολέμου, ἀλλὰ καὶ μεταξὺ τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν καὶ τῶν διευθυντικῶν στελεχῶν στὸν ἐπιχειρηματικὸ χῶρο. Ὡρισμένες ἀρχές του λένε: «Αὐτὸ ποὺ ἔχει μεγίστη σημασία στὸν (κοινωνικὸ) πόλεμο εἶναι νὰ ἐπιτεθῆς στὴν στρατηγικὴ τοῦ ἐχθροῦ (τῶν ἐθνῶν). Δεύτερον, κατὰ σειρὰν σπουδαιότητος, εἶναι νὰ διαλύσης τὶς συμμαχίες του (τὰ παραδοσιακὰ στηρίγματα)» (ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἔκδοσι, Παπασωτηρίου 2008).
Στὴν νεωτέρα ἱστορία, ἡ κοινωνικὴ μηχανικὴ ἐφηρμόσθη κατὰ κόρον ἀπὸ τὰ μεγάλα ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα, μὲ σκοπὸ νὰ ἰσοπεδωθοῦν οἱ ἀνθρώπινες προσωπικότητες καὶ νὰ ἐξοντωθοῦν οἱ ἀντιφρονοῦντες. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει σήμερα μὲ τὴν ἐνορχηστρωμένη «μετανάστευσι» τεραστίων μουσουλμανικῶν καὶ ἀφρο-ασιατικῶν πληθυσμῶν, ἡ ὁποία λειτουργεῖ ὡς μοχλὸς διαβρώσεως τοῦ ἐθνικοῦ καὶ κοινωνικοῦ ἱστοῦ.
Στὸ "modus vivendi" τοῦ ἀμερικανικοῦ τρόπου ζωῆς, ποὺ ἔγινε σιγά-σιγὰ πλανητικὸ μοντέλο, ἡ κοινωνικὴ μηχανικὴ ἀποσκοποῦσε στὴν ἀπονεύρωσι τῶν πολιτῶν καὶ στὴν μετατροπή τους σὲ ἀμοραλιστὲς καταναλωτὲς χωρὶς ἱστορικὴ μνήμη, φιλοσοφικὲς ἀναζητήσεις καὶ ἠθικὲς ἀντιστάσεις.
Τὸ σύγχρονο μοντέλο τοῦ νεοταξικοῦ "homo lupus economicus" εἶναι πιὸ ὁλοκληρωτικὸ καὶ ἀντιανθρώπινο, ἀφοῦ χρησιμοποιεῖται πλέον μία πανίσχυρη τεχνολογία ἐπηρεασμοῦ τῆς συνειδήσεως, πέρα ἀπὸ γεωγραφικὰ σύνορα καὶ πολιτικὲς ἰδεολογίες.

Τὸ μοντέλο αὐτὸ εἶναι ἀκόμη πιὸ ἐπικίνδυνο, διότι παρουσιάζεται ὡς δημοκρατικό, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα λέει: «Ἐπιτρέπεται νὰ ἐπιλέξετε ἐλεύθερα, στὸν βαθμὸ ποὺ μποροῦμε νὰ προγραμματίζουμε τὶς κινήσεις σας καὶ νὰ ἐπιβάλλουμε -μὲ πλύσι ἐγκεφάλου- αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς θέλουμε καὶ μᾶς συμφέρει νὰ κάνετε…».

ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

1. Ἡ στρατηγικὴ τῆς παραπλανήσεως

Προκειμένου νὰ ἀποκτήσουν τὸν ἔλεγχο τοῦ κοινοῦ, ἀφ' ἑνὸς τὸ διατηροῦν ἀσυντόνιστο καὶ μὲ ἄγνοια τῶν βασικῶν ἀρχῶν τοῦ συστήματος καὶ ἀφ' ἑτέρου, συγχυσμένο, ἀποδιοργανωμένο καὶ διασπασμένο, μὲ ζητήματα ποὺ δὲν ἔχουν πραγματικὴ σημασία.

Αὐτὸ ἐπιτυγχάνεται ὡς ἑξῆς:
α) Παρέχοντας χαμηλοῦ ἐπιπέδου δημοσία Παιδεία καὶ κρατῶντας μόνο γιὰ τὴν ἐλὶτ τὴν ὑψηλὴ γνῶσι,
β) Κατευθύνοντας τὰ αἰσθήματά τους καὶ αὐξάνοντας τὴν μαλθακότητά τους (πνευματικὴ καὶ φυσική) μέσα ἀπὸ συνεχῆ βομβαρδισμὸ μὲ φθηνὸ σέξ, βία καὶ τρομοκρατία μέσω τῶν ΜΜΕ,
γ) Ξαναγράφοντας τὴν Ἱστορία καὶ τοὺς νόμους καὶ ὑποβάλλοντας τοὺς πολῖτες σὲ ἀποκλίνουσα συμπεριφορά, ὥστε νὰ μεταστρέψουν τὴν σκέψι τους ἀπὸ τὶς πραγματικές τους ἀνάγκες σὲ μὴ ἀπαραίτητες προτεραιότητες.
Ὁ γενικὸς κανὼν εἶναι ὅτι ὑπάρχει κέρδος ἀπὸ τὴν σύγχυσι· ὅσο περισσότερη σύγχυσις τόσο μεγαλύτερο τὸ κέρδος.
Ἄρα ἡ καλλιτέρα μέθοδος εἶναι νὰ δημιουργοῦνται προβλήματα καὶ μετὰ νὰ προσφέρωνται ἕτοιμες λύσεις γι' αὐτά.
Μεθόδευσις τῆς παραπλανήσεως:
ΜΜΕ: Ἀπομακρύνουν τὴν προσοχὴ τοῦ ἐνηλίκου κοινοῦ ἀπὸ τὰ πραγματικὰ κοινωνικὰ ζητήματα καὶ τὴν στρέφουν σὲ ἀνούσια «ριάλιτυ».
ΣΧΟΛΕΙΑ: Διατηροῦν ἀστοιχείωτα τὰ νεαρὰ παιδιὰ σὲ τομεῖς ὅπως τὰ μαθηματικά, τὰ οἰκονομικά, τὸ δίκαιο, ἡ φιλοσοφία, ἡ ἱστορία.
ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΙΣ: Κρατοῦν σὲ χαμηλὸ ἐπίπεδο τὴν ψυχαγωγία τοῦ κοινοῦ καὶ τὸν πολιτισμό.
ΕΡΓΑΣΙΑ: Ἐφαρμόζεται ἡ τακτικὴ νὰ εἶναι συνεχῶς ἀπησχολημένο τὸ κοινὸ ὥστε νὰ μὴ μένη χρόνος γιὰ νὰ σκεφθῆ. Κατὰ τὸν Ἄλντους Χάξλεϋ, ὁ κόσμος αὐτὸς θὰ εἶναι «μία δικτατορία χωρὶς δάκρυα» ὅπου οἱ μᾶζες θὰ «λατρεύουν τὴν δουλεία τους».

2. Ἀποσιώπησις

Μὲ τὸν ἔλεγχο τῶν ΜΜΕ φιλτράρονται οἱ εἰδήσεις καὶ οἱ πληροφορίες, ὥστε σημαντικὰ ἀποσπάσματα τῶν πραγματικῶν γεγονότων νὰ ἀποκρύπτωνται. Ἔτσι περνοῦν στὸν κόσμο τὴν εἰκόνα τῶν πραγμάτων ποὺ τοὺς συμφέρει.

3. Γελοιοποίησις τῆς «ἐπικίνδυνης» πληροφορίας
Ἂν κάποιο σημαντικὸ γεγονός, (π.χ. οἱ ἐπιθέσεις τῆς 11ης/9 στὴν Νέα Ὑόρκη) δὲν «χωράει» στὶς ἐπίσημες ἐξηγήσεις ποὺ προωθοῦνται ἀπὸ τὰ "media", τότε μπαίνουν μπροστὰ οἱ μηχανισμοὶ ἐξευτελισμοῦ: «γραφικοί», «συνωμοσιολόγοι» κ.λπ. Παραλλήλως προωθοῦν ὑπούλως στημένες ἐξωφρενικὲς θεωρίες (π.χ. ἐξωγήϊνοι), ὥστε νὰ ἐπιτείνουν τὴν σύγχυσι τοῦ κοινοῦ καὶ νὰ ἀκυρώνουν τὶς σοβαρὲς μαρτυρίες (π.χ. τὶς καταθέσεις τῶν μηχανικῶν ποὺ μιλοῦν γιὰ κατεδάφισι ἀπὸ μέσα τῶν Διδύμων Πύργων).

4. Κατασκευὴ «εἰδικῶν»

Προώθησις δικῶν τους ἐπιστημόνων καὶ ἐξωνημένων διανοουμένων σὲ θέσεις κλειδιὰ τοῦ δημοσίου βίου (π.χ. καθηγητὲς πανεπιστημίου, διευθυντὲς ἰνστιτούτων), οἱ ὁποῖοι στηρίζονται ἀπὸ τὰ ἐπίσης κατευθυνόμενα ΜΜΕ.
Στὴν χώρα μας, ὅπου διεξάγεται ἕνας ἀνελέητος ἰδεολογικὸς πόλεμος γιὰ ἐξόντωσι κάθε τι ἑλληνικοῦ, εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα τῆς καταλήψεως πολλῶν πανεπιστημιακῶν θέσεων ἀπὸ καθηγητὲς τῆς ἐθνομηδενιστικῆς σχολῆς τὰ τελευταῖα 20 χρόνια, γιὰ νὰ πρωτοστατοῦν σήμερα στὴν διάλυσι τῆς Παιδείας καὶ στὸν ἀφελληνισμὸ τῆς Ἱστορίας.

5. Λειτουργία προβοκάτσιας

Ὅταν μία κοινωνικὴ κατάστασις ἀρχίζει νὰ γίνεται ἀπειλητικὴ γι' αὐτοὺς (π.χ. ἀρχίζει νὰ ἀφυπνίζεται πατριωτικῶς ἢ κοινωνικῶς ὁ μέσος πολίτης), τότε προωθοῦν κάποιον δικόν τους ἄνθρωπο ἢ κίνημα γιὰ νὰ προλάβουν τοὺς πραγματικοὺς ἐκπροσώπους τοῦ λαοῦ καὶ νὰ σπείρουν τὴν παραπληροφόρησι. Ἄν, παρ' ὅλα αὐτὰ οἱ κοινωνικοὶ μηχανικοὶ ἀποτύχουν νὰ ἐπιβληθοῦν, τότε ἀρχίζει μία ἐπίθεσις ἡττοπαθείας καὶ δράσεως ἄλλων ἀχυρανθρώπων.

6. Διάσπασις τῆς προσοχῆς μὲ τὴν ὑπερπληροφόρησι

Ἂν κάποιο γεγονὸς τραβήξη τὴν προσοχὴ τοῦ κοινοῦ, οἱ κοινωνικοὶ μηχανικοὶ φροντίζουν ὥστε τὰ ΜΜΕ νὰ ἐπιμείνουν σὲ ἄχρηστες λεπτομέρειες καὶ στὴν ἀποπροσανατολιστικὴ παρουσίασί του. Ταυτοχρόνως σκηνοθετοῦν ἕνα ἄλλο γεγονὸς γιὰ νὰ ἀποσπάσουν τὴν προσοχὴ τοῦ κοινοῦ. Τὰ παραδείγματα στὴν Ἑλλάδα εἶναι πολλά.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙ: Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Ἡ ἀρχὴ τῆς νεοταξικῆς λογοκρισίας νὰ ἐξαφανίζη τὶς οὐσιαστικὲς πληροφορίες μέσα σὲ ἕναν κυκεῶνα ἀσημάντων πληροφοριῶν, ἐπιτρέπει στὴν νέου τύπου λογοκρισία νὰ ἐμφανίζεται πλουραλιστικὴ καὶ δημοκρατική. Αὐτὴ ἡ στρατηγικὴ ἐφαρμόζεται, κατ' ἀρχάς, στὰ τηλεοπτικὰ δελτία εἰδήσεων, τὴν βασικὴ πηγὴ ἐνημερώσεως τῶν πολιτῶν.
Ὅλοι οἱ ψυχολόγοι καὶ οἱ εἰδικοὶ τῆς νευρο-επιστήμης γνωρίζουν ὅτι ἡ ἀπομνημόνευσις πληροφοριῶν ἀπὸ τὸν ἐγκέφαλο γίνεται καλλίτερα ὅταν αὐτὲς παρουσιάζωνται μὲ δομημένο τρόπο. Ὅμως, τὰ τηλεοπτικὰ δελτία εἰδήσεων κάνουν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο, ἀνακατεύοντας ἀνάρχως ἑτερόκλητα θέματα διαφορετικῆς σπουδαιότητος (λίγη πολιτική, ἀθλητικά, ἕνα κοινωνικὸ θέμα, κάτι διασκεδαστικό, μετὰ ξανὰ πολιτική, κ.ο.κ.). Ἔτσι εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ χειραγωγήσης ἕναν πληθυσμό...
Ἡ ἀληθινὴ ἐνημέρωσις παρέχεται πλέον ἀπὸ τὰ ἐναλλακτικά, εἰδικὰ ἔντυπα, τὰ ὁποῖα διαβάζονται ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ ὑποψιασμένους πολῖτες.
Στόχοι τῆς κατευθυνομένης ἐνημερώσεως:
• Ὁ ὁλοκληρωτικὸς ἔλεγχος τῶν ἀτόμων.
• Νὰ ἐμποδίζεται τὸ κοινὸ νὰ σκέπτεται καὶ νὰ θέτη εὐφυῆ ἐρωτήματα γιὰ τὴν κατάστασί του καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο εἶναι ὀργανωμένη καὶ διευθύνεται ἡ κοινωνία.
• Νὰ γίνη πιὸ εὔκολα χειραγωγήσιμο τὸ κοινό, ἀποδυναμώνοντας τὴν ἀναλυτικὴ καὶ κριτική του ἱκανότητα.
• Ὁ ἠλεκτρονικὸς ἔλεγχος τῆς ψυχικῆς διαθέσεως καὶ τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ πληθυσμοῦ.
• Δυνατότης ἐπηρεασμοῦ ἑνὸς πλήθους, κάνοντάς το παθητικὸ ἤ, ἀντιθέτως, βίαιο ξαφνικά.
Τέτοιες δοκιμὲς ἔχουν γίνει στὴν Ρουάντα, στὸ Μπουρούντι, στὴν πρώην Γιουγκοσλαβία καὶ τώρα στὸ Ἰράκ.

Πιλοτικὸ πρόγραμμα γιὰ κοινωνία Δυτικοῦ τύπου ἀποτελεῖ ἡ Ἑλλάς διότι ὅταν μπῆκε στὴν ΕΟΚ, ὁ Ἕλλην ἐθεωρεῖτο ἰδιαιτέρως ἀπείθαρχος καὶ πολιτικοποιημένος. Γι' αὐτὸ δόθηκαν καὶ συνεχίζουν νὰ κυκλοφοροῦν πολλὰ δισεκατομμύρια σὲ εὐρω-πακέτα καὶ ναρκω-δολλάρια, καὶ χτίστηκαν πολλὲς νεόπλουτες περιουσίες καὶ ἐπαύλεις γιὰ νὰ ἐλεγχθῆ τὸ μυαλὸ τῶν Νεοελλήνων...
Ἡ ὑπερεθνικὴ ἐλὶτ ἔχει καταφέρει νὰ κατευθύνη τὴν κοινὴ γνώμη μέσῳ τῆς παγκοσμίου ἀγορᾶς τῶν ΜΜΕ, ποὺ ἐλέγχεται ἀπὸ 7-9 πολυεθνικὲς ἐπιχειρήσεις: τὶς Disney/ABC, AOL-TimeWarner, Sony, Viacom/CBS, News Corporation/Fox τοῦ Μέρντοχ, General Electric/NBC, Universal/Seagram, Tele-Communications καὶ AT&T, καὶ Vivendi καὶ Bertelsman.
Σ' αὐτὲς ἀνήκουν ὅλα τὰ μεγάλα ἀμερικανικὰ κινηματογραφικὰ στούντιο, ὅλα τὰ τηλεοπτικὰ δίκτυα, περισσότερο ἀπὸ τὸ 80% τῆς παγκοσμίου μουσικῆς ἀγορᾶς, οἱ μεγαλύτεροι δορυφόροι ποὺ ἐκπέμπουν διεθνῶς, ἕνα μεγάλο μέρος τῆς ἀγορᾶς τῶν ἐκδόσεων βιβλίων καὶ περιοδικῶν ποικίλης ὕλης, ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν ἐμπορικῶν καλωδιακῶν καναλιῶν στὶς ΗΠΑ καὶ διεθνῶς, καθὼς καὶ ἡ μερίδα τοῦ λέοντος τῆς εὐρωπαϊκῆς τηλεοράσεως...
Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Λὰνς Μπένετ, ὁ ὁποῖος διδάσκει πολιτικὲς ἐπιστῆμες στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Οὐάσιγκτων, στὸ βιβλίο του "The politics of Illusion" «Οἱ εἰδήσεις κατευθύνονται ἀπὸ δυνάμεις ποὺ δύσκολα συμβιβάζονται μὲ τὶς ἀνάγκες τῆς δημοκρατίας...»
«Μέσα ἀπὸ τὴν προσεκτικὴ προπαρασκευὴ τῶν μηνυμάτων, οἱ κυβερνητικοὶ ἀξιωματοῦχοι πετυχαίνουν συχνὰ νὰ ἐλέγχουν τὶς πληροφορίες ποὺ σχετίζονται μὲ ὅλα τὰ στοιχεῖα-κλειδιὰ τῶν εἰδησεογραφικῶν θεμάτων. Ὁ σκοπὸς φυσικὰ εἶναι ὁ ἔλεγχος τῶν πληροφοριῶν, ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ σύνολο τῶν συστατικῶν μερῶν τῶν ἐκτυλισσομένων πραγματικῶν πολιτικῶν δραμάτων καὶ ἑπομένως ὁ ἔλεγχος τοῦ περιεχομένου ὅλων τῶν εἰδησεογραφικῶν θεμάτων, ποὺ ἔχουν γραφῆ γιὰ αὐτά» (Ἡ πολιτικὴ τῶν ψευδαισθήσεων, Δρομέας, Ἀθῆναι 1999, σελ. 71-72, 178).
Ὁ Γάλλος θεωρητικὸς Ζὰν Μπωντριγιὰρ χρησιμοποιεῖ τὸν ὅρο «ὑπερπραγματικότης» ὡς ὑπόμνησι τοῦ γεγονότος ὅτι αὐτὸς ὁ ἀπόμακρος, κατασκευασμένος συμβολικὸς κόσμος εἶναι ποὺ παρέχει ὅλο καὶ περισσότερο τὴν πρώτη ὕλη γιὰ τὴν σκέψι καὶ τὸ συναίσθημα.

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΩΝ

Ὅπως τὸ ἔχει θέσει εὐστόχως ὁ παλαιὸς Βρεττανὸς πρωθυπουργὸς Βενιαμὶν Ντισραέλι «Ὑπάρχουν τριῶν εἰδῶν ψεύδη: τὰ ψέμματα, τὰ χοντρὰ ψέμματα καὶ ἡ στατιστική».
Κόμματα καὶ πολιτικοί, ἐκδοτικὰ συγκροτήματα, τηλεοπτικοὶ σταθμοί, ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἑταιρειῶν ποὺ στηρίζουν τὴν ἐπιβίωσί τους στὴν ἐλεύθερη ἀγορά, παραγγέλλουν συχνὰ δημοσκοπήσεις, προσπαθῶντας νὰ ἐπηρεάσουν τὸν ψηφοφόρο-καταναλωτή. Ὁ πολιτικὸς σύμβουλος Ρότζερ Ἄϊλ, κάποτε εὐφυολόγησε λέγοντας: «Ὅταν πεθάνω θέλω νὰ ξαναγυρίσω μὲ πραγματικὴ ἐξουσία. Θέλω νὰ ξανάρθω ὡς μέλος μίας ὁμάδας δημοσκοπήσεων». Μόνο στὴν Εὐρώπη ἐπενδύονται 8 δισ. εὐρὼ ἐτησίως, γιὰ νὰ σκιαγραφηθοῦν οἱ σκέψεις καὶ οἱ προθέσεις τῶν πολιτῶν.
Τὸ 2006, σὲ συνέδριο μὲ θέμα «Δημοσκοπήσεις καὶ Στατιστική», ποὺ πραγματοποίησε στὴν Κῶ τὸ Ε.Σ.Ι. (Ἑλληνικὸ Στατιστικὸ Ἰνστιτοῦτο), εἰδικοὶ ἐπιστήμονες ἐξέθεσαν τὶς ἀνησυχίες τους σχετικῶς μὲ τὶς «θολὲς» διαδικασίες ὑπὸ τὶς ὁποῖες διενεργοῦνται πολλὲς δημοσκοπήσεις καὶ τὰ συμφέροντα ποὺ ἐξυπηρετοῦν.
Ὁ Κωνσταντῖνος Μπάσιος, ὑποψήφιος διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἀναφέρει στὸ ἄρθρο του «Ἡ πολιτικὴ δημοσκόπηση ὡς ἕνα ἀκόμα σύμπτωμα ἰδιαίτερης πολιτικῆς παθογένειας» τὰ σημεῖα ἐκεῖνα, ποὺ συχνὰ παραβλέπονται ἢ ἀποσιωπῶνται:
α) Ποιός εἶναι αὐτὸς ποὺ καθορίζει ὅτι ἕνα συγκεκριμένο κι ὄχι κάποιο ἄλλο θέμα χρήζει σφυγμομετρήσεως;
β) Πῶς διατυπώνονται τὰ ἐρωτήματα, σὲ ποιά πράγματα δίδεται ἔμφασις καὶ μὲ ποιά σειρὰ ὑποβάλλονται σὲ αὐτοὺς ποὺ παίρνουν μέρος στὴν σφυγμομέτρησι;
γ) Πόσα πρόσωπα ἀπαρτίζουν τὸ δεῖγμα καὶ μὲ ποιά κριτήρια ἐπιλέγονται αὐτὰ τὰ πρόσωπα;
Ὡς πρὸς τὶς πολιτικὲς δημοσκοπήσεις, τὸ ἐκλογικὸ σῶμα μαθαίνει μόνο γιὰ τὶς δημόσιες καὶ ὄχι γιὰ τὶς μυστικές. Ἑπομένως, τὸ ἐπίμαχο σημεῖο εἶναι: γιατί κάποιος μὲ πληροφορεῖ γιὰ ἕνα θέμα γιὰ τὸ ὁποῖο ἐγὼ δὲν ἔχω ἐνδιαφερθῆ; Προφανῶς διότι λέγοντάς μου ὅ,τι ἐκεῖνος θέλει, διαμορφώνει μία «βολικὴ» γιὰ ἐκεῖνον πραγματικότητα.
Ἡ «ἔρευνα ἀγορᾶς» ἀποτελεῖ ἄλλο ἕνα παγκόσμιο ὀλιγοπώλιο στὰ χέρια τῶν ἐπικυριάρχων. Τέσσερεις ἑταιρεῖες ἐλέγχουν τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῆς παγκοσμίου ἀγορᾶς, χρησιμοποιῶντας πληθώρα ἐπωνυμιῶν: οἱ WPPGroup, McCann Ericsson, TNS καὶ Thomson Corporation. Οἱ 4 αὐτὲς ἀγγλοσαξονικὲς ἑταιρεῖες ὑπολογίζεται ὅτι ἐλέγχουν περὶ τὸ 90% τῆς ἑλληνικῆς ἀγορᾶς, συγκεντρώνοντας ὄγκο καὶ ποιότητα πληροφοριῶν καὶ ἀναλύσεων, ἀνὰ ἔτος, μεγαλύτερα ἀπὸ ὁποιαδήποτε κρατικὴ ὑπηρεσία, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς ἐθνικῆς στατιστικῆς ὑπηρεσίας!

ΤΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ ΤΟΥ BIG BROTHER

Ἀποδεικνύεται, λοιπόν, ὅτι αὐτὰ ποὺ δὲν ξέρουμε εἶναι πολὺ πιὸ σημαντικὰ ἀπὸ τὸν ὄγκο τῶν σκουπιδο-πληροφοριῶν ποὺ μεταδίδονται. Ἡ κατοχὴ τῆς μυστικῆς γνώσεως ἰσοδυναμεῖ μὲ περισσότερη ἐξουσία καὶ τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὁ καλλίτερος ἔλεγχος τῶν μαζῶν. Κατ' ἀναλογίαν, στὸν βαθμὸ ποὺ ὅ,τι σκεπτόμαστε βασίζεται σὲ ὅ,τι μαθαίνουμε, ἡ χειραγώγησις ἑνὸς νοὸς ἢ ἑνὸς ἔθνους ἀπὸ νόες, μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθῆ μέσῳ τοῦ ἐλέγχου τῶν πληροφοριῶν.
Ἐπὶ πλέον, ἡ «κοινωνικὴ μηχανικὴ» (ἡ ἀνάλυσις καὶ ὁ αὐτοματισμὸς μίας κοινωνίας) ἀπαιτεῖ τὴν συσχέτισι μεγάλων ποσοτήτων σταθερῶς μεταβαλλομένων οἰκονομικῶν πληροφοριῶν (δεδομένων) καὶ γι' αὐτὸ χρειάζεται ἕνα ὑψηλῆς ταχύτητος σύστημα ψηφιακῆς ἐπεξεργασίας δεδομένων. Αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ προηγηθῆ τῆς κοινωνίας καὶ νὰ προβλέψη πότε αὐτὴ θὰ εἶναι ἕτοιμη νὰ συνθηκολογήση.
Γιὰ νὰ ἐπιτευχθῆ μία ἀπολύτως προβλέψιμη Οἰκονομία, τὰ μέλη τῶν χαμηλοτέρων τάξεων τῆς κοινωνίας πρέπει νὰ μποῦν ὑπὸ ἀπόλυτο ἔλεγχο: νὰ «ἐξημερωθοῦν», νὰ ἐκπαιδευθοῦν καὶ νὰ δεσμευθοῦν μὲ βάρη καὶ μακροχρόνια κοινωνικὰ καθήκοντα ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία, προτοῦ νὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρία νὰ ἀναρωτηθοῦν γιὰ τὴν πραγματικὴ φύσι τῶν ἀγαθῶν καὶ νὰ ἀμφισβητήσουν τὸ σύστημα.
Γιὰ νὰ ἐξασφαλισθῆ μία τέτοια ὑπακοή, ἔπρεπε νὰ διαλυθοῦν οἱ παραδοσιακὲς οἰκογένειες τῶν μέσων καὶ κατωτέρων τάξεων, μέσα ἀπὸ τὴν ἐντατικοποίησι τῆς ἀπασχολήσεως καὶ τῶν δύο γονέων καὶ τὴν καθιέρωσι κρατικῶν κέντρων ὁλοήμερης ἀπασχολήσεως καὶ ἐκπαιδεύσεως τῶν παραμελημένων παιδιῶν τους.
Τὸ 2005, ἕνα μεγάλο ἐρευνητικὸ "consortium", χρηματοδοτούμενο ἀπὸ τὴν Ε.Ε., ξεκίνησε τὴν δημιουργία ἑνὸς καταλλήλου γιὰ προσομοιώσεις μοντέλου κοινωνικῶν ἀλληλεπιδράσεων, μὲ τὴν βοήθεια αὐτονόμων προγραμμάτων. Τὸ πρόγραμμα ὠνομάσθηκε "New Ties" καὶ ἔχει ὁλοκληρώσει τὴν πρώτη φᾶσι του. Μὲ τὴν συμμετοχὴ 5 μεγάλων εὐρωπαϊκῶν πανεπιστημίων, ἀνοίγει τὸν δρόμο σὲ προσομοιώσεις μεγάλης κλίμακος ἀνθρωπίνων πληθυσμῶν ποὺ ἀναμένεται νὰ ἀκολουθήσουν τὰ ἑπόμενα 20 χρόνια, ὁπότε καὶ ἀναμένεται νὰ ἑκατονταπλασιασθῆ ἡ ἰσχὺς τῶν ὑπολογιστικῶν συστημάτων. Τότε θὰ εἶναι δυνατὴ μία ἀκόμη πιὸ ἄμεση συλλογὴ δεδομένων, σχεδὸν σὲ πραγματικὸ χρόνο, καθὼς ἑκατομμύρια αὐτόνομα προγράμματα θὰ εἶναι σὲ θέσι νὰ παρακολουθοῦν, νὰ καταγράφουν καὶ νὰ ταξινομοῦν πακτωλοὺς δεδομένων σχετικῶς μὲ τὶς ζωὲς τῶν πολιτῶν.
Ἂν ὁ χειρισμὸς τῶν μαζῶν καταστῆ δυνατός, τότε θὰ γίνη ἐφικτὴ σὲ μεγάλο βαθμὸ ἡ πρόβλεψις τῆς ἀγοραστικῆς συμπεριφορᾶς τοῦ καθενός, ἀκόμη καὶ γιὰ μικρὸ χρονικὸ διάστημα. Κατ' ἐπέκτασιν, μία κρατικὴ οἰκονομία μπορεῖ νὰ κατευθυνθῆ μὲ τὶς κατάλληλες πιέσεις, ἂν οἱ ἀντιδράσεις τῶν μαζῶν μποροῦν νὰ προβλεφθοῦν ἐγκαίρως, καὶ νὰ ἀκυρωθῆ ἐντελῶς ὁ ρόλος τοῦ κράτους ὡς διαμεσολαβητοῦ μεταξὺ ἰδιωτικῶν συμφερόντων.
Συμφώνως μὲ πρόσφατη μελέτη, ἕνα νέο πρόγραμμα μπορεῖ νὰ συνδυάση ἐγκεφαλικὴ δραστηριότητα μὲ ὀπτικὲς εἰκόνες, ἀλλὰ καὶ νὰ προβλέψη τί βλέπουν οἱ ἄνθρωποι. Ἡ ἐν λόγῳ μελέτη προβάλλει ὡς πιθανόν, ὅτι κάποια μέρα οἱ ὑπολογιστὲς θὰ μποροῦν νὰ «διαβάζουν»τὸν ἐγκέφαλο ἑνὸς ἀνθρώπου, ἀναπλάθοντας ψηφιακῶς ἀναμνήσεις, ὄνειρα ἢ φαντασιώσεις.
Οἱ νευρο-επιστήμονες, ποὺ ἐρευνοῦν τὸν, σχεδὸν φουτουριστικό, κλάδο τῆς ἐπιστημονικῆς ἐρεύνης, τὸ «Νευρομάρκετινγκ», γνωρίζουν ὅτι ὑπάρχουν συγκεκριμένες περιοχὲς τοῦ ἐγκεφάλου, ποὺ ἀποτελοῦν «ἀποθήκη» ὅλων ὅσων ἔχουμε μάθει, καθὼς καὶ τοῦ περιεχομένου τῶν φιλοδοξιῶν, τοῦ ἐγώ μας. Μία ἔντονη δραστηριότης στὸν ἀριστερὸ προμετωπιαῖο φλοιὸ μπορεῖ νὰ ὑπονοῆ ὅτι τὸ ὑποκείμενο ἕλκεται ἀπὸ τὴν εἰκόνα ἢ τὸ διαφημιστικὸ μήνυμα μίας φίρμας. Ἔτσι οἱ ἐρευνητὲς μποροῦν νὰ ποῦν ποιά μέρη τῶν διαφημιστικῶν μηνυμάτων ἀποθηκεύονται στὴν μακροπρόθεσμη μνήμη τῶν ἐξεταζομένων καὶ νὰ ἀνακαλύψουν τὸ πῶς τὸ μάρκετινγκ μπορεῖ νὰ σημαδέψη τὶς προτιμήσεις τοῦ νοὸς γιὰ προϊόντα καὶ πολιτικούς.
Ψυχολόγοι καὶ οἰκονομολόγοι χρησιμοποιοῦν ἐξελιγμένους σαρωτὲς τοῦ ἐγκεφάλου γιὰ νὰ προσδιορίσουν τοὺς μηχανισμοὺς κρίσεως, ποὺ ἀναπτύσσονται στὸ ὑποσυνείδητο καὶ στὸ ἀσυνείδητο. Οἱ μεγάλες ἑταιρεῖες καλλυντικῶν, ἐνδυμάτων, κινητῆς τηλεφωνίας, οἱ καπνοβιομηχανίες κ.λπ. δοκιμάζουν αὐτὰ τὰ ἐργαλεῖα ἐρεύνης τῆς ἐγκεφαλικῆς δραστηριότητος καὶ ἐπενδύουν στὶς μεθόδους αὐτές, προκειμένου νὰ ἐκλεπτύνουν τὴν διαφημιστική τους στρατηγική. Τὰ ποσά, ποὺ δαπανῶνται εἶναι κολοσσιαῖα. Κατὰ μία ἐκτίμησι, κάθε μέρα κυκλοφοροῦν 700 νέα προϊόντα, ἐνῷ συνολικῶς 2 ἑκατομμύρια μάρκες ἐπιζητοῦν τὴν προσοχὴ τοῦ καταναλωτοῦ.
Γιὰ νὰ ὑπάρξουν κέρδη μεταξὺ ὅλων αὐτῶν τῶν παρομοίων προϊόντων, οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν πωλήσεων προσπαθοῦν νὰ ἐντυπώσουν ἕνα προϊὸν στὸ μυαλὸ τοῦ ἀγοραστοῦ. Ὡς ἐκ τούτου, στὸν ἀνεπτυγμένο καπιταλιστικὸ κόσμο, ὁ μέσος ἐνήλικας καταναλωτὴς δέχεται 3.000 διαφημιστικὰ μηνύματα κατὰ μέσον ὅρο τὴν ἡμέρα (5πλάσιο ἀπ' ὅ,τι 20 χρόνια πρίν).

Η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΙΣ

Ἡ ἀπελευθέρωσις τοῦ διαδικτύου, ὅπου μὲ ἐλάχιστα μέσα μπορεῖ ὁ καθένας νὰ ἀποκτήση δυνατότητα παγκοσμίου πληροφορήσεως, εἶναι ἕνα πείραμα κοινωνικῆς μηχανικῆς ἑπομένου ἐπιπέδου. Ἤδη, ἕνας μυστικὸς πόλεμος ἐξελίσσεται μέσα στὸν κυβερνοχῶρο. Ὄχι μὲ λογοκρισία, ἀλλὰ μὲ «δικαιωματικὸ ἔλεγχο» πληροφοριῶν καὶ ἀντιλήψεων (αὐτὸ κάνουν οἱ μηχανὲς ἀναζητήσεως) καὶ ἀκόμη πιὸ πλάγιες μεθόδους.
Τὸν Ἰούνιο εἴδαμε νὰ ξεσπᾷ στὴν Τεχεράνη ἡ μεγαλυτέρα λαϊκὴ ἐξέγερσις ἀπὸ τὴν ἰσλαμικὴ ἐπανάστασι τοῦ 1979. Μετὰ τὴν ἐπανεκλογὴ τοῦ Ἀχμαντινετζάντ, ἡ ὁποία ἀμφισβητήθηκε ἐντέχνως ἀπὸ τὰ δυτικὰ ΜΜΕ, ὁ ἡγέτης τῆς ἀντιπολιτεύσεως Μὶρ Χουσεΐν Μουσαβί, ἐκάλεσε τοὺς ὀπαδούς του σὲ μαζικὲς διαδηλώσεις, ποὺ κατέληξαν σὲ ἄγριες συγκρούσεις μὲ τὴν ἀστυνομία. Ἡ κινητοποίησις ἐναντίον τοῦ καθεστῶτος πραγματοποιήθηκε ἔπειτα ἀπὸ μεγάλη ἐκστρατεία μέσῳ ἱστοσελίδων κοινωνικῆς δικτυώσεως ὅπως τὸ Twitter καὶ τὸ Facebook.
Νωρίτερα εἶχε πραγματοποιηθῆ ἕνα ἄλλο διαδικτυακὸ «ἀντάρτικο». Στὴν Μολδαβία, περίπου 20.000 διαδηλωτὲς ἀπαίτησαν τὴν προσάρτησι τῆς χώρας στὴν Ρουμανία καὶ τὴν Ε.Ε., μετὰ τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα τῆς 5ης Ἀπριλίου, ὅπου ὁ φιλορωσσικὸς κομμουνιστικὸς σχηματισμὸς τοῦ Βλαντιμὶρ Βορόνιν συνεκέντρωσε ἀκριβῶς τὸ 50% τῶν ψήφων. Ὑπὸ τὸ προφὶλ "pman" (τὰ ἀκρωνύμια τῆς κεντρικῆς πλατείας τῆς μολδαβικῆς πρωτευούσης Piata Marii Adunari Nationale) καὶ μὲ μία μέση ροὴ μέχρι καὶ 10 μηνυμάτων τὸ λεπτό, ὠργανώθηκε στὴν Μολδαβία ἕνα νεανικὸ πλῆθος, τὸ ὁποῖο ἦταν πληροφορημένο τόσο γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς διαδηλώσεως, ὅσο καὶ γιὰ τὶς ἀκριβεῖς κινήσεις τῆς ἀστυνομίας.
Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2006, ἀποδιεβαθμίσθη στὶς ΗΠΑ ἡ Χάρτα Ἐπιχειρήσεων Πληροφοριῶν (Information Operations Roadmap), ἡ ὁποία εἶχε συνταχθῆ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2003 ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ ἀμύνης Ντόναλντ Ράμσφελντ καὶ σκιαγραφοῦσε τὴν νέα στρατηγικὴ τοῦ Πενταγώνου στὸ διαδίκτυο. Συγκεκριμένα, περιλαμβάνει ἐπαφὲς μὲ δημοσιογράφους σὲ ἠλεκτρονικὰ μέσα καὶ εἰδικοὺς ἠλεκτρονικῶν συστημάτων, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξαπολύουν ἐπιθέσεις σὲ ἐχθρικὰ συστήματα, καθὼς καὶ ψυχολογικὲς ἐπιχειρήσεις.
Μὲ πάνω ἀπὸ 1,3 δισ. ἀνθρώπους διαδικτυωμένους καὶ μὲ μαζικὴ συμμετοχὴ σὲ συνδέσμους κοινωνικῆς δικτυώσεως (Facebook 200 ἑκατ. χρῆστες, MySpace 125 ἑκατ. χρῆστες, Twitter 1,4 ἑκατ. tweets/ἡμέρα), θὰ ἦταν δύσκολο νὰ παρακαμφθοῦν οἱ δυνατότητες μίας τέτοιας δεξαμενῆς δεδομένων, τὰ ὁποῖα, σημειωτέον, δίδονται μὲ χαρακτηριστικὴ εὐκολία ἀπὸ τοὺς ἰδίους τοὺς χρῆστες.
Πρέπει νὰ ἀναφερθῆ, τέλος , ὅτι μετὰ ἀπὸ μία «χρυσὴ περίοδο» ἐλευθερίας στὸ διαδίκτυο -ποὺ ἀφέθηκε ἐσκεμμένα μέχρι σήμερα προκειμένου νὰ ἐντοπισθοῦν οἱ ἀντίθετες φωνὲς πρὸς τὴν «Νέα Τάξι» καὶ νὰ μελετηθοῦν οἱ τάσεις καὶ προθέσεις τῶν πολιτῶν- μεθοδεύεται τώρα ὁ ἀσφυκτικὸς ἔλεγχος ἀπὸ τὴν ἐλίτ, μέσῳ ἑνὸς παγκοσμίου πλέγματος νόμων.

ΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ

Ἕνα ντοκουμέντο μὲ τίτλο «Σιωπηλὰ Ὅπλα γιὰ Ἀθόρυβους Πολέμους» (Silent Weapons for Quiet Wars), ἐπιβεβαιώνει ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι μέρος ἑνὸς προσχεδιασμένου πολέμου κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητος.
Ὁ «ἔλεγχος τοῦ κοινοῦ» ἐπιτυγχάνεται μέσῳ τῶν «σιωπηλῶν ὅπλων», ποὺ ἐφαρμόζονται στὰ ΜΜΕ καὶ στὰ σχολεῖα: «Τὸ κοινὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιληφθῆ αὐτὰ τὰ ὅπλα καὶ συνεπῶς δὲν μπορεῖ νὰ πιστέψη ὅτι δέχεται ἐπίθεσι καὶ χαλιναγωγεῖται ἀπὸ ἕνα ὅπλο... Ὅταν τὸ σιωπηλὸ ὅπλο ἐφαρμόζεται σταδιακῶς, τὸ κοινὸ προσαρμόζεται...».
Τὸ ντοκουμέντο αὐτό, ἀποτυπώνει τὶς πρῶτες φάσεις τοῦ Σχεδίου τῆς Παγκοσμίου Χειραγωγήσεως, εἶναι τὸ προϊὸν μίας ἐπιχειρήσεως μὲ τὸ ὄνομα "Operations Research", ποὺ ἀνεπτύχθη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου γιὰ ἐπίθεσι κατὰ τῶν ἐχθρικῶν πληθυσμῶν, χρησιμοποιῶντας ἐργαλεῖα κοινωνικῆς μηχανικῆς καὶ ψυχολογικοῦ πολέμου. Συμφώνως μ' αὐτό, ἡ ὑπερεθνικὴ ἐλὶτ ἀπεφάσισε τὸ 1954 νὰ ἐξαπολύση ἕναν «σιωπηλὸ πόλεμο» (ἀρχικῶς κατὰ τοῦ ἀμερικανικοῦ λαοῦ καὶ στὴν συνέχεια κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητος), μὲ στόχο τὴν ἐγκαθίδρυσι μίας παγκοσμίου οἰκονομίας.
Τὸ ντοκουμέντο ἀναφέρεται «στὸν ἔλεγχο τῆς κοινωνίας μέσῳ τῆς ἀπειθαρχίας, τῆς ἀγνοίας, τοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ, τῆς ἀποδιοργανώσεως καὶ τῆς συγχύσεως» (βλ. Τρίτο Μάτι, τ. 154, καλοκαίρι 2007).
Ἡ οὐσία τῶν στρατηγημάτων μπορεῖ, ἐπίσης, νὰ ἀναζητηθῆ σὲ μία μελέτη ἑνὸς "Think tank", ποὺ κυκλοφόρησε τὸ 1967, μὲ τὸν τίτλο "Report from Iron Mountain (Ἀναφορὰ ἀπὸ τὸ Σιδηροῦν Ὄρος). Τὸ ἔγγραφο ὑπαινίσσεται ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὸ ἀμερικανικὸ ὑπουργεῖο ἀμύνης, ὅταν ὑπουργὸς ἦταν ὁ Ρόμπερτ Μακναμάρα, καὶ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸ ἰνστιτοῦτο Χάντσον, ποὺ τοποθετεῖται στὴν βᾶσι τοῦ Ἄϊρον Μάουνταιν στὸ "Croton on Hudson", στὴν Νέα Ὑόρκη. Τὸ ἰνστιτοῦτο Hudson ἵδρυσε καὶ διηύθυνε ὁ Χέρμαν Κάν, στέλεχος τῆς Rand Corporation παλαιότερα. Τόσο ὁ Μακναμάρα ὅσο καὶ ὁ Κὰν ἦσαν μέλη τοῦ πανίσχυρου CFR (Συμβουλίου Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων). Ὁ ὑποτιθέμενος στόχος ἦταν νὰ διερευνήση τρόπους γιὰ τὴν «σταθεροποίησι τῆς κοινωνίας».
Μία ἀνάγνωσις τῆς ἀναφορᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ λέξις «κοινωνία» χρησιμοποιεῖται ὡς συνώνυμο τῆς «παγκοσμίου κυβερνήσεως». Ἐπὶ πλέον, ἡ λέξις «σταθεροποίησις» χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν ἔννοια τῆς διατηρήσεως καὶ τῆς διαιωνίσεως τῶν ἐπικυριάρχων στὴν ἐξουσία καὶ στοὺς τρόπους νὰ ἐλέγχουν τοὺς πολῖτες καὶ νὰ ἀποτρέπουν τὴν ἐξέγερσί τους. Στὴν συνέχεια ἐξηγεῖ ὅτι πλησιάζουμε σ' ἕνα σημεῖο στὴν ἱστορία, ὅπου οἱ παλιὲς συνταγὲς ἐπιβολῆς, ὅπως ἦταν ὁ πόλεμος, ἴσως νὰ μὴ λειτουργοῦν. Τί ἄλλο λοιπὸν θὰ μποροῦσε νὰ χρησιμοποιήση ἡ παγκόσμιος ἐλὶτ γιὰ νὰ νομιμοποιήση καὶ νὰ διαιωνίση τὴν ἐξουσία της;
Ἡ ἀναφορὰ καταλήγει ὅτι ἕνα ὑποκατάστατο τοῦ πολέμου πρέπει νὰ πληροῖ τρεῖς προϋποθέσεις:

α) νὰ εἶναι οἰκονομικῶς πολυέξοδο,

β) νὰ ἀντιπροσωπεύη μία ἀξιόπιστη ἀπειλὴ μεγάλου μεγέθους, καὶ

γ) νὰ παρέχη μία λογικὴ δικαιολογία ποὺ θὰ ἐξυπηρετῆ τὴν ἐξουσία.
Συνεπῶς, πρέπει νὰ βρεθῆ ἕνας νέος ἐχθρὸς ποὺ θὰ ἀπειλῆ ὁλόκληρο τὸν κόσμο καὶ ἡ προοπτικὴ νὰ κυριευθῆ ἀπὸ τὸν ἐχθρὸ αὐτὸ ἡ ἀνθρωπότης θὰ πρέπη νὰ εἶναι πιὸ τρομακτικὴ κι ἀπ' τὸν ἴδιο τὸν πόλεμο (βλ. NEXUS τ. 26 Ἰούνιος -Ἰούλιος 2008).
Τὰ διάφορα σενάρια ποὺ ἔχουν ἐπεξεργασθῆ τὰ στρατηγήματα τῆς κοινωνικῆς μηχανικῆς τῆς «Νέας Τάξεως» στηρίζονται στὰ μοντέλα τοῦ «Σόκ». Ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ '40, οἱ ἐξελίξεις στὴν Ψυχιατρικὴ μὲ τὴν χρῆσι τοῦ ἠλεκτροσὸκ εἶχαν κάνει τοὺς γιατροὺς νὰ πιστέψουν ὅτι εἶναι σὲ θέσι νὰ «καθαρίσουν» ἐντελῶς τὸ μυαλὸ τῶν πασχόντων: Ἐπηρεάζουμε τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ὁδηγοῦμε στὴν ὑπακοή! Ἀλλὰ οἱ τεχνικὲς αὐτὲς δὲν λειτουργοῦν μόνο σὲ μεμονωμένα ἄτομα. Μποροῦν νὰ λειτουργήσουν σὲ ὁλόκληρες κοινωνίες. Ἕνα συλλογικὸ τραῦμα, ἕνας πόλεμος, μία φυσικὴ καταστροφή, μία τρομακτικὴ ἐνέργεια μᾶς φέρνει ὅλους σὲ κατάστασι σόκ.
Στὸ βιβλίο της "The Shock Doctrine", ἡ Καναδὴ δημοσιογράφος καὶ ἀκτιβίστρια Ναόμι Κλάϊν ἀποδεικνύει μὲ τεκμηριωμένο τρόπο πῶς οἱ ἀμερικανικὲς πολιτικὲς τῆς «ἐλεύθερης ἀγορᾶς» ἔφθασαν νὰ κυριαρχοῦν στὸν κόσμο μέσῳ τῆς προγραμματισμένης ἐκμεταλλεύσεως καὶ καταστροφῆς ἀνθρώπων καὶ χωρῶν.
Ἡ θεωρία τῆς Κλάϊν περιγράφει τὶς διασυνδέσεις μεταξὺ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς, τοῦ πολέμου ὑπὸ τὸ δόγμα «Σὸκ καὶ Δέος» καὶ τῶν χρηματοδοτουμένων ἀπὸ τὶς Μυστικὲς Ὑπηρεσίες πειραμάτων μὲ ἠλεκτροσόκ, ἀποδεικνύοντας μὲ καθηλωτικὲς λεπτομέρειες τὸ πῶς, πολὺ γνωστὰ γεγονότα τῆς σύγχρονης ἱστορίας ἦσαν ἐσκεμμένες ἐφαρμογὲς τοῦ «Δόγματος τοῦ Σόκ».
Τὰ διάφορα μοντέλα τῆς κοινωνικῆς μηχανικῆς τοῦ «παγκοσμίου τρόμου» περιλαμβάνουν:
• Τὸ σενάριο τῆς παγκοσμίου τρομοκρατίας, στὸ ὁποῖο ἔχουμε ἀναφερθῆ ἐπανειλημμένως.
• Τὸ σενάριο τῆς παγκοσμίου ἐπιδημίας

Ἡ πρόβα μὲ τὴν γρίππη τῶν πτηνῶν ἀρχικῶς, καὶ τὸν ἰὸ Η1Ν1 σήμερα, ἔχει τροφοδοτήσει τοὺς «Ἐπικυριάρχους» μὲ πλῆθος συμπερασμάτων γιὰ τὶς ἀντιδράσεις πολιτῶν, ὀργανισμῶν, κυβερνήσεων καὶ ΜΜΕ σὲ ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο.
• Τὸ σενάριο τῶν φυσικῶν καταστροφῶν

Ὅπως περιγράφει ἡ Ναόμι Κλάϊν, ὅταν ταξίδεψε γιὰ ρεπορτὰζ στὴν Κεϋλάνη (Σρὶ Λάνκα) μετὰ τὸ καταστροφικὸ τσουνάμι, ἔγινε μάρτυς μίας ἐξωφρενικῆς καταστάσεως: ξένοι ἐπενδυτές-ἁρπακτικὰ καὶ διεθνεῖς τοκογλύφοι εἶχαν συνασπισθῆ γιὰ νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν ἀτμόσφαιρα πανικοῦ, ὥστε νὰ «βάλουν στὸ χέρι» ὅλη τὴν ἀκτογραμμὴ μὲ τὶς πανέμορφες παραλίες, ἀπαγορεύοντας στὶς χιλιάδες οἰκογένειες τῶν ψαράδων ποὺ ζοῦσαν πατροπαράδοτα ἐκεῖ, νὰ κτίσουν ξανὰ τὰ σπίτια τους.
Τὴν ἑπομένη φορὰ στὴν Νέα Ὀρλεάνη, ἦταν πλέον ὁλοφάνερο ὅτι τὸ σύστημα ἐκμεταλλεύεται τὶς καταστάσεις «συλλογικοῦ τραύματος» γιὰ νὰ προωθήση ριζικὲς κοινωνικὲς καὶ οἰκονομικὲς ἀλλαγές. Ἡ κρίσις, ποὺ ἀκολούθησε τὸ πέρασμα τοῦ τυφῶνος «Κατρίνα» ἀπὸ τὴν Νέα Ὀρλεάνη, θὰ μποροῦσε ἴσως νὰ ἀποτελῆ τὸ σημαντικώτερο πείραμα κοινωνικῆς μηχανικῆς.
• Τὸ σενάριο τῆς περιβαλλοντικῆς κρίσεως

Τὸ ἄλλο σενάριο ἀποτελεσματικῆς παγκοσμίου ἀπειλῆς ἦταν ἡ μόλυνσις τοῦ περιβάλλοντος. Αὐτὸ θεωρήθηκε ὅτι ἦταν πιθανώτερο νὰ ἐπιτύχη διότι μποροῦσε νὰ συνδεθῆ μὲ ὁρατὲς καταστάσεις, ὅπως ἡ αἰθαλομίχλη καὶ ἡ μόλυνσις τῶν ὑδάτων. Μποροῦσαν νὰ γίνωνται προβλέψεις, ποὺ θὰ ἔδειχναν ὅτι πλησιάζει τὸ τέλος τῆς Γῆς, καὶ θὰ ἦταν τόσο τρομακτικὸ ὅσο κι ἕνας πυρηνικὸς πόλεμος. Ἡ ἀκρίβεια αὐτῶν τῶν προβλέψεων δὲν ἦταν τὸ ζητούμενο. Σκοπός τους θὰ ἦταν νὰ τρομοκρατήσουν κι ὄχι νὰ ἐνημερώσουν. Οἱ μᾶζες θὰ δεχθοῦν πιὸ πρόθυμα τὴν πτῶσι τοῦ βιοτικοῦ τους ἐπιπέδου, τὴν αὔξησι τῶν φόρων καὶ τὴν γραφειοκρατία, μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι «εἶναι τὸ τίμημα ποὺ πρέπει νὰ πληρώσουμε, γιὰ νὰ σώσουμε τὴν Μητέρα Γῆ».
• Τὸ σενάριο τῆς διατροφικῆς κρίσεως

Στὶς 2 Ἀπριλίου τοῦ 2008, ὁ πρόεδρος τῆς Παγκοσμίου Τραπέζης (World Bank), Robert Zoellick, ἐξέφρασε τὴν ἀνησυχία του γιὰ τὴν ἄνοδο τῶν τιμῶν τῶν τροφίμων σὲ 33 χῶρες, ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ ὁδηγήση σὲ κοινωνικὲς ἀναταραχές. Τὰ στοιχεῖα, ποὺ βγῆκαν στὸ φῶς ἔκαναν τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ προγράμματος "World Food" τοῦ ΟΗΕ νὰ ἀποκαλέσουν τὴν κρίσι «σιωπηλὸ τσουνάμι».
Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ὁ οἰκονομικὸς ἀναλυτὴς William Blum μίλησε ξεκάθαρα γιὰ μία παγκόσμια οἰκονομικὴ ἐλὶτ ποὺ παίρνει ὅλες τὶς σημαντικὲς ἀποφάσεις μὲ κριτήριο τὸν φόβο καὶ τὴν ἀπληστία.
• Τὸ σενάριο τῆς ἐνεργειακῆς καὶ οἰκονομικῆς κρίσεως

Ὅταν ἡ τιμὴ τοῦ πετρελαίου εἶχε φθάσει 147 δολλάρια τὸ βαρέλι, κανεὶς δὲν περίμενε ὅτι θὰ ἔπεφτε κάτω ἀπὸ τὰ 50 δολλάρια. Μήπως ἡ διεθνὴς τιμὴ τοῦ πετρελαίου ἔπρεπε νὰ πέση γιὰ νὰ «μελετηθοῦν» χωρὶς «ἐξωτερικὲς» ἐπιρροὲς καὶ ἀνεξαρτήτως μίας γενικευμένης οἰκονομικῆς κρίσεως;
Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ φαίνονται νὰ ἔχουν ἐσωτερικὴ πληροφόρησι (ὁ τηλεοπτικὸς ἀναλυτὴς Jim Cramer), ἀνέφερε στὶς 6 Ὀκτωβρίου σὲ τηλεοπτικὴ συνέντευξι, ὅτι τὸ ἑπόμενο βῆμα (στὸ σενάριο τῆς μεθοδευμένης κοινωνικῆς ἀποδομήσεως) θὰ εἶναι νὰ σταματήσουν νὰ ἐφοδιάζωνται μὲ χρήματα τὰ τερματικὰ τῶν τραπεζῶν (τὰ ATM).
• Τὸ σενάριο τῆς ἐξωγήϊνης ἀπειλῆς

Ἡ εἰσβολὴ ἐξωγήϊνων ἀπὸ τὸ Διάστημα ἄρχισε νὰ ἐξετάζεται σοβαρὰ μετὰ τὸ τέλος τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου καὶ φαίνεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἔχουν ἤδη γίνει πειράματα μέσα σ' αὐτὸ τὸ πλαίσιο. Ὅμως, ἡ ἀντίδρασις τοῦ κοινοῦ δὲν ἦταν ἐντελῶς προβλέψιμη, ἐπειδὴ ἡ ἀπειλὴ δὲν ἦταν τόσο «ἀξιόπιστη».
Ὡστόσο, μία συγκλονιστικὴ εἰσβολὴ ἐξωγήϊνων ποὺ θὰ δείξη ἡ τηλεόρασις -ἀκόμη κι ἂν πρόκειται γιὰ κατασκευασμένη μὲ ὑψηλῆς τεχνολογίας γραφικὰ ἢ προβολὲς λέϊζερ στὸν οὐρανό- μπορεῖ νὰ σπρώξη ὅλα τὰ κράτη στὴν ἀγκαλιὰ τῆς παγκοσμίου κυβερνήσεως, ἡ ὁποία, ὑποτίθεται, θὰ προστατεύση τὴν γῆ ἀπὸ τὴν εἰσβολή. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἂν οἱ ἐξωγήϊνοι παρουσιάζονταν ὡς «φιλικῶς διακείμενοι» θὰ ὑπῆρχε ἕνα ἐναλλακτικὸ σενάριο ποὺ θὰ προέβλεπε τὸν σχηματισμὸ παγκοσμίου κυβερνήσεως, ἡ ὁποία θὰ ἐκπροσωποῦσε τὸ ἑνωμένο ἀνθρώπινο γένος σὲ ἕνα εἶδος γαλαξιακῆς ὁμοσπονδίας.
Σ' αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ὀργιάζουν ἤδη οἱ φῆμες στὸ διαδίκτυο ὅτι τὴν περίοδο ἀπονομῆς τοῦ Νόμπελ Εἰρήνης στὸν Μπαρὰκ Ὀμπάμα, ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος θὰ προβῆ σὲ δηλώσεις, μαζὶ μὲ τὴν NASA, περὶ ἐξωγήϊνης παρουσίας.

ΤΟ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΟ ΨΕΥΔΟΣ ΤΗΣ ΕΛΙΤ

Ὅπως ἐπισημαίνει, ἐπίσης, ὁ ἐπίτιμος καθηγητὴς Διεθνῶν Σχέσεων στὸ Πανεπιστήμιο Χάουαρντ, Νικόλαος Σταύρου, «Οἱ ἀήθεις ἐλὶτ τῶν μάνατζερ τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἐντὸς κι ἐκτὸς κυβερνήσεως, εἶναι σίγουρες ὅτι μία φοβισμένη παγκόσμια κοινωνία, μπορεῖ νὰ ὁδηγηθῆ μέσῳ σὸκ στὴν συμμόρφωσι, μόνο ἐὰν ἡ κριτικὴ σκέψις δὲν ἀναμιχθῆ στὶς προσχεδιασμένες σκευωρίες. Καὶ ἐλάχιστοι ἄνθρωποι θέτουν ἐρωτήματα σὲ μία ἀτμόσφαιρα κρίσεως. Τελικῶς, ὅλες οἱ κρίσεις -εἴτε πρόκειται γιὰ χρηματοπιστωτικὲς ληστεῖες ὑψηλῆς τεχνολογίας, εἴτε γιὰ τυφῶνες, τσουνάμι ἢ πολέμους- μποροῦν νὰ μετατραποῦν σὲ εὐκαιρίες, συνήθως γιὰ ἐκείνους ποὺ τὶς προεκάλεσαν» (Ν. Σταύρου, «Ἡ ἀποδόμησις τῶν ἐθνῶν» Ἐλευθεροτυπία 18/7/09)(«ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ», ΤΟ «MOTO» ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΑΚΗ).
Ἡ πρόσφατη ἑλληνικὴ ἱστορία ἀποτυπώνει ἀνάγλυφα τὴν ἐμπειρία τοῦ «Δόγματος τοῦ Σόκ», ὅπως αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἐφαρμόζεται εἴτε μὲ αὐταρχικές, εἴτε μὲ «δημοκρατικὲς» ἐκδοχὲς τῆς κοινωνικῆς μηχανικῆς. Τὸ στρεβλὸ μοντέλο ἀναπτύξεως τοῦ μεταπολεμικοῦ καπιταλισμοῦ τῶν ἐργολάβων καὶ τῆς ἁρπαχτῆς, γεννήθηκε μέσα στὸ μετεμφυλιοπολεμικὸ καθεστὼς καὶ γιγαντώθηκε στὴν περίοδο τῆς χούντας. Στὴν μεταπολίτευσι συνεχίσθηκε ἡ χωροταξικὴ ἀναρχία καὶ ὁλοκληρώθηκε ἡ περιβαλλοντικὴ καταστροφή.
Τὸ σὸκ τοῦ πολέμου καὶ τῆς εἰσβολῆς στὴν Κύπρο ἔγινε ἀφορμὴ γιὰ τὴν παράδοσι τῆς οἰκονομίας τοῦ νησιοῦ στὸ πολυεθνικὸ «οἰκονομικὸ θαῦμα», μὲ ἀποτέλεσμα τὴν ἄμβλυνσι τῶν συνειδήσεων καὶ τὴν ἐλαχιστοποίησι τῶν ἀντιστάσεων.
Στὴν Ἑλλάδα, τὸ σὸκ τῆς γρήγορης ἐντάξεως στὴν ΕΟΚ χωρὶς σχεδιασμό, καὶ ἀργότερα, τῆς πλήρους παραδόσεως στὴν ΟΝΕ καὶ στὸ εὐρὼ κατέστρεψαν τοὺς βασικοὺς τομεῖς τῆς Οἰκονομίας (ἀποβιομηχάνισις, πτῶσις ἐξαγωγῶν, περιορισμὸς ἀγροτικῆς παραγωγῆς) καὶ περιθωριοποίησαν μεγάλα στρώματα τοῦ λαοῦ. Ἀκολούθησε τὸ σὸκ ἀθρόας εἰσροῆς μεταναστῶν, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν μεγάλη ἀνεργία καὶ τὴν ἐκμετάλλευσι τῆς ἑλληνικῆς ἐργατικῆς τάξεως. Κι ὅμως, ὅλη ἡ ἀνεπανόρθωτη βλάβη παρουσιάζεται ὡς «ἀναπτυξιακὸ μοντέλο» ἀπὸ τὴν νεοταξικὴ προπαγάνδα καὶ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς παγκοσμιοποιήσεως.
Ἂν θέλουμε βαθειὰ νὰ μὴν εὐοδωθοῦν τὰ «σκοτεινὰ» σενάριά τους, πρέπει νὰ κάνουμε «ἕνα ἅλμα πάνω ἀπὸ τὴν φθορά», ὅπως θά 'λεγε ὁ Ἐλύτης, νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν φόβο καὶ νὰ ὀργανώσουμε τὴν ἀποτελεσματική μας ἄμυνα, ὡς πολῖτες ποὺ ἀρνούμαστε νὰ ἀποδεχθοῦμε τὴν ἐθνοκτονία μας, ἐπειδὴ τὸ θέλουν «τὰ παιχνίδια πανικοῦ» τῆς Νέας Τάξεως.

Ρόμπερτ Μακναμάρα
Ὁ Ρόμπερτ Μακναμάρα θεωρεῖται ὡς ὁ ἐντολεὺς γιὰ τὴν δημιουργία τῆς ἐπιτροπῆς τοῦ «Σιδηροῦ Ὄρους».
Ὑπῆρξε «γεράκι» καὶ φανατικὸς ἀντικομμουνιστής, μέλος τοῦ CFR καὶ ἀπὸ τοὺς πρωτεργάτες τῆς ἀνθελληνικῆς στάσεως τῶν ΗΠΑ στὸ Κυπριακό.

Σὲ ἀναφορά του τὸ 1962, ἔλεγε:
«ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΚΟΠΕΥΤΟΥ, ΤΗΣ ΕΝΕΔΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΔΡΟΜΗΣ. ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ, Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ»!!!

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
• Naomi Klein, The Shock Doctrine, Knopf Canada, 2007
• Friend Tischler, Manifesto for Democratic Revolt, 2008
• Ο. Λὰνς Μπένετ, Εἰδήσεις - Ἡ πολιτικὴ τῶν ψευδαισθήσεων, Δρομέας, Ἀθήνα 1999

Πηγή: Περιοδικὸ Hellenic Nexus

Ἡ ἀληθινὴ ἑρμηνεία τῆς ἀποχῆς, τοῦ λευκοῦ καὶ τοῦ ἀκύρου

τοῦ πολίτου Παναγιώτου Παπαγαρυφάλλου
Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου,
Α΄ Ἀντιπροέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνημερώσεως ἐπὶ τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων

Τὸ πολιτικὸ σύστημα πανικοβλήθηκε. Οἱ φορεῖς του ψελλίζουν ἕωλες θεωρίες καὶ προφανεῖς ἀνοησίες, προσπαθῶντας νὰ ἐντάξουν τὴν πρωτόφαντη ἀποχή, στὶς ἐκλογὲς τῆς 7ης Νοεμβρίου, στὸ δικό του κόμμα ὁ καθένας. Ἄλλοι ἐμφανῶς καὶ ἄλλοι ὑπούλως, κάνοντας πολιτικὲς ἀλχημεῖες.
Ψεύδονται ἀσυστόλως μυρηκάζοντας «πήραμε τὸ μήνυμα» καὶ ψελλίζουν «θὰ τὸ μελετήσουμε»!
Τὸ ὑπέροχο ἐκκωφαντικὸ μήνυμα εἶναι σαφέστατο. Τὸ 40% τῆς ἀποχῆς, τὸ 5% τῶν λευκῶν καὶ τὸ 5% τοῦ «ἀκύρου», τοὺς εἶπε:
«Σᾶς σιχαινόμαστε ὅλους τους ἐναλλασσομένους ἐξουσιαστὲς καὶ ἀγνοοῦμε τοὺς ἄλλους ποὺ τοὺς θεωροῦμε νεροκουβαλητὲς τοῦ διεφθαρμένου συστήματος. Εἶστε σάπιοι. Εὐθύνεστε γιὰ τὸ σημερινὸ κατάντημα τῆς Ἑλλάδος.»
Αὐτὰ τὰ εἴπαμε καὶ τὰ ἀναρτήσαμε στὶς ἱστοσελίδες προεκλογικῶς. Ὁ ὠμὸς ἐκβιασμὸς τοῦ μπλοφατζῆ-παπατζῆ δὲν ἔπιασε καὶ συνεχίζει νὰ «κυβερνᾷ» βαρειὰ τραυματισμένος. Θέλει νὰ παραιτηθῆ ἀλλὰ δὲν τὸν ἀφήνουν οἱ τοκογλύφοι. Θέλουν νὰ πάρουν ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὸν ὀρυκτὸ καὶ θαλάσσιο πλοῦτο τῆς δύσμοιρης πατρίδος. Θέλουν νὰ βάλη καὶ ἄλλες ὑπογραφὲς γιὰ τὴν ἐκποίησι τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων.
Τὸ 50% τῶν Ἑλλήνων, δηλαδὴ ὁ ἕνας στοὺς δύο ἀρνήθηκαν νὰ ἐνσωματωθοῦν στὸ σύστημα τῆς σήψεως ποὺ πνέει τὰ λοίσθια. Τὸ ἀποδοκίμασαν. Τὸ 50% τῆς ἀποχῆς μαζὶ μὲ τὸ ἀντιμνημονιακὸ μπλόκ, ἀποτελοῦν τὴν συντριπτικὴ ἀντικυβερνητικὴ πλειοψηφία. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ κυβέρνησις ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ καὶ «βιώνει» τὸν ἐπιθανάτιο ρόγχο της.
Ἐρωτᾶται ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας: Τί θὰ κάνη, θὰ παριστάνη τὸν Πρόεδρο σὲ μία τέτοια Ἑλλάδα;
Ἕλληνες καὶ Ἑλληνίδες! ΕΜΠΡΟΣ γιὰ τὴν ἐθνοσωτήρια ἀποχὴ τοῦ 60% καὶ τοῦ 15% λευκοῦ καὶ ἀκύρου! Ἀφῆστε τὶς οἰκογένειές τους καὶ τὰ κάθε λογῆς λαμόγια νὰ τοὺς ψηφίσουν.

Οἱ ἄγρυπνοι φύλακες τῶν αἰθέρων μας

Ἐπ' εὐκαιρίᾳ τῆς ἑορτῆς τῆς Πολεμικῆς μας Ἀεροπορίας, εὐχόμεθα ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ, τοῦ ὁποίου τὴν μνήμη ἑωρτάσαμε χθὲς 8 Νοεμβρίου, νὰ προστατεύη τοὺς φύλακες τῶν αἰθέρων μας, οἱ ὁποῖοι ὡς σύγχρονοι Ἵκαροι ἔχουν ἀφιερώσει τὴν ζωή τους στὸ ἱερὸ καθῆκον τῆς ὑπερασπίσεως τῆς πατρίδος μας.
Τὸ παράδειγμά τους εἶναι παράδειγμα πρὸς μίμησιν, ἰδιαιτέρως στὶς ἡμέρες μας, ποὺ ἡ ἐθνική μας ἀνεξαρτησία καὶ κυριαρχία ἀντιμετωπίζουν πρωτόγνωρες προκλήσεις.

Τέτοιες ἐπέτειοι συνιστοῦν ἀφορμὲς γιὰ νὰ ὑπενθυμίζουμε στὶς νεώτερες γενεὲς πράξεις ἡρωϊσμοῦ καὶ αὐτοθυσίας καὶ νὰ τὶς καθιστοῦμε κοινωνοὺς ὑψηλῶν ἰδανικῶν ὅπως ἡ λεβεντιά, τὸ φιλότιμο καὶ ὁ ἡρωϊκὸς τρόπος ζωῆς.

Σ' αὐτοὺς ποὺ ἔφυγαν ἀγωνιζόμενοι ἀπὸ τὰ σμήνη τῆς Ἀεροπορίας μας γιὰ νὰ καταταγοῦν στὰ σμήνη τῶν Ἀγγέλων καὶ σ' αὐτούς, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν νυχθημερὸν στὸν ἀκήρυχτο πόλεμο τοῦ Αἰγαίου γιὰ νὰ μποροῦν οἱ πολιτικοὶ ὑπάνθρωποι νὰ καταφέρωνται ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς κατὰ τοῦ στρατεύματος, ἀφιερώνουμε τῆν παρακάτω ταινία μικροῦ μήκους.

Ἡ Συντακτικὴ Ἐπιτροπή

Ὁ γλωσσικὸς ἐφησυχασμὸς καὶ ἡ ἄρνησις ἀποδοχῆς τῆς πραγματικότητος

τοῦ Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου
Καθηγητοῦ – Κλασσικοῦ Φιλολόγου
Ἱστορικοῦ – Συγγραφέως
Ἀντιπροέδρου τοῦ Συνδέσμου τῶν Ἁπανταχοῦ Λακώνων «Ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ»
Β΄ Ἀντιπροέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνημερώσεως ἐπὶ τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων

Μία πρόσφατη ἔρευνα τοῦ ΟΟΣΑ γιὰ τὰ Ἑλληνόπουλα, ἀπεκάλυψε πὼς εἶναι ἀπὸ τὰ τελευταῖα στὴν Εὐρώπη στὴν δυνατότητα δημιουργίας λόγου καὶ σκέψεως. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ μὲ συνετάραξε, διεπίστωσα ὅμως, δυστυχῶς, ὅτι ἡ ἔρευνα ἀπετύπωνε τὴν πραγματικότητα, διότι τὰ Ἑλληνόπουλα τῆς ἐποχῆς τῶν ὑπολογιστῶν ἔχουν μάθει νὰ ἀπαντοῦν μονολεκτικῶς μ’ ἕνα «ναὶ» ἢ μ’ ἕνα «ὄχι». Ἔχουν ἄγνοια λεξιλογίου καὶ ἐτυμολογίας. Καὶ ἐπειδὴ τὰ παιδιά μας μαθαίνουν ἀπ’ τοὺς μεγάλους, τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς «διασήμους» τῆς τηλοψίας, ποὺ εἶναι «παραδείγματα πρὸς μίμησιν (!)» καὶ «εἴδωλα» γι’ αὐτά, μαθαίνουν, δυστυχῶς, μαζὶ μὲ τὶς φθηνὲς ἀξίες ποὺ τοὺς δίνουν καὶ τὴν λανθασμένη χρῆσι τῶν λέξεων.
Στὴν σημερινὴ γλωσσικὴ ἀνεπάρκεια φθάσαμε μετὰ τὴν ἀπομάκρυνσί μας ἀπὸ τὶς ἀξίες, ποὺ καθώριζαν ὁ,τιδήποτε τὸ ἑλληνικό. Καὶ ἦταν πολὺ φυσικὸ καὶ εὔλογο. Ὅταν οἱ ἐπίσημοι φιλόλογοι καὶ ἱστορικοί, ἀντὶ νὰ παίξουν τὸν ρόλο τοῦ Λεωνίδα, ἔπαιξαν τὸν ρόλο τοῦ Ἐφιάλτη, ἦταν βέβαιο ὅτι οἱ Θερμοπῦλες θὰ ἔπεφταν.
«Στόχος ὅλων τῶν ἐπικρίσεων», ὅπως ἀναφέρει ὁ διαπρεπὴς καθηγητὴς τῆς κλασσικῆς φιλολογίας τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Ἀμβούργου Bruno Schnell, «ὑπῆρξε ἡ παιδεία ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ κλασσικοῦ ἑλληνισμοῦ... Ἡ κλασσικὴ Ἑλλὰς ἦταν ἐκείνη ποὺ δέχθηκε τὶς περισσότερες ἐπιθέσεις. Στὶς λέξεις μας, στὶς μεγάλες λέξεις, γκρεμίστηκε ἡ αἴσθησις καὶ ἡ σκέψις πολλῶν γενεῶν. Βεβαίως αἰσθανόμαστε τὸ βάρος αὐτῆς τῆς κληρονομιᾶς. Σωστὸ γλωσσικὸ αἴσθημα εἶναι δύσκολο νὰ ἀποκτήση αὐτὸς πού, ὅπως λέει ὁ Γκαῖτε, δὲν δίνει δεκάρα γιὰ 3.000 χρόνια ἱστορίας». [Bruno Schnell: ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ, Ἐκδόσεις Ἴνδικτος.]
Αὐτὴ ἡ οἰκτρὴ γλωσσικὴ κατάστασις, λοιπόν, εἶναι γεγονὸς ὅτι ξεκινᾷ ἀπὸ τὸ δημοτικὸ σχολεῖο, στὸ ὁποῖο λόγῳ τῶν συνεχῶν παρεμβάσεων στὴν διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς ἐδημιούργησαν πρὸς διδασκαλία καὶ ἐκμάθησι ἕνα ἔκτρωμα ὀνομαζόμενο κατ’ ἐπίφασιν «δημοτική».
Οἱ πυλῶνες πάνω στοὺς ὁποίους στηρίζεται τὸ γλωσσικό μας οἰκοδόμημα ἔχουν ἀρχίσει σιγὰ σιγὰ νὰ ἀποδομοῦνται καὶ νὰ ἀποκόπτωνται. Οἱ «ἀνευθυνοϋπεύθυνοι» ἐδήλωναν ἐπὶ χρόνια ὅτι ἤθελαν νὰ κάνουν τὴν γλῶσσα μας τάχα «πιὸ χρηστική».
Ξέρετε τί μοῦ θυμίζει αὐτό; Σὰν νὰ εἶναι ἡ γλῶσσα μία πελώρια ἀχανὴς αἴθουσα, ὅπου ἀκριβῶς λόγῳ τοῦ ἀπέραντου μεγέθους της ἔχει διαφόρους κίονες (πυλῶνες), οἱ ὁποῖοι κρατοῦν τὰ ἐπάνω πατώματα. Γιὰ νὰ τὴν κάνουμε λοιπὸν πιὸ χρηστικὴ καὶ νὰ μποροῦμε νὰ χορεύουμε χωρὶς νὰ μᾶς κρύβουν τὴν θέα ἢ νὰ μᾶς ἐνοχλοῦν οἱ κίονες αὐτοί, ἀρχίσαμε σιγὰ σιγὰ νὰ τοὺς ἀποκόπτουμε ἕναν πρὸς ἕνα. Οἱ κίονες ὅμως αὐτοὶ εἶχαν ὀνόματα: Ἱστορικὴ ὀρθογραφία, ἱστορικὴ γραμματική, πολυτονικό, προθέσεις, κ.λπ. Μόλις λοιπὸν κόψαμε αὐτοὺς τοὺς κίονες, ἄρχισαν οἱ πρῶτες ρωγμὲς καὶ σιγὰ σιγὰ μὲ τὸν πρῶτο ἐλαφρὸ σεισμὸ τὸ γλωσσικό μας οἰκοδόμημα ἄρχισε νὰ καταρρέη. Εἴχαμε ὅμως συχνὰ ἀπὸ τότε προειδοποιήσει ὅτι «βγάλαμε τὰ Ἀρχαῖα, θὰ βγάλουμε τὰ μάτια μας». Ἀκριβῶς ὅπως εἶχε προειδοποιήσει καὶ ὁ Κοραῆς: «Ὅποιος χωρὶς τὴν γνῶσι τῆς ἀρχαίας προσπαθεῖ νὰ ἑρμηνεύση τὴν νέα ἢ ἀπατᾶται ἢ ἀπατᾷ».
Σήμερα ὅμως, δυστυχῶς, ζοῦμε στὴν ἐποχὴ τοῦ χρήματος, τοῦ κέρδους καὶ τοῦ ἀνελέητου κυνηγιοῦ του. Ὅλα συγκλίνουν πρὸς αὐτὸ ξεχνῶντας ἢ παραβλέποντας τὴν ἀξία τῶν κλασσικῶν σπουδῶν. Μάλιστα προσφάτως, μεγάλη ἑλληνικὴ τράπεζα εἶχε χρηματοδοτήσει διαφήμισι, ὅπου ἕνας μαθητὴς ἔλεγε στὸν καθηγητή του: «Κύριε καθηγητά, τί μοῦ χρειάζονται τὰ ἀρχαῖα, ἐγὼ θὰ γίνω ἔμπορος». Καὶ τοῦ ἀπαντᾷ ὁ καθηγητής: «Ἔμπορος θὰ γίνης Λαμπρόπουλε ἀλλὰ τί ἔμπορος; Θὰ πουλᾶς μαλλὶ τῆς γρηᾶς στὰ πανηγύρια!» Στὴν συνέχεια δέ, ἡ διαφήμισις ἔδειχνε τὸν νέο ποὺ δὲν χρειαζόταν τάχα τὰ ἀρχαῖα, νὰ ἔχη διαπρέψει, χρηματοδοτούμενος ἀπὸ τὴν ἐν λόγῳ τράπεζα! Ἡ ἄνευ ὁρίων ἀναίσχυντη κερδοσκοπία σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο!!!
Διάφοροι δημοσιογράφοι, ὅσοι δὲν ἐθελοτυφλοῦσαν, κατέγραφαν, κατὰ τὸ παρελθόν, συνεχῶς στὶς ἐφημερίδες τους τὴν γλωσσικὴ ἔνδεια, ποὺ ὑπῆρχε στὰ Ἑλληνόπουλα. Περίπου τὸ ἴδιο γινόταν καὶ μὲ πολὺ δημοφιλεῖς τηλεοπτικὲς ἐκπομπὲς λόγου τοῦ σαββατόβραδου, ὅπου, χωρὶς βεβαίως τὴν δική μας συμμετοχὴ ποτὲ σὲ κάποια τέτοια ἐκπομπή, ὥστε «νὰ θέσουμε τὸν δάκτυλον εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων», ἐκλεκτοὶ προσκεκλημένοι διεπίστωναν «τὴν ἐκπληκτικὴ ποιότητα καὶ μοναδικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης»!
Δυστυχῶς, ὅμως, μόνο κατέγραφαν καὶ μόνο διεπίστωναν. Χωρὶς προτάσεις γιὰ τὴν λύσι τοῦ σημερινοῦ προβλήματος. Πολλοὶ δὲ ἀπὸ αὐτούς μᾶς καθησύχαζαν, ἔχοντας καὶ ἕναν παχυδερμικὸ ἐφησυχασμό, λέγοντας ὅτι ἡ γλῶσσα δὲν θὰ πάθη τίποτε.
Κι ὅμως... Παρομοίους ἐφησυχασμοὺς εἴχαμε καὶ σὲ ἄλλες περιπτώσεις... Γιὰ παράδειγμα τὸ 1989 ὁ Kristian Wilson, Πρόεδρος τῆς ἑταιρείας «Nintendo Inc.», ἔκανε μία πολὺ καθησυχαστικὴ δήλωσι, σχετικῶς μὲ τὴν εἰσβολὴ τῶν ἠλεκτρονικῶν παιχνιδιῶν στὴν ζωὴ τῶν παιδιῶν. Ἡ δήλωσις ἔλεγε τὰ ἑξῆς: «Τὰ ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια δὲν ἐπηρεάζουν τὰ παιδιά. Ἂν π.χ. τὸ «πάκμαν» εἶχε ἐπηρεάσει τὴν γενιά μας, θὰ ἤμασταν σὲ μία σκοτεινὴ αἴθουσα καὶ θὰ χοροπηδούσαμε πάνω-κάτω καὶ δεξιά-ἀριστερά, μασουλῶντας μαγικὰ χαπάκια καὶ ἀκούγοντας μία ἐπαναλαμβανόμενη μουσική».
Λίγα χρόνια ἀργότερα, γεννήθηκαν τὰ «rave parties», ἡ μουσικὴ «techno» καὶ τὸ «ecstasy».
Γι’ αὐτὸ οἱ ὑπερβολικοὶ ἐφησυχασμοὶ μὲ βάζουν πάντοτε σὲ σκέψεις. Μᾶς καθησυχάζουν γιὰ νὰ ἐπιτύχουν πιὸ εὔκολα κάποιους ἄλλους στόχους.
Ἄν, λοιπόν, πρέπει νὰ ρίξουμε κάποιο λίθο ἀναθέματος σὲ κάποιους, οἱ ἀποδέκτες εἶναι πολλοί. Ἐκεῖνοι ποὺ ἔδιωξαν τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ἱστορία μας ἀπὸ τὰ σχολεῖα, ἐκεῖνοι ποὺ σπιλώνουν αὐτὸν τὸν πλοῦτο μέσῳ τῆς δημοσιογραφίας ἔντυπής τε καὶ ἠλεκτρονικῆς. Κυρίως ὅμως ὁ λίθος τοῦ ἀναθέματος πρέπει νὰ εἶναι πρὸς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπιμελῶς ἀποκρύπτουν, συγκαλύπτουν, φονεύουν διὰ τῆς σιωπῆς καὶ θάβουν κάθε βιβλίο ἱστορίας, τὸ ὁποῖο δὲν κινεῖται στὴν γραμμὴ τῆς παγκοσμιοποιημένης ὑποτελείας καθὼς καὶ κάθε βιβλίο σχετικὸ μὲ τὴν γλῶσσα, τὸ ὁποῖο ἀποκαλύπτει τὰ σχέδια καταστροφῆς, τὴν παραπλάνησι καὶ τὴν διαστρέβλωσι τῆς ἑλληνικῆς.

Ἀλλαγὴ τακτικῆς δείχνει τὸ σημερινὸ τουρκικὸ «πακέτο» ὑπερπτήσεων

«Ἄλλα κόλπα» ἄρχισαν ἀπὸ σήμερα οἱ Τοῦρκοι στὸ Αἰγαῖο. Δὲν εἶναι ἁπλῶς τὸ γεγονὸς ὅτι ἔστειλαν γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ 4,5 χρόνια φωτοαναγνωριστικὰ RF-4Ε στὸ Αἰγαῖο καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἐδῶ καὶ χρόνια ἐπάνω ἀπὸ ἑλληνικὰ νησιά, εἶναι τὸ ἀντικειμενικὸ γεγονὸς αὐτῆς τῆς ἐνεργείας: Κατὰ τὰ ΝΑΤΟϊκά, ἀλλὰ καὶ διεθνῆ δεδομένα ἀεροπορικῆς συμπεριφορᾶς, ἡ παραβίασις Ἐθνικοῦ Ἐναερίου Χώρου ἀπὸ συνδυασμὸ μαχητικῶν καὶ ἀναγνωριστικῶν καὶ μάλιστα μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἔγινε (τριπλῆ ὑπέρπτησις), συνιστᾷ «ἐπιθετικὴ ἐνέργεια». Μὲ κάθε δικαίωμα στὸν ἀμυνόμενο νὰ ἀπαντήση…
Ἀκόμα καὶ στὴν περίπτωσι τοῦ Κώστα Ἡλιάκη δὲν εἴχαμε τόσο «τραβηγμένη» συμπεριφορὰ καὶ ἴσως νὰ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἔχουμε ὑπέρπτησι συνδυασμοῦ μαχητικῶν καὶ ἀναγνωριστικῶν ἐπάνω ἀπὸ ἑλληνικὰ νησιά.
Στὸ ΓΕΑ δὲν μποροῦν νὰ ἑρμηνεύσουν μὲ τακτικὰ δεδομένα τὴν κίνησι αὐτή, παρὰ μόνο μὲ πολιτικά: «Δὲν νομίζω ὅτι ἔχουν ἀνάγκη νὰ ἀνιχνεύσουν τὴν ἀμυντική μας διάταξι στὸ Ἀγαθονῆσι καὶ τὸ Φαρμακονῆσι. Ἀκόμη καὶ ἂν ἔχουν κάποια... ἀπορία, ἀρκοῦσε νὰ στείλουν, ὅπως καὶ κάνουν συνέχεια, UAV καὶ νὰ δοῦν αὐτὰ ποὺ θέλουν. Ἀκόμα καὶ τὰ RF-4 ἀπὸ τὰ τουρκικὰ χωρικὰ ὕδατα θὰ ἔκαναν καλὴ δουλειά. Νομίζουμε ὅτι ἁπλῶς ἤθελαν νὰ δείξουν ὅτι «τέλος ἡ ἐκεχειρία» ποὺ εἴχαμε μετὰ τὸν Ἡλιάκη» σημείωνε ἀνώτερος ἐπιχειρησιακὸς ἀξιωματικὸς τοῦ ΓΕΑ.
Στὴν δεκαετία τοῦ ’70 καὶ τοῦ ’80 δὲν ἦσαν ἀσυνήθιστες οἱ ὑπερπτήσεις τῶν RF-4E καὶ μάλιστα ἐπάνω ἀπὸ μεγάλα νησιά, ὅπως ἡ Χίος ἡ Σάμος κ.λπ., ἀλλὰ χωρὶς τὴν συνοδεία τουρκικῶν μαχητικῶν.
Ὑπενθυμίζεται ὅτι σήμερα, ὁ σχηματισμὸς ἀποτελούμενος ἀπὸ 4 ἀεροσκάφη F-16 καὶ 2 RF-4E εἰσῆλθε στὶς 13:08 στὸ ἑλληνικὸ FIR καὶ πραγματοποίησε τὴν πρώτη ὑπέρπτησι σὲ ὕψος 22.000 ποδῶν πάνω ἀπὸ τὸ Φαρμακονῆσι.
Στὴν συνέχεια, ὁ ἴδιος σχηματισμὸς πέταξε πάνω ἀπὸ τὸ Ἀγαθονῆσι στὶς 13:10 καὶ σὲ ὕψος 24.000 ποδῶν. Συνεχίζοντας, καὶ παρὰ τὴν ἐμφάνισι ἑλληνικῶν ἀεροσκαφῶν ἀναχαιτίσεως στὶς 13:19, τὰ τουρκικὰ ἀεροσκάφη ἀνγνοῶντας ἐπιδεικτικῶς τὰ ἑλληνικὰ ἀεροσκάφη, πραγματοποίησαν καὶ ἄλλη ὑπέρπτησι πάνω ἀπὸ τὸ Ἀγαθονῆσι, γιὰ δεύτερη φορὰ στὶς 13:19 καὶ σὲ ὕψος 26.000 ποδῶν αὐτὴ τὴν φορά.
Πληροφορίες ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἀναφέρουν ὅτι ἐπρόκειτο νὰ ἐπιδοθῆ διάβημα ἀπὸ τὸν Ἕλληνα πρεσβευτὴ στὴν Ἄγκυρα, ἴσως κάπως πιὸ ἔντονο ἀπὸ τὶς ἄλλες περιπτώσεις, ἀλλὰ πόσο αὐτὸ εἶναι ἀρκετὸ γιὰ νὰ κατασταλῆ ἡ τουρκικὴ ἐπιθετικότης;
Σήμερα, συνολικῶς 23 τουρκικὰ ἀεροσκάφη παρεβίασαν ἐννέα φορὲς τὸν ΕΕΧ στὸ Κεντρικὸ καὶ Νότιο Αἰγαῖο…

Πηγή: defencenet.gr

Σήκω ἐπάνω ἑλληνικὴ νεολαία!!!

Ψῆφος ἀντιστάσεως στὴν μικρόνοια

τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

Μοιάζει ἀπίστευτο, ἀλλὰ τὸ προεξοφλοῦν μὲ σιγουριὰ οἱ δημοσκοπήσεις: Στὶς ἐπερχόμενες ἐκλογὲς Τοπικῆς τάχα καὶ Αὐτοδιοικήσεως, οἱ ἑλλαδίτες ψηφοφόροι θὰ ψηφίσουν καὶ πάλι, στὴν πλειονότητά τους, κομματικοὺς ὑποψηφίους.
Πῶς νὰ ἐξηγήσουμε τὴν ἄρνησι τῆς κρίσιμης γιὰ τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα μάζας νὰ ἀντιληφθῆ τὴν πραγματικότητα; Τὰ ἐγκλήματα τῶν δύο κομμάτων ποὺ κυβέρνησαν τὸν τόπο τὰ τελευταῖα τριάντα ἕξη χρόνια εἶναι ἐξώφθαλμα, ἀποδεδειγμένα, ψηλαφητά: Κατασπατάλησαν τὸ ἀπίστευτο χρῆμα ποὺ εἰσέρρευσε στὴν χώρα (γιὰ πρώτη φορὰ στὴν κρατική μας ἱστορία) καὶ ἀπέβλεπε νὰ ἐπιτευχθῆ σύγκλισις τῆς ἑλλαδικῆς μὲ τὶς οἰκονομίες τῶν χωρῶν τῆς Ε.Ε. Ξέφρενη σπατάλη καὶ ἐπὶ πλέον ἀπίστευτος, παρανοϊκὸς δανεισμός. Μοίραζαν τὰ κόμματα διορισμούς, ἐπιδοτήσεις, ρουσφέτια, μπούκωναν τὸν ὑπόκοσμο τῶν λακέδων καὶ τῆς καμαρίλας τους μὲ ἀδιάντροπο πλοῦτο, ὠμά, ἀπροκάλυπτα, χυδαῖα. Πνίγοντας κυριολεκτικὰ τὴν χώρα στὰ χρέη.
Χωρὶς νὰ λύσουν, στὰ τριάντα ἕξη αὐτὰ χρόνια, οὔτε ἕνα πρόβλημα – τὸ ἀσφαλιστικό, ἂς ποῦμε, ἢ τὸ συγκοινωνιακὸ ἢ τῆς μηχανοργανώσεως τοῦ κράτους (δὲν συζητοῦμε γιὰ τὴν παιδεία, τὴν ὑγεία, τὴν ἄμυνα, τὴν δικαιοσύνη). Τὸ μόνο ποὺ τοὺς ἐνδιέφερε, μὰ ἀποκλειστικὰ τὸ μόνο, ἦταν ἡ ἐπανεκλογή τους, ἡ κραιπαλικὴ ἡδονὴ τῆς ἐξουσίας. Τίποτε ἄλλο. Καὶ ὅταν πιὰ ἡ καταστροφὴ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἀναχαιτισθῆ, ὁ ἕνας πρωθυπουργὸς τό ’σκασε πανικόβλητος, δίχως ἴχνος ντροπῆς ἢ αὐτοσεβασμοῦ. Καὶ ἔσπευσε νὰ ἀναλάβη ὁ μειονεκτικὸς σὲ ἐπιγνώσεις ἀντίπαλος, γιὰ νὰ ἁλωνίζη ἐπὶ μῆνες τὰ διεθνῆ κέντρα, ἀπολαμβάνοντας τουριστικὰ τὸ κελεπούρι τῆς πρωθυπουργίας καὶ διαφημίζοντας στοὺς δανειστὲς τῆς χώρας τὴν ἀναξιοπιστία της καὶ τὴν διαφθορά της.
Ποιός Ἕλληνας δὲν βλέπει αὐτὰ τὰ ἐξώφθαλμα, ἀποδεδειγμένα, ψηλαφητὰ δεδομένα; Κι ὅμως, ὄχι μόνο δὲν κατεβαίνουμε στοὺς δρόμους νὰ διαδηλώσουμε ὀργὴ καὶ ἀντίστασι, ἀλλὰ σπεύδουμε πειθήνια καὶ ἠλίθια νὰ ἀμνηστεύσουμε, νὰ κολακέψουμε, νὰ ἐπιβραβεύσουμε τοὺς τυράννους μας, ψηφίζοντας τοὺς ἐκλεκτοὺς τῶν κομματικῶν συμφερόντων στὴν τάχα Αὐτοδιοίκησι. Ποῦ εἶναι λοιπὸν τὸ περιβόητο «φιλότιμο» τοῦ Ἕλληνα, ἡ «περηφάνεια» του, τὸ «ἀδούλωτο φρόνημά» του; Ἀκόμα καὶ τὴν ψῆφο του, τὸ τελευταῖο ἀπομεινάρι διαφορᾶς ἀπὸ τὸν σκλάβο, τὸν ραγιᾶ, τὴν προσφέρει γιὰ νὰ μετρήσουν οἱ διεφθαρμένες κομματικὲς συντεχνίες τὶς περιστασιακὲς μεταβολὲς στὰ ποσοστὰ τῆς ἰσχύος τους.
Νὰ κατεβοῦμε στοὺς δρόμους μᾶς τὸ ἔχει ἀπαγορεύσει ὁ παλαιοημερολογητισμὸς τοῦ Περισσοῦ: μονοπωλεῖ μεθοδικὰ κάθε δημόσια μαζικὴ διαμαρτυρία, τὴν «καπελώνει» αὐθαίρετα, ἡ κραυγὴ καὶ ὀργὴ τῶν πολιτῶν μετατρέπεται σὲ ἀθέλητη ὑποστήριξι τῆς πιὸ ὑπάνθρωπης ὁλοκληρωτικῆς μονοτροπίας. «Δὲν κοτᾶς ν’ ἀγγίξης μίαν ἀπὸ τὶς ἀξίες ποὺ ἱκανοποιοῦν τὰ αἰσθήματά σου γιὰ κοινωνικὴ δικαιοσύνη, ἔγραφε ὁ Ἐλύτης, καὶ βρίσκεσαι νὰ “κάνης πορεία” μ’ ἕναν συρφετὸ ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἔχουν δική τους σκέψι, ἀλλὰ τὴν περιμένουν ἀπὸ τὸν καθοδηγητή τους». Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξη σήμερα ἀκομμάτιστη πρωτοβουλία γιὰ μαζικὴ πολιτικὴ ἐκδήλωσι, ποὺ νὰ μὴν τὴν ἰδιοποιηθῆ ἡ μικρόνοια καὶ ψυχανωμαλία τῶν καπήλων τῆς Ἀριστερᾶς.
Μᾶς ἀπομένει ἡ ψῆφος, γιὰ νὰ συντηροῦμε τὴν ψευδαίσθησι ὅτι εἴμαστε πολῖτες, ὅτι πολίτευμα τῆς χώρας εἶναι ἡ δημοκρατία. Ψευδαίσθησις, στάχτη στὰ μάτια, γιὰ νὰ συνεχίζουν οἱ μαφιόζοι τῶν κομματικῶν συντεχνιῶν νὰ παίζουν μὲ τὴν δική μας ἀφέλεια, τὴν παιδαριώδη ἐπιπολαιότητά μας. Τάχα ὅτι λειτουργοῦν πολιτικοὶ θεσμοί, τάχα ὅτι διαχειριζόμαστε τὶς τύχες καὶ τὸ μέλλον μας, καμαρωτοὶ στὴν σειρὰ γιὰ νὰ βρεθοῦμε πίσω ἀπὸ τὸ παραβάν, νὰ ἀξιοποιήσουμε τὰ «δικαιώματα» τοῦ πολίτη! Μᾶς παραμυθιάζουν οἱ ἀνίκανοι, ἐνῷ τὸ ξέρουμε, τὸ βλέπουμε: Ἡ δευτεράντζα τῆς κομματοκρατίας, δήμαρχοι, νομάρχες, περιφερειάρχες τώρα ἢ ὅ,τι ἄλλο παραπληρωματικό, οὔτε τὶς λακκοῦβες στοὺς δρόμους ἢ τὶς ἀγέλες τῶν ἀδέσποτων δὲν εἶναι ἱκανοὶ νὰ ἀντιμετωπίσουν. Τοποτηρητὲς εἶναι, ἐλάσσονες, τῶν κομματικῶν συμφερόντων.
Βρίσκουν καὶ τὰ κάνουν. Οἱ μᾶζες τῶν εὐνουχισμένων, τῶν δίχως σκέψι καὶ κρίσι ψηφοφόρων, μοιάζει νὰ μὴν ἔχουν καταλάβει ποῦ ἔχουμε φτάσει καὶ γιατί. Γιατί σὲ λούκι στερήσεων, φτώχειας, ἀνεργίας, ἐφιαλτικῆς ἀβεβαιότητος γιὰ τὸ αὔριο, γιατί πουθενὰ ἐλπίδα ἀνακάμψεως; Πῶς βρέθηκε νὰ εἶναι πρωθυπουργὸς ἕνα τόσο μειονεκτικὸ ἄτομο μὲ τόσο κραυγαλέα ὑστερήματα, πῶς γίνεται νὰ ἔχουμε ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν καὶ ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν ἀνθρώπους πρωτόπειρους, πρωτοφανέρωτους στὸν δημόσιο βίο, σήμερα ποὺ διακυβεύεται ἡ ἴδια ἡ ἱστορική μας ἐπιβίωσις, ἡ ἀξιοπιστία καὶ ἡ τιμὴ τοῦ ὀνόματός μας στὸν διεθνῆ στίβο; Δὲν εἶχε τίποτε καλύτερο νὰ ἐπιστρατεύση τὸ κομματικό μας σύστημα στὴν κρίσιμη αὐτὴ ὥρα;
Ὄχι, δὲν εἶχε, εἶναι φανερό. Ἡ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευσις εἶναι μία ἐξ ἴσου θλιβερὴ καὶ εὐτελισμένη συναγωγὴ μετριοτήτων, σπιθαμιαῖα ἀναστήματα λιμασμένων γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν ἐξουσία, ἀναπολόγητων ἀκόμη γιὰ πράξεις ἀπύθμενης φαυλότητος καὶ διαφθορᾶς. Αὐτὰ τὰ «κόμματα ἐξουσίας» δὲν εἶναι πολιτικοὶ σχηματισμοί, εἶναι καρκινώματα στὸ κοινωνικὸ σῶμα, ἑστίες μολυσματικές, ἀπεργάζονται θάνατο. Ὅμως, ἡ κρίσιμη ἐκλογικὴ μᾶζα, ψηφοφόροι δίχως σκέψι καὶ κρίσι, τοὺς ἐκλεκτοὺς αὐτῶν τῶν κομμάτων θὰ ψηφίσουν, δὲν καταφέρνουν νὰ συνδέσουν τὸν ἐφιάλτη ποὺ ζοῦμε μὲ τὰ συγκεκριμένα ἐγκλήματα ποὺ τὸν προκάλεσαν καὶ μὲ τοὺς αὐτουργοὺς τῶν ἐγκλημάτων.
Ὁ εὐνουχισμὸς ἔχει συντελεσθῆ μεθοδικά, ἔντεχνα, «ἀνεπαισθήτως». Ἂν ὑπάρξουν ἱστορικοὶ στὸ μέλλον μὲ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν περίπτωσί μας, τὸ ὑλικὸ μελέτης τοῦ εὐνουχισμοῦ μας θὰ τοὺς προσφερθῆ ἄφθονο: Τὰ σχολικὰ βιβλία ποὺ τιτλοφοροῦνται «Ἡ Γλῶσσα μας», ὁ γκαιμπελικὸς προπαγανδισμὸς τοῦ ψυχωτικοῦ «φιλαθλητισμοῦ», τοῦ κρατικοῦ τζόγου, ὁ ἐπιχορηγούμενος κιτρινισμὸς καὶ κρετινισμὸς τῶν τηλεοπτικῶν καναλιῶν. Ἄκρως ἀποτελεσματικὲς πρακτικὲς ἐξηλιθιώσεως τῆς κρίσιμης ἐκλογικῆς μάζας.
Ἔτσι ἔχουν ἐξασφαλισμένη καὶ αὐτὴ τὴν φορὰ τὴν ἐπανεκλογή τους δήμαρχοι ἐξοργιστικῆς ἀνικανότητος, ἐπιβαρυμένοι μὲ ἐγκλήματα φαυλότητος σὲ προγενέστερες ὑπουργικές τους θητεῖες. Σίγουρη ἡ ἐπανεκλογὴ καὶ νομαρχῶν ποὺ ἐκκρεμοῦν σὲ βάρος τοὺς ποινικὲς διώξεις, θριαμβικὴ ἡ ἐπικράτησις πληθώρας ἀσημαντοτήτων, ἀνθρώπων θλιβεροῦ ἐπιπέδου ἱκανοτήτων καὶ καλλιέργειας, μὲ μοναδικὸ προσὸν τὸ κομματικὸ χρίσμα.
Ἡ «μαγιὰ» ποὺ ἀντιστέκεται στὸν ἐξανδραποδισμὸ λογαριάζει τοὺς κομματικὰ κεχρισμένους, ὅποιοι κι ἂν εἶναι, σὰν χολεριασμένους. Ἀκομμάτιστους ὑποψηφίους, τοὺς ψηφίζει. Ὅπου δὲν ὑπάρχουν: λευκὸ ἢ ἀποχή.

Πηγή: «Καθημερινή»

Τὸ «Μνημόνιο» καὶ οἱ ἐκλογές

τοῦ πολίτου Παναγιώτου Παπαγαρυφάλλου
Α΄ Ἀντιπροέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνημερώσεως ἐπὶ τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων

Ὅσοι ψήφισαν τὸ ἐθνοκτόνο καὶ Ἑλλαδοκτόνο «Μνημόνιο», μαζὶ μὲ τὰ κόμματά τους, πρέπει νὰ θαφτοῦν, μὲ τὴν ψῆφο μας, στὰ ἐρείπια τῆς ἐθνικῆς λήθης.
Μαῦρο στοὺς «μαύρους»!
Ὅλα τ' ἄλλα ἰσοδυναμοῦν μὲ δοσιλογισμό.

Πόσο Ἕλληνες θὰ γίνωνται οἱ νέοι χωρὶς Ἱστορία καὶ Θρησκευτικά;

τοῦ Ἀθανασίου Δέμου

Τὸ τελευταῖο διάστημα ἀκοῦμε κάποια πράγματα, ποὺ ἀναφέρονται στὴν Παιδεία καὶ δὲν πιστεύουμε στ’ αὐτιά μας. Διερωτώμαστε καὶ λέμε, εἶναι δυνατὸν νὰ λέγωνται, νὰ σχεδιάζωνται καὶ νὰ ἑτοιμάζωνται νὰ τὰ ἐφαρμόσουν στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα; Νὰ γίνουν, δηλαδή, προαιρετικὰ τὰ μαθήματα τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν Θρησκευτικῶν, στὴν Β΄ καὶ στὴν Γ΄ Λυκείου;
Παράγοντες τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, μάλιστα, ὑποστηρίζουν μὲ ἔμφασι: Ἂν δὲν γίνουν αὐτὰ τὰ μαθήματα προαιρετικά, δὲν θὰ βγῆ ἡ πασιέντζα, τὴν ὁποία ρίχνει τὸ Ὑπουργεῖο γιὰ νὰ μειώση τὰ ὑποχρεωτικὰ μαθήματα σὲ ἕξη ἢ ἑπτά!
Πρῶτα-πρῶτα, γιατί νὰ χωρίζουμε τὰ μαθήματα σὲ ὑποχρεωτικὰ καὶ προαιρετικά, ἐπιλογῆς; Ὅλα τὰ μαθήματα πρέπει νὰ εἶναι ὑποχρεωτικά. Ἔπειτα ὁρίζουμε μαθήματα ἐπιλογῆς, ἐκεῖνα τὰ μαθήματα ποὺ μᾶς προσδιορίζουν σὰν Ἔθνος, σὰν Ἑλληνορθόδοξο λαό. Παραμέρισμα τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν Θρησκευτικῶν σημαίνει ἀφελληνισμός…
Ἂν παραμερισθῆ ἡ Ἱστορία, ἡ ἔνδοξη Ἑλληνικὴ Ἱστορία καὶ τὰ Θρησκευτικά, ποὺ εἶναι μαθήματα ἠθοπλαστικὰ καὶ φρονηματιστικά, οἱ νέοι δὲν θὰ μποροῦν νὰ γαλουχηθοῦν Ἑλληνοπρεπῶς.
Ὁ ἀείμνηστος Ἀκαδημαϊκὸς Στρατῆς Μυριβήλης γράφει: «Εἶναι μοιραῖο γιὰ τὸ Ἔθνος μας, τὰ θρησκευτικά του ζητήματα νὰ εἶναι ἀδιάσπαστα συνδεδεμένα μὲ τὴν ἱστορικὴ μοῖρα τοῦ λαοῦ μας. Ἡ Ἑλληνικὴ Ὀρθοδοξία, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ἔχει ταυτισθῆ μὲ τὴν ἐθνική μας ὑπόστασι, δηλαδὴ μὲ τὴν ἐλευθερία μας». Ἔχει γίνει δηλαδὴ ἐθνικὴ θρησκεία, ὅπως τὸ Δωδεκάθεο τοῦ Ὀλύμπου ἦταν ἡ ἐθνικὴ θρησκεία τῶν ἀρχαίων προγόνων μας.
Ἡ Ἰωάννα Τσάτσου γράφει: «Ὁλόκληρη ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἕνα μεγάλο γαλάζιο εἰκονοστάσι τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανοσύνης. Καὶ πλανᾶται πολὺ μακρὰν τῆς πραγματικότητος –τῆς ἱστορικῆς καὶ τῆς σύγχρονης πραγματικότητος– ὅποιος ὑπόπτως πιστεύει καὶ εὐμεθόδως διαδίδει ἄλλα. Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμὸς εἶναι ΕΝΑ.
Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ χωρίσουμε τὴν Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ παρελθὸν τὸ μακρινὸ ἀλλὰ καὶ τὸ πρόσφατο εἶναι γεμᾶτα ἄσβεστες μνῆμες, ἱστορικὰ γεγονότα, ποὺ μᾶς θυμίζουν κάθε στιγμὴ αὐτὸν τὸν συμπαγῆ δεσμό. Ὅποια σελίδα τῆς ἱστορίας καὶ ἂν ξεφυλλίσουμε, θὰ ἰδοῦμε ὁλοζώντανη τὴν Ἑλληνορθοδοξία, σὲ πνεῦμα ἕνα καὶ σάρκα μία. Χωρὶς τὴν Ὀρθοδοξία ὁ Ἑλληνισμὸς σίγουρα θὰ εἶχε ἀφανισθῆ».
Τρανότατη ἀπόδειξι αὐτῶν ἔχουμε τὶς περιπτώσεις ἐκεῖνες ὅπου ἐξισλαμίσθησαν Ἕλληνες, καὶ ἔπαψαν νὰ εἶναι Ἕλληνες. Γιὰ παράδειγμα, οἱ Μουσουλμάνοι τῆς Θράκης κάποτε ἦσαν Ἕλληνες…
Ὁ Γάλλος λόγιος Ζὰκ Λακαρριὲρ γράφει: «Γιὰ τὸν Ἕλληνα ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι τὸ σπίτι του».
Ἐὰν ὁ σταδιακὸς περιορισμὸς τῶν θρησκευτικῶν καταλήξη στὸν ἐξοστρακισμὸ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὴν Παιδεία καὶ ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, θὰ σημάνη τὸν ἀφελληνισμὸ τῶν Ἑλλήνων.
Ἀλλὰ καὶ τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπαξιώνεται καὶ κάποια γεγονότα διαστρεβλώνονται. Διαφαίνεται σχέδιο ἀφαιρέσεως δομικῶν στοιχείων, ποὺ διαμορφώνουν τὴν ἐθνικὴ συνείδησι τῶν παιδιῶν. Γίνεται συνεχὴς προσπάθεια νὰ ἐνταχθοῦν ἀποσπασματικὰ καὶ ἐπιλεκτικὰ γεγονότα τῆς Νεωτέρας Ἱστορίας στὴν Εὐρωπαϊκή.
Μὲ τὴν ἀπαξίωσι τῶν δύο αὐτῶν μαθημάτων ἡ Παιδεία μας χάνει τὸν χαρακτηρισμὸ «Ἐθνική».
Ἀλλά, ἔχουμε καὶ νέα ἀπόφασι τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας: Ἡ ἀγγλικὴ γλῶσσα θὰ διδάσκεται ἀπὸ τὴν πρώτη τάξι (Α΄) τοῦ δημοτικοῦ Σχολείου! Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, τὸ παιδὶ θὰ προετοιμάζεται νὰ δώση ἐξετάσεις γιὰ Κρατικὸ Πιστοποιητικὸ Γλωσσομάθειας κ.λπ.
Ὅπως γνωρίζουμε ὅμως, στὴν Α΄ Δημοτικοῦ τὸ παιδὶ μαθαίνει τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο. Ἂν τώρα προστεθῆ καὶ τὸ ἀγγλικὸ ἀλφάβητο συγχρόνως, ἡ σύγχυσις εἶναι βεβαία. Ἔτσι τὸ παιδάκι τῶν ἕξη ἐτῶν δὲν θὰ μάθη τίποτε. Ἀλλὰ δὲν ἔχει σημασία. Ἀρκεῖ οἱ δύο γλῶσσες νὰ εἶναι ἰσόβαθμες…
Τὸ κακὸ βέβαια, δὲν σταματάει ἐδῶ. Τὸ μάθημα τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν γίνεται μάθημα ἐπιλογῆς στὸ Λύκειο. Εὔκολα ἀντιλαμβάνεται κανεὶς τί ἀρχαῖα θὰ μαθαίνουν οἱ μαθητές…

Πηγή: aktines.blogspot.com

Τὸ ἐθνικὸ ἀνάστημα

τοῦ Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου
Καθηγητοῦ – Φιλολόγου
Ἱστορικοῦ – Συγγραφέως
Β΄ Ἀντιπροέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνημερώσεως ἐπὶ τῶν Ἐθνικῶν Θεμάτων

Σήμερα ποὺ οἱ ταγοὶ τῆς Ἑλλάδος ὡδήγησαν τὴν πατρίδα μας μὲ τὶς κλεψιές, τὰ σκάνδαλα, τὸν ἀφελληνισμὸ καὶ τόσες ἄλλες ἄτιμες, ἀνέντιμες καὶ ἀνθελληνικὲς ἐνέργειες, καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 70ης ἐπετείου ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς Δόξης, τὴν 28η Ὀκτωβρίου 1940, καὶ τοῦ δημιουργοῦ της Ἰωάννου Μεταξᾶ, ὀφείλουμε νὰ κάνουμε κάποιες σκέψεις καὶ κάποιους παραλληλισμούς, οἱ ὁποῖοι θὰ μᾶς ὁδηγήσουν σὲ ὡρισμένα πολὺ σπουδαῖα συμπεράσματα... Πολλοὶ ἔμειναν μὲ ἀνοικτὸ τὸ στόμα, ὅταν εἶδαν τὴν περηφανῆ Νίκη τῶν Ἑλλήνων ἐναντίον τῶν Ἰταλῶν τὸ 1940. Ἀπόρησαν πῶς ἦταν δυνατὸν νὰ νικήσουν μία χούφτα Ἕλληνες τὴν μεγάλη πολεμικὴ μηχανὴ τῶν Ἰταλῶν μὲ τὰ ἑκατοντάδες ἀεροπλάνα, κανόνια, τάνκς κ.λπ. Δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν πὼς ἐμεῖς ποὺ πολεμήσαμε μὲ τὰ ἀεροσκάφη τοῦ Α΄ παγκοσμίου πολέμου, ποὺ ἦσαν γεμᾶτα ποντίκια, τὰ ὁποῖα σὲ κάθε στροφὴ τοῦ ἀεροσκάφους ἔκαναν θόρυβο πέφτοντας στὴν μία ἡ τὴν ἄλλη μεριά, διαλύσαμε, μὲ ἕνα ἀπὸ αὐτά, τὰ ἀεροπλάνα διώξεως τῆς ἰταλικῆς ἀεροπορίας στὸ ἀεροδρόμιο τῆς Κορυτσᾶς! (Ὁ πιλότος ποὺ ἔκανε αὐτὴν τὴν ἀνδραγαθία, εἶναι ὁ ἀδελφὸς τοῦ πατρός μου, τότε νεαρὸς Ἀνθυποσμηναγὸς καὶ μετέπειτα ἀρχηγὸς τῆς Ἑλληνικῆς Βασιλικῆς Ἀεροπορίας, πτέραρχος Γεώργιος Ν. Ἀντωνᾶκος). Ὁ σχεδιασμὸς τῆς Νίκης, ὅμως, εἶχε γίνει ἀπὸ τὸν πρωτεργάτη της Ἰωάννη Μεταξᾶ, ἐμπρὸς στὸν ὁποῖον ὑπεκλίθησαν ἅπαντες! Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς διέψευσε τὶς Κασσάνδρες γιὰ τὴν ἀδυναμία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀντιμετωπίση τοὺς Ἰταλούς. Αὐτὸ εἶναι πλέον ἕνα ἀδιαμφισβήτητο γεγονός!
Τὸ τί νόμιζαν οἱ μυστικὲς ὑπηρεσίες γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὴν δυνατότητά της νὰ ἀντιμετωπίση ἕναν πόλεμο, φαίνεται ἀπὸ τὰ μυστικὰ ἀρχεῖα τοῦ Φόρεϊν Ὄφις, ὅπως αὐτὰ δημοσιεύθηκαν ἀπὸ τὶς Ἐκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ τὸ 1971 (σελ. 64). Γράφουν λοιπὸν τὰ ἑξῆς:
«Ὑπάρχει ἐν τούτοις μία ἄλλη κατάστασις, ἡ ὁποία δυνατὸν νὰ ἀπεδεικνύετο σοβαρωτέρα, ἐὰν ὁ στρατηγὸς Μεταξᾶς ἔλεγεν, ὡς εἶπε τὸ 1910, ὅτι ὁ στρατὸς δὲν ἦταν εἰς θέσιν νὰ συμμετάσχη στὴν ἐκστρατεία, τὴν ὁποία οἱ Σύμμαχοι ἐνδέχεται νὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ ἀρχίσουν στὰ Βαλκάνια. Θὰ ἠδύνατο καὶ πάλιν, καὶ δικαιολογημένως, νὰ πῆ ὅτι οἱ Σύμμαχοι ἔχουν παραγνωρίσει τὶς ἑλληνικὲς ἐκκλήσεις γιὰ ἐξοπλισμὸ καὶ πρέπει νὰ ὑποστοῦν τὶς συνέπειες. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι, ἰδίᾳ μεταξὺ τῶν συγχρόνων καὶ τῶν πολιτικῶν ἀντιπάλων τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, ποὺ εἶναι πεπεισμένοι ὅτι θὰ υἱοθετοῦσε, ἐὰν ἦταν δυνατόν, μίαν παρομοίαν στάσιν. Καὶ πάλιν, ἐὰν ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις διέτασσε ἐπιστράτευσιν χωρὶς νὰ ὑπάρξη ἐπίθεσις καὶ ἐὰν ἡ ἐπιστράτευσις αὕτη διαρκοῦσε ἐπὶ πολύ, ὅπως κατὰ τὸν τελευταῖο πόλεμο, ἐνδέχεται καὶ εἶναι πιθανώτατο ὅτι θὰ ὑπῆρχαν σοβαρὲς διαταραχὲς λόγῳ κακῆς διοργανώσεως. Ἡ χώρα αὐτή, καὶ σὲ ὁμαλοὺς ἀκόμη καιρούς, ζῆ ἀπρογραμμάτιστα καὶ δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ πιστεύσωμε ὅτι μία ἐπιστράτευσις δὲν θὰ ἐσήμαινε περαιτέρω ταλαιπωρίες γιὰ τοὺς στρατιῶτες. Ἡ Ἑλλὰς εἶναι μία πτωχὴ χώρα καὶ ὁ στρατὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι καλῶς ἐξωπλισμένος γιὰ πόλεμο. Οἱ ἐπικοινωνίες εἶναι ἐλλιπεῖς καὶ οἱ διοικητικὲς ὑπηρεσίες ἀκόμη καὶ ἑνὸς πρώτης τάξεως στρατοῦ θὰ ὑφίσταντο δοκιμασίαν».
Αὐτὴν τὴν ἐντύπωσι, ἀγαπητοὶ φίλοι, ἤθελε ὁ Μεταξᾶς νὰ ἔχουν οἱ ἄλλοι γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ὁ ἴδιος βεβαίως, μέσα ἀπὸ τὸ δίκτυο ἐπιστρατεύσεως ποὺ εἶχε ἐκπονήσει, ἤξερε ὅτι μποροῦσε νὰ στείλη σὲ λίγες ἡμέρες πολλὲς δεκάδες χιλιάδες στρατιῶτες στὰ σύνορα, ὅπως τὸ ἔκανε. Οἱ ἄλλοι δὲν τὸ ἤξεραν καὶ ἔγραφαν «ἐὰν ἡ ἐπιστράτευσις αὕτη διαρκοῦσε ἐπὶ πολύ, ὅπως κατὰ τὸν τελευταῖο πόλεμο, ἐνδέχεται καὶ εἶναι πιθανώτατο ὅτι θὰ ὑπῆρχαν σοβαρὲς διαταραχὲς λόγῳ κακῆς διοργανώσεως»... Καὶ λίγο μετὰ «...δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ πιστεύσωμε ὅτι μία ἐπιστράτευσις δὲν θὰ ἐσήμαινε περαιτέρω ταλαιπωρίες γιὰ τοὺς στρατιῶτες». Ὁ Μεταξᾶς, ὅμως, κατάφερε καὶ τοὺς κοροΐδεψε ὅλους. Κοροΐδεψε τὶς μυστικὲς ὑπηρεσίες τῶν Ἄγγλων. Εἶχε γύρω του ἀνθρώπους ἔμπιστους καὶ φιλοπάτριδες καὶ ὄχι μίσθαρνα ὄργανα ξένων συμφερόντων. Ἔπαιρνε πληροφορίες ἀπὸ παντοῦ καὶ μεθόδευε τὰ πάντα, ἔχοντας ὁ ἴδιος τὸν τελικὸ ἔλεγχο. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια τῶν ὅσων ἀναφέρω θὰ παραθέσω ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὸ ἐξαίρετο σύγγραμμα τοῦ Κωνσταντίνου Πλεύρη «Ἰωάννης Μεταξᾶς-Βιογραφία», ἐκδόσεις «Νέα Θέσις», μὲ τίτλο κεφαλαίου «Προγραμματισμένο δεῖπνο γιὰ τὸν Γκράτσι». Τὸ περιστατικὸ αὐτὸ δείχνει ὅτι ὁ Μεταξᾶς εἶχε πάντα τὸν τελικὸ ἔλεγχο! Γράφει λοιπὸν ὁ Κ. Πλεύρης: «Ἀπὸ τὶς ἐγγραφὲς στὸ «Ἡμερολόγιο» τοῦ μηνὸς Ὀκτωβρίου 1940 φαίνεται καθαρά, ὅτι ὁ Μεταξᾶς ἐγνώριζε ὅτι ἐπίκειται ἐπίθεσις καὶ τὴν περίμενε. Πέραν ἀπὸ τὶς πληροφορίες τῶν Ἑλληνικῶν Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν ὑπῆρξε κάποιο συναρπαστικὸ γεγονὸς ποὺ ἑδραίωσε τὴν πεποίθησι τοῦ Μεταξᾶ ὅτι οἱ Ἰταλοὶ θὰ ἐπιτεθοῦν ἐναντίον μας μέσα στὸν Ὀκτώβριο. Ὁ Μανιαδάκης, προκειμένου νὰ συγκεντρώση πληροφορίες ἐπενόησε τὸ ἀκόλουθο τέχνασμα. Παρεκάλεσε τὴν κοσμικὴ κυρία Ρετσίνα, τῆς μεγάλης βιομηχανίας ὑφασμάτων, νὰ παραθέση πρὸς τιμὴν τοῦ Ἰταλοῦ Πρεσβευτοῦ Γκράτσι δεῖπνο καὶ νὰ βάλη δίπλα στὸν Ἰταλὸ στρατιωτικὸ ἀκόλουθο νὰ καθήση κάποιος Ἕλλην τῆς κατασκοπείας. Πράγματι, ἡ κυρία Ρετσίνα ὠργάνωσε στὸ «Μαξὶμ» δεξίωσιν, στὴν ὁποίαν προσεκλήθησαν οἱ Ἰταλοὶ ἐπίσημοι καὶ πολὺς κόσμος. Καθώρισε τὶς θέσεις στὸ τραπέζι ἔτσι ὅπως τῆς ἐζήτησε ὁ Μανιαδάκης. Ὁ Παξινὸς (Δ/ντὴς κατασκοπείας) ἐκάλεσε τὸν νεαρὸ ὑπαστυνόμο Ε. Σπηλιόπουλο, ποὺ ἤξερε Ἰταλικά, καὶ τὸν διέταξε νὰ πάρη γιὰ συνοδό του μία ὡραία δεσποινίδα ἀπὸ νυκτερινὸ κέντρο, δῆθεν ὡς μνηστή του, καὶ νὰ παρακολουθῆ προσεκτικὰ τὶς συζητήσεις μεταξὺ τῶν Ἰταλῶν. Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ δείπνου ἡ κυρία Ρετσίνα ἔκανε πρόποσιν ὑπὲρ τοῦ Μουσσολίνι καὶ τῆς Ἰταλίας κ.λπ. Μετὰ σηκώθηκε ὁ Ἰταλὸς Πρεσβευτὴς Γκράτσι καὶ μὲ ὑψωμένο τὸ ποτῆρι ἀνταπέδωσε εὐχόμενος εὐτυχία στὸν Ἑλληνικὸ λαό. Ἐκείνη ἀκριβῶς τὴν στιγμή, ὁ Ἰταλὸς στρατιωτικὸς ἀκόλουθος σκύβει δίπλα καὶ λέγει χαμογελῶντας στὸν βοηθό του: «Νὰ δοῦμε τί θὰ πῆ ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς τὸν Ὀκτώβριο».
Ὁ Σπηλιόπουλος, ποὺ φυσικὰ οὐδεὶς ἐγνώριζε ὅτι ἦτο ἀξιωματικὸς τῆς κατασκοπείας, ἄκουσε ὅσα εἶπε ὁ Ἰταλὸς στρατιωτικὸς ἀκόλουθος καί, εὖγε του, τὰ ἐθεώρησε ἄξια νὰ ἀναφερθοῦν στοὺς ἀνωτέρους του. Ἀργὰ τὴν νύχτα τελείωσε ἡ δεξίωσις καὶ ἀρχίζει μία κινηματογραφικὴ περιπέτεια, ποὺ θὰ τὴν ἀναφέρω χάριν τοῦ ἐνδιαφέροντός της. Ὁ νεαρὸς ὑπαστυνόμος, ἀφοῦ πλήρωσε τὴν δεσποινίδα γιὰ τὴν συνεργασία θέλησε νὰ συνεχίσουν τὴν διασκέδασι. Ἐκείνη ἀρνήθηκε, λογόφεραν σφοδρὰ καὶ ὁ νεαρὸς τῆς ἔδωσε ἕνα χαστούκι. «Αὐτὸ ποὺ ἔκανες θὰ μοῦ τὸ πλήρωσης. Θὰ δῆς ποιά εἶμαι ἐγώ», τὸν ἀπείλησε καὶ ἔφυγε. Ἡ ὥρα ἦταν περασμένη. Ὁ Σπηλιόπουλος πηγαίνει στὸ γραφεῖο του, γράφει λεπτομερῶς τὴν ἀναφορά του, τί ἄκουσε δηλαδὴ νὰ λέγη ὁ Ἰταλὸς ἀξιωματικός, τὴν ἀφήνει στὸ ὑπασπιστήριο τοῦ προϊσταμένου του καὶ φεύγει νὰ κοιμηθῆ ὄχι στὴν οἰκία του, ἀλλὰ στὸν πατέρα του.
Τὸ πρωϊ ὁ προϊστάμενός του διαβάζει τὴν ἀναφορά, ἐκτιμᾷ τὴν σοβαρότητά της καὶ τὴν παραδίδει στὸν Παξινό, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν σειρά του, δίχως καθυστέρησι, τὴν πηγαίνει στὸν Μανιαδάκη. Ὁ δαιμόνιος Ὑπουργὸς Ἀσφαλείας ἀποφασίζει ὅτι πρέπει νὰ τὴν μάθη ὁ Μεταξᾶς ἀμέσως. Ὁ Μεταξᾶς, καθὼς μοῦ εἶπε ὁ Μανιαδάκης, διάβασε προσεκτικὰ τὴν ἀναφορὰ τοῦ Σπηλιόπουλου. «Πρόκειται γιὰ σημαντικὴ πληροφορία», σχολίασε. «Φέρτε μου τώρα τὸν Ἀξιωματικὸ ποὺ τὴν συνέταξε, θέλω νὰ μιλήσω μαζί του». Ὁ Μανιαδάκης τηλεφωνεῖ στὸν Παξινὸ καὶ τὸν διατάσσει νὰ ἔλθη στὸ γραφεῖο του μαζὶ μὲ τὸν Σπηλιόπουλο, τὸν ὁποῖον ἀναζητοῦν, ἀλλὰ δὲν βρίσκουν διότι εἶχε ὅπως εἴπαμε κοιμηθῆ στὸν πατέρα του. Ὁ χρόνος περνᾷ κι ὅλοι ἀνησυχοῦν. Κατὰ τὶς ἕνδεκα ἐμφανίζεται ἀνύποπτος ὁ Σπηλιόπουλος στὴν ὑπηρεσία του. Μόλις τὸν βλέπει ὁ προϊστάμενός του ἀρχίζει τὶς παρατηρήσεις. «Ποῦ εἶσαι;», «Ἔλα, σὲ θέλει ὁ Διευθυντής, πρόκειται γιὰ τὰ χθεσινά». Ὁ Σπηλιόπουλος, μοῦ διηγεῖται, ἐνόμισε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ τὸ χαστούκι ποὺ ἔδωσε στὴν δεσποινίδα καὶ νόμιζε ἀκόμη ὅτι αὐτὴ τὸν κατήγγειλε, ὅτι θά ’χε κάποιον ἰσχυρὸ γνωστὸ καὶ ὅτι θὰ τοῦ ζητοῦσαν τὸν λόγο γιὰ τὴν πρᾶξι του. Μπαίνει στὸ γραφεῖο τοῦ Παξινοῦ, ὁ ὁποῖος ἀμέσως σηκώνεται καὶ τοῦ λέγει: «Πᾶμε γρήγορα, μᾶς περιμένει ὁ Μανιαδάκης». Ὁ Σπηλιόπουλος τὰ ἔχασε. Ὁ Μανιαδάκης δὲν ἦταν μικρὸ πράγμα. Τὸ ζήτημα λοιπὸν ἔλαβε τέτοια ἔκτασι. Ἐξακολουθεῖ νὰ πιστεύη ὅτι ὁ Μανιαδάκης τὸν θέλει γιὰ τὸ χαστούκι. Μέσα στὸ αὐτοκίνητο σκέφτεται πόση δύναμι εἶχε ἐκείνη ἡ γυναίκα γιὰ νὰ φθάση μέχρι τὸν Μανιαδάκη. Προετοιμάζεται τί περίπου θὰ πῆ. Φθάνουν στὸ γραφεῖο τοῦ Μανιαδάκη. Στέκεται προσοχὴ μπροστὰ στὸν πανίσχυρο Ὑπουργὸ Ἀσφαλείας. «Κύριε Ὑπουργὲ νὰ σᾶς ἀναφέρω ὅτι...», «Ἄστα, ἄστα», τὸν διακόπτει ὁ Μανιαδάκης, «θὰ τὰ πῆς στὸν Μεταξᾶ, πᾶμε». Ὁ Σπηλιόπουλος κατέρρευσε. Στὸν Μεταξᾶ! Πότε πρόλαβε ἡ... Ἐξακολουθεῖ νὰ νομίζη ὅτι πρόκειται γιὰ τὸ χαστούκι.
Ἐνθυμοῦμαι τὸν Σπηλιόπουλο νὰ μοῦ περιγράφη συγκινημένος πῶς εἰσῆλθε μὲ τὸν Μανιαδάκη στὸ γραφεῖο τοῦ Μεταξᾶ. Ὁ Ἐθνικὸς Κυβερνήτης τὸν χαιρέτησε, τοῦ ἔδειξε νὰ καθήση. Στὰ χέρια του κρατοῦσε τὴν ἀναφορὰ καὶ τότε ὁ Σπηλιόπουλος κατάλαβε γιατί τὸν ἤθελαν. «Ἐσὺ ἔγραψες αὐτό;» ρώτησε ὁ Μεταξᾶς. «Μάλιστα κ. Πρωθυπουργέ». «Θέλω νὰ θυμηθῆς ἀκριβῶς τί συζήτησαν οἱ δύο Ἰταλοί, πῶς ἀκριβῶς τὸ ἄκουσες στὰ Ἰταλικά». Ὁ Σπηλιόπουλος ἀναφέρει λεπτομερῶς τὰ λεχθέντα. Ὁ Μεταξᾶς τὸν πλησιάζει, τοῦ σφίγγει τὸ χέρι: «Νὰ ξέρης, παιδί μου, ὅτι προσέφερες μεγάλη ὑπηρεσία στὴν Πατρίδα». Πρὸ ἐτῶν, ὅταν μοῦ διηγεῖτο τὴν σκηνὴ αὐτὴ ὁ Σπηλιόπουλος ἔβλεπα δάκρυα στὰ μάτια του».
Ὁ Μεταξᾶς, ὁ μεγάλος αὐτὸς Ἕλληνας, κατηγορήθηκε ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ὑπονόμευσαν τὴν Ἑλλάδα πρὸς χάριν ξένων συμφερόντων ὡς «στυγνὸς δικτάτωρ». Κατηγορήθηκε καὶ ἀπὸ ἄλλους, πραγματικοὺς δημοκράτες, οἱ ὁποῖοι, ὅμως, ἀργότερα θὰ ἀνασκευάσουν τὴν γνώμη τους γι’ αὐτόν. Ὅμως ὁ Μεταξᾶς δὲν ἔκανε τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἐνεργῆ γιὰ τὸ καλὸ τῆς πατρίδος του. Δὲν ἔκλεψε, δὲν ζοῦσε στὴν χλιδή, καὶ κυρίως δικαιώθηκε ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὸν κατηγόρησαν. Τὸ πῶς ζοῦσε τὸ ἀναφέρει ὁ Γκράτσι στὸ βιβλίο του, ὅταν λέη «Ἐπὶ τέλους τὸ κουδούνισμα ξύπνησε τὸν ἴδιο τὸν Μεταξᾶ, ποὺ ἔκαμε τὴν ἐμφάνισί του σὲ μία μικρὴ πλαϊνὴ πόρτα καὶ ἀναγνωρίζοντάς με, μὲ ἄφησε νὰ περάσω. Ὁ Μεταξᾶς φοροῦσε μία μάλλινη ρόμπα, ἀπὸ τὸν γιακᾶ τῆς ὁποίας φαινόταν ἕνα μετριότατο βαμβακερὸ νυκτικό»...
Ἡ ἀνάλυσις τῆς ἱστορικῆς στιγμῆς ἀλλὰ καὶ τῆς προσωπικότητος τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἀντίπαλό του εἶναι δηλωτικὴ τῆς προσωπικότητος τοῦ μεγάλου ἀνδρός.
Μοῦ ἕσφιξε τὸ χέρι, γράφει ὁ Γκράτσι, καὶ μὲ ἔβαλε νὰ καθήσω σὲ ἕνα μικρὸ φτωχικὸ σαλόνι τοῦ σπιτιοῦ. Μόλις καθήσαμε, καὶ ἐπειδὴ ἡ ὥρα ἦταν λίγα λεπτὰ μετὰ τὶς 3, τοῦ εἶπα ἀμέσως ὅτι ἡ Κυβέρνησίς μου, μοῦ εἶχε ἀναθέσει νὰ τοῦ ἐγχειρίσω προσωπικῶς ἕνα κείμενο, ποὺ δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο, παρὰ τὸ τελεσίγραφον τῆς Ἰταλίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα, μὲ τὸ ὁποῖον ἡ Ἰταλικὴ Κυβέρνησις ἀπαιτοῦσε τὴν ἐλεύθερη διέλευσι τῶν στρατευμάτων της στὸν Ἑλληνικὸ χῶρο, ἀπὸ τὶς 6 π.μ. τῆς 28/10/1940. Ὁ Μεταξᾶς ἄρχισε νὰ τὸ διαβάζη. Μέσα ἀπὸ τὰ γυαλιά του, ἔβλεπα τὰ μάτια του νὰ βουρκώνουν. Ὅταν τελείωσε τὴν ἀνάγνωσι μὲ κοίταξε κατὰ πρόσωπο, καὶ μὲ φωνὴ λυπημένη ἀλλὰ σταθερὴ μοῦ εἶπε:
"Alors c’ est la guerre" (Λοιπόν, εἶναι πόλεμος).
Καὶ κατέληξε: "Vous etes les plus forts" (εἶσθε οἱ πιὸ ἰσχυροί).
Μὲ τὴν σειρά μου, γράφει ὁ Γκράτσι, δὲν ἤξερα τί νὰ ἀπαντήσω στὰ λόγια αὐτὰ καὶ στὴν βαθειὰ λύπη ποὺ τὰ δονοῦσε. Νομίζω δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος στὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος μία τοὐλάχιστον φορὰ στὴν ζωή του, νὰ μὴν αἰσθάνθηκε ἀπέχθεια γιὰ τὸ ἐπάγγελμά του. Ἂν στὴν μακρὰν σταδιοδρομίαν μου στὴν ὑπηρεσία τοῦ κράτους ὑπῆρξε ποτὲ μία στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν ἐμίσησα τὸ δικό μου, μία στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ καθῆκον τοῦ ἀξιώματός μου, μοῦ φάνηκε σταυρὸς καὶ ὄχι μόνο θλιβερός, ἀλλὰ καὶ ταπεινωτικός, ἡ στιγμὴ αὐτὴ ἦταν, ὅταν ἄκουσα ἐκεῖνα τὰ ἀποκαρδιωμένα λόγια ποὺ πρόφερε ὁ πρεσβύτης ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε καταναλώσει ὁλόκληρη τὴν ζωή του ἀγωνιζόμενος καὶ ὑποφέροντας γιὰ τὴν χώρα του καὶ πού, καὶ κατὰ τὴν ὑπέρτατη ἐκείνη στιγμή, προτιμοῦσε νὰ διαλέξη γιὰ τὴν πατρίδα του τὸν δρόμο τῆς θυσίας καὶ ὄχι τὸν δρόμο τῆς ἀτιμώσεως. Ὑποκλίθηκα μπροστά του μὲ τὸν βαθύτερο σεβασμὸ καὶ βγῆκα ἀπὸ τὸ σπίτι του".
Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ τὸν κατηγόρησαν κάποτε, ἔγραψαν, πρὸς τιμήν τους, μετά, ὕμνους ὑπὲρ τοῦ Μεταξᾶ.
Ὁ σπουδαῖος διανοούμενος Παναγιώτης Κανελλόπουλος, στὸ βιβλίο του «Τὰ χρόνια τοῦ Μεγάλου Πολέμου» (σελ. 19) γράφει: «Χωρὶς κἂν νὰ ἐξέλθη ἡ Τουρκία εἰς τὸν πόλεμον, ἐδέσμευσεν, εἰς πολλὰ σημεῖα θίγοντα τὴν Ἑλλάδα, τὴν Μεγάλην Βρεττανίαν (ὅπως εἶναι πλέον τώρα γνωστὸν καὶ ὅπως εἰδικώτερα θὰ ἴδη ὁ ἀναγνώστης, ἐὰν διάβαση ὅσα γράφω κατωτέρω σχετικὰ μὲ τὰς ἐν Μέσῃ Ἀνατολῇ καὶ Λονδίνῳ ἐμπειρίας μου). Φαντασθῆτε, λοιπόν, τί θὰ ἐπαθαίναμε, ἐὰν ἐξήρχετο ἡ Τουρκία ἐκ τῆς οὐδετερότητος παρὰ τὸ πλευρὸν τῶν Συμμάχων! Ἐὰν ἐξήρχετο, δὲν θὰ μᾶς ἐδίδετο οὔτε καὶ αὐτὴ ἡ Δωδεκάνησος. Ἂς μὴ ἀποδώσουν, λοιπόν, οἱ δῆθεν σώφρονες ἀναγνῶσται τὰς τολμηρὰς συστάσεις, ποὺ περιλαμβάνει τὸ ὑπόμνημά μου, εἰς ἁπλοῦν καὶ ἄκριτον ἐνθουσιασμὸν ἑνὸς σχετικῶς νέου, τότε, πολιτικοῦ. Πρέπει νὰ εἴμεθα, χωρὶς ἄλλο, εὐγνώμονες εἰς τὸν Ἰωάννην Μεταξᾶ, διότι εἶπε, ὁλομόναχος εἰς τὸ σκοτάδι τῆς νυκτός, τὸ μέγα «Ὄχι».
Λέγουν, ὅσοι ἀντικρύζουν μὲ ἐμπάθειαν καὶ αὐτὰ τὰ ἀνάγλυφα γεγονότα τῆς Ἱστορίας, ὅτι τὸ «Ὄχι» δὲν τὸ εἶπεν ὁ Μεταξᾶς· ὅτι τὸ εἶπεν ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Ναί, τὸ εἶπεν ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἀλλὰ ἀφοῦ τὸ εἶχε εἴπη ὁ Μεταξᾶς. Ὁ ἀτυχὴς καὶ συμπαθὴς Emmanuele Grazzi, ἐκτελῶν ἐντολὴν ποὺ δὲν τοῦ ἄρεσε διόλου (βλ. τὸ βιβλίον του: Ιl principle della fine, Ρώμη 1945), ἐξύπνησε, τὴν 3ην πρωϊνήν, τὸν Μεταξᾶ καὶ ὄχι τὸν Ἑλληνικὸν Λαόν. Ἐὰν ἔλεγεν ὁ Μεταξᾶς «Ναί», πῶς θὰ ἔλεγεν «Ὄχι» ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ποὺ θὰ ἐξυπνοῦσε ἀργότερα; Θὰ τὸ ἔλεγε, βέβαια, μέσα του καὶ θὰ τὸ ἐξεδήλωνε καὶ ἔμπρακτα, ὅταν θὰ ὠργάνωνε μυστικὰ τὴν ἀντίστασίν του, ἀλλὰ ἡ Ἀλβανικὴ Ἐποποιΐα δὲν θὰ ἐγράφετο ποτέ. Ἂς εἴμεθα, λοιπόν, τίμιοι ἀπέναντι τῆς Ἱστορίας. Τὸ μέγα «Ὄχι» εἶναι πρᾶξις τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ».
Ἀλλὰ καὶ ὁ ἐκδότης τῆς ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, Γεώργιος Α. Βλάχος, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε πολέμιός του καὶ εἶχε ἐπιτεθῆ πολλάκις κατὰ τοῦ Μεταξᾶ κατὰ τὸ παρελθόν, σὲ ἀπολογητικὸ ἄρθρο του, τὸ ὁποῖο γράφει στὴν ἐφημερίδα καὶ περιλαμβάνεται στὸ βιβλίο «Ἄρθρα στὴν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (1919-1951)», (σελ. 414 - 417) ἀνασκευάζει καὶ γράφει:
«Ἡ στήλη αὕτη ἔχει ἀπέναντι τοῦ κ. Ἰωάννου Μεταξᾶ παλαιὰν ὀφειλήν. Ὅταν πρὸ εἴκοσι δύο ἐτῶν ἠκολούθει μίαν πολιτικήν, μίαν παράταξιν, καὶ μὲ τοὺς κακούς της ἐνθουσιασμοὺς μίαν ἄτυχη ἐκστρατείαν, συνήντησε εἰς τὸν δρόμον της ἡ στήλη αὕτη ἀντίπαλον καὶ τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς παρατάξεως καὶ τῆς ἐκστρατείας τὸν κ. Μεταξᾶν, τὸν πρώην ἀρχηγὸν τοῦ Ἐπιτελείου: «Ἡ ἐκστρατεία», ἔλεγεν ὁ κ. Μεταξᾶς, «θὰ ἀποτύχη. Ἡ πολιτική σας, ἡ στρατιωτικὴ καὶ ἡ ἐξωτερική, εἶναι στραβή...» Στραβή;... Ἐκείνην τὴν ἐποχὴν ἐπεκράτει τὸ ρητόν: «Πᾶς ὁ μὴ μεθ’ ἡμῶν, καθ’ ἡμῶν». Καὶ καταλήγει...
«Καὶ ἔφθασε τότε ἡ μεγάλη στιγμή. Εἴκοσι ὀκτὼ Ὀκτωβρίου, Δευτέρα, τρεῖς τὸ πρωΐ. Ὁ Μεταξᾶς, μόνος, κοιμᾶται. Τὸ τηλέφωνον. Μία ὁμιλία. Ὁ Γκράτσι. Γύρω του δὲν ἔχει κανένα. Δὲν ἔχει κἂν τὸ γραφεῖον του, δὲν ἔχει ἕνα κλητῆρα. Κανένα. Ἡ ὑπηρεσία, ὅπως ὅλη ἡ Ἑλλὰς τὴν ὥραν ἐκείνην, κοιμᾶται.
Πρὸς στιγμήν, ἂς κρατήσωμεν τὴν ἀναπνοήν μας, διότι ἐδῶ πλησιάζομεν τὸν μεγαλύτερον σταθμὸν τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Ἡ Ἰταλικὴ Αὐτοκρατορία, μὲ τὰ σαράντα ὀκτώ της ἑκατομμύρια, μὲ τὸν πλοῦτον της, μὲ τοὺς στρατούς της, μὲ τὰ ἀεροπλάνα της, μὲ τὰ ἅρματά της, ἐξύπνησε αἰφνιδιαστικῶς ἕνα ἄνθρωπον καὶ τοῦ ἐζήτησε ἐντὸς τριῶν ὡρῶν τὴν Ἑλλάδα. Καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτός -τίς ἐξ ἡμῶν, μὴ γνωρίζων ἀκόμη ἂν ζῆ πραγματικότητα ἡ ἐφιάλτην, δὲν θὰ ἐδίσταζε, δὲν θὰ ἐζήτει ὀλίγων ὡρῶν προθεσμίαν, δὲν θὰ προσεπάθει ν’ ἀποφύγη τὸ γεγονός;- εἶπεν: Ὄχι! Ἀμέσως, ἄνευ συζητήσεως, ἄνευ ἐνδοιασμοῦ! Δὲν εἶπεν «ὄχι» ἁπλῶς. Ἐντὸς λεπτοῦ, ὅπως ἐξύπνησεν αὐτὸς ἐντὸς λεπτοῦ, ἐξύπνησε τὴν Ἑλλάδα. Διαταγαί, σχέδια, τηλεφωνήματα, γενικὴ ἐπιστράτευσις, κήρυξις Στρατιωτικοῦ Νόμου, ἐπιτάξεις, προκηρύξεις, ἀγγέλματα ἔγιναν πρὶν ἀνατείλη ὁ ἥλιος καί, ὅταν ἀνέτειλε, ἤδη ἐμάχετο ἡ Ἑλλάς.
Ἐζήσαμεν ἔκτοτε ὥρας ἀνησυχιῶν, ἀγωνίας, ἐνθουσιασμοῦ καὶ χαρᾶς. Εἴδομεν τὴν Δόξαν ἀσθμαίνουσαν νὰ παρακολουθῆ τὰ στρατεύματά μας. Ἠκούσαμεν τοὺς ἀνέμους νὰ μεταφέρουν τὸ ὄνομά μας εἰς ὅλους τους κόσμους καὶ νὰ διαλαλοῦν, γῆ, θάλασσα, ὡς καὶ τὰ ἄστρα, τὴν νίκην μας. Ἐφέραμεν ἕως ἐδῶ, εἰς τὰς Ἀθήνας, τὰ ὅπλα τῶν εἰσβολέων καὶ ἐσύραμεν ὡς ἐδῶ ἀόπλους τοὺς εἰσβολεῖς. Πρὸς στιγμὴν μᾶς ἐφάνη ὅτι ἡ Πλάσις ὁλόκληρος μὲ τοὺς ἡλίους της, μὲ τοὺς κόσμους της, ἐστάθη ὅλη διὰ νὰ προσέξη τὴν μικροσκοπικὴν αὐτὴν γωνίαν τῆς γῆς, ἡ ὁποία καὶ πάλιν ἐμεγαλούργει. Καὶ ἐζήσαμεν εὐτυχεῖς. Τόσον εὐτυχεῖς ὅσον ποτέ. Τόσον εὐτυχεῖς ὥστε τὸ τί θὰ γίνη αὔριον δὲν ἐνδιαφέρει. Ἔχομεν κεφάλαια διὰ τὴν Ἱστορίαν, τὰς Νίκας μας, κεφάλαιον γιὰ τὰ παιδιά μας τὸ «Ὄχι».
Τώρα ἡ Α.Ε. ὁ κ. Ἰωάννης Μεταξᾶς, Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος, ἔφθασεν εἰς τὸ ἀκρότατον σημεῖον τῆς δόξης του. Ἔγινε Γιάννης. Δὲν εἶναι οὔτε ἡ Αὐτοῦ Ἐξοχότης οὔτε ὁ Πρωθυπουργὸς οὔτε ὁ Πρόεδρος. Εἰς τὸ στρατιωτικὸν Νοσοκομεῖον, ὅταν ὁ τραυματίας εἶχε γείρει εἰς τὸ προσκέφαλόν του βαρὺς καὶ τὸν ἠρώτησε ἡ ἀδελφὴ νοσοκόμος τί θέλει, ἐκεῖνος ἀπήντησε:
Θέλω τὸν Γιάννη...
Ὅπως αἱ μελωδίαι διὰ νὰ ζήσουν πρέπει νὰ κατέβουν εἰς τοὺς δρόμους, οὕτω καὶ τῶν δημοσίων ἀνδρῶν τὰ ὀνόματα θὰ ζητήσουν εἰς τοὺς δρόμους, μεταξὺ τοῦ λαοῦ, τὴν ἀθανασίαν. Ὁ κ. Μεταξᾶς ἔχει ἀπέναντι τῆς ἀθανασίας κερδίσει τὴν μάχην του: Εἶπε τὸ ὄχι, ἔγινε Γιάννης... Τί τοῦ μένει; Νὰ γίνη καὶ ἄγαλμα. Θὰ γίνη λοιπόν. Ἀλλ’ ὄχι, ὅπως ηὐχήθημεν ἄλλοτε, ἀπὸ μάρμαρον τοῦ Πεντελικοῦ. Θὰ γίνη ἀπὸ τὸν ὀρείχαλκον ποὺ θ’ ἀποδώσουν ταπεινωμένα, αἰχμάλωτα, τὰ ἐχθρικὰ πυροβόλα, αὐτὰ ποὺ τὸν ἐξύπνησαν εἰς τὰς τρεῖς τὸ πρωΐ...
Ἡ στήλη αὕτη ἠσθάνθη τώρα, τὰς ἡμέρας αὐτὰς τῆς χαρᾶς, τὴν ἀνάγκην νὰ φυλλομετρήση τὴν ἱστορίαν της -τοὺς παλαιούς της λογαριασμούς- νὰ ἀνατρέξη εἰς περασμένους καιρούς, νὰ ἐνθυμηθῆ. Ἀλλὰ ἠσθάνθη πρὸ παντὸς τὴν ἀνάγκην νὰ γράψη ὅ,τι φρονεῖ, ὅ,τι σκέπτεται διὰ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἐπὶ δεκαὲξ ἔτη ἠγωνίσθη ἐναντίον ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων εἰς μάτην διὰ νὰ χρησιμεύση εἰς τὴν Ἑλλάδα, εἰς μὲν τέσσαρα ἔτη κατώρθωσε νὰ τὴν ἀναπλάση, εἰς δὲ μίαν ὥραν τὴν ἔσωσε».
Ὕστερα ἀπὸ τὰ ὅσα ἀναφέραμε, ἀγαπητοὶ φίλοι, καὶ μὲ δεδομένη τὴν σημερινὴ ὑποταγὴ τῶν ἡγετῶν μας στὸ ΔΝΤ, τὸ συμπέρασμα εἶναι ἕνα: «ΤΑ ΟΧΙ ΘΕΛΟΥΝ ΜΕΤΑΞΑΔΕΣ»!!!

Ἀφιερωμένο στοὺς Ἕλληνες ἥρωες!!!

Εὐχαριστοῦμε τὸν κύριο Στάμο Γερομῆτσο γιὰ τὴν ἀποστολὴ τῆς ταινίας μικροῦ μήκους!

Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940

τοῦ Ἱδρύματος Προασπίσεως Ἠθικῶν καὶ Πνευματικῶν Ἀξιῶν

1. ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Τὰ νέφη τοῦ Β΄Παγκοσμίου πολέμου εἶχον ἀρχίσει νὰ καλύπτουν τὸν οὐρανὸν τῆς Εὐρώπης. Ὅμως εἰς ἀρκετὰς χώρας ἀκόμη ὁ πόλεμος ἐφαίνετο μακρυνὴ ἐφιαλτικὴ ἰδέα, ὅπως παραδείγματος χάριν εἰς τὴν Ἑλλάδα.
Πράγματι, ὅλα ἐφαίνοντο εἰρηνικὰ εἰς τὴν Ἑλλάδα. Καὶ μάλιστα, παραπλανητικῶς, τὴν 27ην Ὀκτωβρίου 1940 ἔλαβε χώραν εἰς τὸ θέατρον «Ὀλύμπια» πανηγυρικὴ παράστασις τοῦ μελοδράματος τοῦ διασήμου Ἰταλοῦ συνθέτου Πουτσίνι «Μadam Βutterfly». Μετὰ τὴν παράστασιν ἐπηκολούθησε μεγάλη δεξίωσις εἰς τὴν ἐν Ἀθήναις ἰταλικὴν Πρεσβείαν, ὅπου εἶχον συγκεντρωθῆ οἱ ἐπίσημοι προσκεκλημένοι τῆς προηγηθείσης παραστάσεως. Εἰς τὴν αἴθουσαν δεξιώσεως τῆς Πρεσβείας ἦσαν ἀνηρτημέναι ἡ ἰταλικὴ καὶ ἡ ἑλληνικὴ σημαία καὶ εἰς τὴν τεραστίαν «τούρταν» ἦτο φιλοτεχνημένη ἡ ἐπιγραφή : «Ζήτω ἡ Ἑλλάς» !!!
Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς δεξιώσεως καὶ ἐνῷ ἀπεκρυπτογραφεῖτο τὸ τελεσίγραφον τοῦ Μουσολίνι διὰ νὰ παραδoθῇ ἡ Ἑλλάς, ὁ Ἰταλὸς Πρέσβυς Γκράτσι ἔπλεκε τὰ ἐγκώμια τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Ἕλληνος Πρωθυπουργοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ, μέχρις ὅτου ἀναχωρήσῃ τὴν 12ην μεταμεσονύκτιον ὥραν.
Τὴν αὐγὴν ἐκείνην -3 ὧρες μετὰ τὰ ἐγκώμια- μετέβη ὁ Πρέσβυς Γκράτσι εἰς τὴν κατοικίαν τοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ εἰς τὴν Κηφισιὰν καὶ τοῦ ἐπέδωσεν τὸ ἕτοιμον τελεσίγραφον: «Ἐὰν ἡ Ἑλλάς δὲν διευκολύνῃ τὴν κατάληψιν στρατηγικῶν σημείων Αὐτῆς, ὅπως τὴν νῆσον Κέρκυραν καὶ λιμένας της, ὡς π.χ. Θεσσαλονίκης, Πειραιῶς, Κρήτης κ.λπ., ἡ Ἰταλία μετὰ ἀπὸ 3 ὧρας θὰ κηρύξῃ τὸν πόλεμον ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος».
Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς εἶπεν ἀμέσως τὸ ἡρωϊκὸν καὶ κοσμοσωτήριον ΟΧΙ εἰς τὸ ἰταμὸν τοῦτο τελεσίγραφον καὶ ἔσπευσε νὰ εἰδοποιήσῃ τὸν βασιλέα, τὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον Στρατοῦ καὶ ἐκάλεσε διὰ τὴν 5ην πρωϊνὴν τὸ Ὑπουργικὸν Συμβούλιον, διὰ νὰ στεφθῇ μὲ ἐπιτυχίαν τὸ κοσμοσωτήριον τοῦτο ΟΧΙ, ἐπικοινωνήσας καὶ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν, μακαριστὸν κυρὸν Χρύσανθον, διὰ νὰ ζητήσῃ τὴν εὐλογίαν τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ὁποίαν ἔδωσεν ἀμέσως ὁ Μακαριώτατος διὰ ἐμπνευσμένου διαγγέλματός του πρὸς τὸν ἑλληνικὸν λαόν.
Πρὸ τῆς ἐκπνοῆς τοῦ τελεσιγράφου, ὁ ἄριστα ὠργανωμένος ἰταλικὸς στρατός, συγκεντρωμένος εἰς τὴν Ἀλβανίαν, πλησίον τῶν ἑλληνικῶν φυλακίων, ἄρχισε τὴν ἐπίθεσιν, διὰ νὰ δυνηθῇ τάχιστα νὰ καταλάβῃ ἐξαπίνης καίρια στρατηγικὰ σημεῖα μέχρι Θεσσαλίας, Θεσσαλονίκης κ.λπ.
Ὁ Ραδιοφωνικὸς Σταθμὸς τῶν Ἀθηνῶν μετέδιδεν στρατιωτικὰ ἐμβατήρια καὶ τὸν Ἐθνικὸν Ὕμνον μαζὶ μὲ τὸ λακωνικὸν ἀνακοινωθὲν τοῦ Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατοῦ: «Αἱ ἰταλικαὶ δυνάμεις προσβάλλουν ἀπὸ τῆς 5.30 πρωινῆς σήμερον τὰ ἡμέτερα τμήματα προκαλύψεως τῆς ἑλληνοαλβανικῆς μεθορίου. Αἱ ἡμέτεραι δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους».

2. Ο ΗΡΩΪΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ-ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ
Κατὰ τὴν χρονικὴν αὐτὴν στιγμήν, ὄχι μόνον ὁ Ἰωάννης Μεταξάς, ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος καὶ τὸ ἑλληνικὸν Γενικὸν Ἐπιτελεῖον Στρατοῦ καὶ οἱ στρατεύσιμοι, ἀλλὰ καὶ οἱ μὴ στρατεύσιμοι, γέροντες καὶ γραῖαι, μαθηταὶ καὶ μαθήτριαι ἀπέδειξαν ὅτι εἶναι γνήσιοι ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων∙ συμπεριεφέρθησαν ὅπως ὁ Λεωνίδας καὶ οἱ 300 Σπαρτιάται, οἱ ὁποῖοι ἀπήντησαν εἰς τὸν Ξέρξην, ποὺ ἀπῄτησε νὰ παραδώσουν τὰ ὅπλα των, «Μολὼν λαβέ», πίπτοντες καὶ οἱ 300 «τοῖς κείνων ρήμασι πειθόμενοι»∙ τὸ ἴδιον ἐπανέλαβε καὶ ὁ τελευταῖος Βυζαντικὸς Αὐτοκράτωρ ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος πρὸς τὸν Μωάμεθ τὸν Πορθητήν, ὁ ὁποῖος ἀπῄτησεν νὰ τοῦ παραδώσῃ τὰς κλείδας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλὰ ἔλαβε τὴν λίαν συγκινητικὴν ἀπάντησιν: «Δὲν εἶναι δικαίωμά μου, οὔτε κανενὸς ἄλλου νὰ παραδώσῃ τὴν Πόλιν. Εἴμεθα μάλιστα ἀποφασισμένοι ὅλοι ὁμοφώνως νὰ ἀποθάνωμεν ἀγωνιζόμενοι ὑπὲρ αὐτῆς».
Ὅλαι αὐταὶ αἱ ἀντιστάσεις τῆς Ἑλλάδος ἐναντίον ὅσων ἀπαιτοῦν τὰ ἐδάφη της, (γῆν καὶ ὕδωρ), ὡς π.χ. καὶ οἱ ἔνδοξοι Βαλκανικοὶ Πόλεμοι τοῦ 1912-13, ὁπότε ἀπηλευθερώθη ἡ Βόρειος Ἑλλὰς καὶ ἐδιπλασιάσθη, ἀποτελοῦν τὸ περιδέραιον τῆς Ἑλλάδος μὲ τοὺς πολυτίμους ἀδάμαντας, χάριν εἰς τὰς ὁποίας ἀντιστάσεις δύναται νὰ καυχᾶται ἡ Ἑλλάς. Οἱ πρόγονοί μας ἐνίκων χάριν τοῦ θάρρους, ποὺ τοὺς ἔδιδεν ἡ πεποίθησις εἰς τὸ δίκαιον καὶ ἡ ἀνάγκη ποὺ τοὺς ἐπέβαλλε νὰ ἀποδειχθοῦν πιστοὶ εἰς τὴν μακραίωνα ἱστορίαν, ἡ ὁποία τοὺς ἐδίδασκεν, ὅτι οὗτοι ἐγνώριζον ἀνέκαθεν νὰ ἀγωνίζωνται ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, ὑπὲρ τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς δικαιοσύνης. Τοιουτοτρόπως ὅλος ὁ ἐλεύθερος κόσμος ποτὲ δὲν ἐθαύμασε ἄλλον λαόν διὰ τὴν ἀποφασιστικότητα καὶ τὴν αὐτοθυσίαν του, ὅσον τὸν ἑλληνικὸν λαόν. Ἀρχηγοὶ κρατῶν, κυβερνήσεις, διεθνῆ συνέδρια, ἐφημερίδες καὶ λοιπὰ Μ.Μ.Ε. ἔπλεκον τὸ ἐγκώμιον τῶν Ἑλλήνων, ὑποδεικνυομένων ὡς ὑπόδειγμα γενναιότητος καὶ εὐψυχίας. Ἐπιγραμματικῶς ἔλεγον: «οἱ Ἕλληνες ἀνέκαθεν ἐπολεμοῦσαν ὡς ἥρωες, διὰ αὐτὸ πρέπει νὰ λέγωμεν ὅτι οἱ ἥρωες πολεμοῦν ὡς Ἕλληνες».
Ἐνῷ διὰ τὰ μεμονωμένα ἄτομα ὁ ἐγωισμὸς εἶναι ἀξιοκατάκριτος καὶ ἀποδοκιμαστέος, ἀντιθέτως δι᾿ ἕνα λαόν, δι᾿ ἕν ἔθνος, ἡ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια εἶναι ἕν ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ διὰ τὴν ὕπαρξιν, τὴν αὐτονομίαν, τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν εὐδαιμονίαν του. Ὁ Ἄγγλος κοινωνιολόγος Σπένζερ ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια εἶναι πάντοτε ἡ εὐγενεστέρα τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνικῶν ἀρετῶν. Ὄντως, ἄνευ τοῦ αἰσθήματος τῆς ἐθνικῆς ὑπερηφανείας τοῦ ἀνθρώπου διὰ κάθε τὶ ἐθνικὸν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νοηθῇ φιλοπατρία. Εἶναι ἀναγκαία ἡ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια διότι διδάσκει τὸν ἄνθρωπον νὰ ἀγαπᾶ τὴν Πατρίδα του καὶ νὰ εἶναι ὑπερήφανος δι᾿ ὅλα τὰ εὐγενῆ ἀποτελέσματα, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ Αὐτήν. Ὁ ἀτομικὸς ἐγωισμὸς εἶναι καταδικαστέος. Ἀντιθέτως, μόνον ὁ ἐθνικὸς ἐγωισμὸς εἶναι ὠφέλιμος διὰ τὸ σύνολον, διότι ἐξασφαλίζει τὴν ἀκεραιότητα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἑνὸς Ἔθνους. Ἡ ρῆσις τῶν ἀρχαίων ἡμῶν προγόνων «πᾶς μὴ Ἕλλην βάρβαρος» εἶχε ἀκριβῶς τὴν ἔννοιαν τῆς ἐθνικῆς ὑπερηφανείας. Ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι τὸ αἴσθημα τῆς ἐθνικῆς ὑπερηφανείας τῶν Ἑλλήνων εἶχε ἀγαθὰ ἀποτελέσματα, ἀντιθέτως ἡ ἔλλειψις ἐθνικοῦ ἐγωισμοῦ καὶ αὐτοπεποιθήσεως ἑνὸς λαοῦ εἶναι λίαν ἐπικίνδυνον διὰ τὸν λαὸν τοῦτον, διότι ματαιώνει πᾶσαν πρόοδον καὶ ἀνάπτυξιν καὶ ἐκθέτει εἰς κίνδυνον τὰ ἐθνικὰ δίκαια, καθότι ὁ τολμηρότερος γειτονικὸς λαὸς εὑρίσκει τὴν εὐκαιρίαν νὰ ἀπειλήσῃ τὸν λαὸν τοῦτον, ἐπειδὴ ἡ ἀδυναμία προκαλεῖ τὴν πλεονεξίαν καὶ τὴν θρασύτητα τῶν γειτόνων. Λαοὶ ποὺ ἐντρέπονται διὰ τὴν καταγωγήν των καὶ στεροῦνται ἐθνικῆς ὑπερηφανείας ἐκτίθενται εἰς κινδύνους. Ὁ λαὸς ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ὑποτιμᾶ ὅ,τι εἶναι ἰδικόν του, ὅ,τι εἶναι ἐθνικὸν καὶ θαυμάζει τὰ τῶν ξένων, ἀπογοητεύεται καὶ μαραίνεται.
Βεβαίως ἡ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἔχῃ νοσηρὰς ἐθνικιστικὰς τάσεις καὶ νοσταλγίας. Διὰ τοὺς Ἕλληνας ἡ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια ἦτο ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τοιαύτας κατακτητικὰς νοσταλγίας καὶ ἀποικιοκρατικὰς προσδοκίας, ἀλλὰ ἡ ὑπεράσπισις τῆς πατρίδος των καὶ ἐν γένει οἱ ἀγῶνες των ἐγένοντο μὲ καθαρῶς ἐκπολιτιστικὰς καὶ εἰρηνικὰς προσπαθείας. Ὁ Ἕλλην ἐμάχετο ὄχι ὡς πλανητάρχης, ἀλλὰ ὡς θεμελιωτὴς τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς εἰρήνης εἰς τὴν ἀνθρωπότητα, ὅπως ὁ ποιητὴς διατυπώνει: «ὅπως ἔδωσες θὰ δώσῃς, θὰ ζητήσουν ὡς ζητεῖς, θὰ γενῇς καὶ πάλιν φώτων καὶ πολιτισμοῦ κοιτίς».

3. ΤΑ ΔΥΣΑΡΕΣΤΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΡΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟΥΛΟΝ ΕΠΙΘΕΣΙΝ ΤΟΥ «ΑΞΟΝΟΣ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Ἤδη ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ θέρους τοῦ 1940 ἡ Γερμανία καὶ ἡ μαχομένη ἔκτοτε παρὰ τὸ πλευρόν της Ἰταλία ἔχουν οὐσιαστικῶς κατακτήσει τὴν Εὐρώπην ὁλόκληρον, δεδομένου ὅτι ἡ ἑτέρα μεγάλη δύναμις ἡ Ἡνωμένη Σοβιετικὴ Ρωσσία ἦτο συνδεδεμένη μετὰ τῆς Γερμανίας, διὰ συμφώνου μὴ ἐπιθέσεως. Κατὰ συνέπειαν οἱ πράκτορες τῆς Σοβιετικῆς Ρωσσίας διέτασσον τὰ κατὰ τόπους κομμουνιστικὰ κόμματα νὰ τηροῦν εὐμενῆ πρὸς τὴν Γερμανίαν οὐδετερότητα. Τοιοτοτρόπως, ἀφ ἑνὸς μὲν ἡ Γαλλία, τὸ Βέλγιον, τὸ Λουξεμβοῦργον, ἡ Ὁλλανδία, ἡ Δανία, ἡ Νορβηγία, ἡ Πολωνία εἶχον καταληφθῆ ἀπὸ τὴν Γερμανίαν, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ αἱ χῶραι τῆς νοτιανατολικῆς Εὐρώπης καὶ τῆς βαλκανικῆς χερσονήσου, δηλαδὴ ἡ Οὐγγαρία, ἡ Ρουμανία καὶ ἐπιμέρους ἡ Νοτιοσλαβία καὶ ἡ Βουλγαρία, ἀμέσως ἤ ἐμμέσως εἶχον ἐκδηλώσει εἰς τὸν ἄξονα οὐδετερότητα ἔναντι ὁποιασδήποτε πολιτικῆς ἐπιχειρήσεως τοῦ ἄξονος κατὰ τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἀλβανία ἦτο ἤδη ἀπὸ τὴν 7ην Ἀπριλίου 1939 τμῆμα τοῦ ἰταλικοῦ ἐδάφους, εἰδικῶς προωρισμένον διὰ τὴν ἐξαπόλυσιν τῆς ἐπιθέσεως ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος.
Μὲ τὴν κατάληψιν τῆς Γαλλίας ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς καὶ Ἰταλοὺς ἡ Τουρκία δὲν ἤθελε νὰ ἐφαρμόσῃ τὴν ἀγγλογαλλοτουρκικὴν συμφωνίαν τῆς 19ης Ὀκτωβρίου 1939. Ἡ Γερμανία ἐπετίθετο ἀρχικῶς καὶ ἐναντίον τῆς Ἀγγλίας.
Ὁ «ἄξονας» κυριαρχοῦσε εἰς τὴν Μεσόγειον καὶ αἱ ἰταλικαὶ δυνάμεις εἶχον καταλάβει τὴν Αἰθιοπίαν καὶ εἶχον ἀπωθήσει τὰς ἀμυντικὰς βρεττανικὰς δυνάμεις εἰς τὴν Λιβύην καὶ εἰς τὴν Αἴγυπτον εἰς βάθος 100 χιλιομέτρων.
Κατὰ συνέπειαν ἡ Ἑλλὰς δὲν θὰ ἠμποροῦσε, ἐν περιπτώσει πραγματοποιήσεως τῶν ἰταλικῶν ἐπιθετικῶν προθέσεων νὰ ὑπολογίζῃ εἰς οὐδεμίαν σχεδὸν ἔξωθεν ἐνίσχυσιν, ἀπὸ ἐκείνας τὰς ὁποίας ὑπὸ ἄλλας συνθήκας θὰ τῆς ἐπέτρεπον αἱ συμμαχίαι καὶ τὰ σύμφωνά της.
Παρ᾿ ὅλον ὅτι ἡ Ἑλλὰς προεκλήθη προσβληθεῖσα μὲ τὴν ὕπουλον βύθισιν τῆς «Ἕλλης» εἰς τὴν Τῆνον τὴν 15ην Αὐγούστου 1940, ἐν τούτοις ἀπέφευγε πᾶσαν σύγκρουσιν μὲ τὸν Μουσολίνι καὶ προσεπάθει, ὅσον τὰ οἰκονομικά της ἐπέτρεπον εἰς αὐτὴν νὰ ὀργανωθῇ.
Ὁ Μουσολίνι, ἠνωχλημένος ἐκ τῶν ἐπιτυχιῶν τοῦ Γερμανοῦ δικτάτορος μὲ τὰς νικηφόρους νίκας-πολέμους ἀστραπῆς ἐναντίον τῶν γειτόνων του (Τσεχοσλοβακία, Πολωνία, Κάτω Χῶραι, Γαλλία), ἐπεθύμει νὰ καταλάβῃ ὡρισμένας περιοχὰς τῆς Ἑλλάδος, πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ γοήτρου του, καὶ πρὸς ἀναβίωσιν τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἄνευ συνεννοήσεως μετὰ τοῦ Χίτλερ, ἐκάλεσε τοὺς στρατιωτικούς του συμβούλους καὶ ἔδωσεν εἰς αὐτοὺς τὴν ἐντολὴν νὰ παρασκευάσουν ἐπίθεσιν κατὰ τῆς Ἑλλάδος.
Ὡς ἀποκαλύπτει ὁ Οὐΐνστων Τσῶρτσιλ, εἰς τὰ Ἀπομνημονεύματά του, ὁ Μουσολίνι, εἰς τὰς ἐπιφυλάξεις τῶν πολεμικῶν του συμβούλων καὶ εἰς τὰς ἀπαισιοδόξους προβλέψεις, εἰς τὰς ὁποίας προέβαιναν οὗτοι διὰ τυχὸν ἐπίθεσιν κατὰ τῆς Ἑλλάδος, ἔλεγεν ἐπιμένων πάντοτε εἰς τὴν ἐπίθεσιν ὅτι: «προτιμᾷ νὰ γίνῃ Ἕλλην, παρὰ νὰ δεχθῇ τὸ ὄνειδος νὰ εἶναι ἀρχηγὸς Ἰταλῶν, οἱ ὁποῖοι φοβοῦνται τοὺς Ἕλληνας».
Μανθάνοντες οἱ Γερμανοὶ τὰς ἐνεργείας αὐτὰς τοῦ Μουσολίνι, ἐπεζήτουν νὰ τὸν ἀποτρέψουν ἀπὸ ἐπίθεσιν κατὰ τῆς Ἑλλάδος. Ἐγένετο μάλιστα εἰς τὴν ἰταλικὴν πόλιν Μπρέννερ, εἰς τὰς ἰταλικὰς Ἄλπεις, καὶ μία προσωπικὴ συνάντησις Μουσολίνι-Χίτλερ, διὰ νὰ δυνηθῇ ὁ Χίτλερ, νὰ ἀποτρέψῃ τὸν κατὰ τῆς Ἑλλάδος πόλεμον τῶν Ἰταλῶν. Ἀπεναντίας ὁ Ἰταλὸς δικτάτωρ ἤθελε νὰ θέσῃ τὸν Χίτλερ πρὸ τετελεσμένου γεγονότος, καὶ πρὸς τοῦτο ἔλεγε εἰς τὸ περιβάλλον του: «μήπως ὁ Χίτλερ ἐνημερώνει ἡμᾶς διὰ τὰ ἑκάστοτε σχέδια του καὶ ἐπιχειρήσεις του; Διατὶ λοιπὸν νὰ τὸν ἐνημερώνωμεν ἡμεῖς;» Πρὸς τοῦτο ἔδωσε διαταγὰς νὰ γίνῃ ἡ ἐπίθεσις κατὰ τὴς Ἑλλάδος καὶ μάλιστα κατὰ τὴν νύκτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, ἐνωρίτερον τῆς παρελεύσεως 3 ὡρῶν ἀπὸ τῆς ἐπιδόσεως τοῦ τελεσιγράφου πρὸς τὸν Ἰωάννην Μεταξάν. Κατὰ τὴν συνάντησιν Χίτλερ Μουσολίνι εἰς τὸ Μπρέννερ τὸ ἑσπέρας τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 ἀνήγγειλεν ὁ Μουσολίνι ἐπιτυχίας τῶν Ἰταλῶν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος.

4. Η ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ ΗΡΩΪΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Τὸ ἰταλικὸν σχέδιον ἐστηρίζετο εἰς τὸν ἀστραπιαῖον πόλεμον. Ἀλλὰ δὲν ὑπελόγιζεν εἰς τὴν ἀστραπιαίαν καὶ αὐθόρμητον ἐκδήλωσιν τῆς δυναμικότητος τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς καὶ εἰς τὴν ἀντίστασιν τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι εἶχον πίστιν εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἐπίστευον εἰς τὰ πεπρωμένα τῆς Φυλῆς μας (Πατρίς, Θρησκεία καὶ Οἰκογένεια). Τὸ Ἔθνος ἠγέρθη σύσσωμον καὶ πειθαρχημένον νὰ ἀγωνισθῇ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν μέχρι καὶ τῆς τελικῆς νίκης. Τὸ μέγιστον πρόβλημα ὅμως ἦτο τὸ οἰκονομικὸν διὰ τὴν οἰκονομικὰ ἐξησθενημένην Ἑλλάδα, λόγῳ τοῦ Α΄Παγκοσμίου Πολέμου καὶ τῆς ἐπακολουθησάσης περιθάλψεως καὶ οἰκονομικῆς στηρίξεως τοῦ 1.500.000 Ἑλλήνων, ποὺ ἐξερριζώθησαν ἀπὸ τὴν Μικρὰν Ἀσίαν καὶ τὸν Πόντον∙ ἦτο ὀξύτατον τὸ πρόβλημα τοῦ ἐφοδιασμοῦ τῶν στρατιωτῶν μας μὲ πυρομαχικὰ καὶ τρόφιμα. Ἡ διοίκησις τοῦ Στρατοῦ κάμνει τότε ἀπεγνωσμένην ἔκκλησιν πρὸς τοὺς μὴ στρατευθέντας γέροντας, γραίας, νέους, νεάνιδας καὶ γυναῖκας, ἰδίως τῆς περιοχῆς τῆς Πίνδου, νὰ βοηθήσουν διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς κινδυνευούσης Πατρίδος, τόσον οἱ ἴδιοι, ὅσον ὁμοῦ μὲ τὰ ὑποζύγιά των διὰ τὸν ἐφοδιασμὸν τῶν πολεμιστῶν.
Αὐτὸ ὅμως ἤδη τὸ εἶχαν συνειδητοποιήσει καὶ ἀρχίσει οἱ αὐτοεπιστρατευθέντες κάτοικοι ὅλης τῆς Ἑλλάδος, ἰδίως τῆς Πίνδου. Οἱ ξένοι ἀνταποκριταὶ τῶν Μ.Μ.Ε. μετέδιδαν ὅτι εἶχον μείνει ἔκπληκτοι ἀπὸ τὸ συγκινητικώτατον θέαμα, νὰ βλέπῃ κανεὶς φάλαγγες ἀπὸ παιδιά, γέροντες καὶ ἰδίως γυναῖκες, νέες καὶ γραῖες, φορτωμένους μὲ πυρομαχικὰ καὶ τρόφιμα νὰ ἀναρριχῶνται τὰς κρημνώδεις χαράδρας τῆς Πίνδου, μέχρις ὕψους 2.500 μέτρων, καὶ νὰ κατέρχωνται εἰς τὰς λίαν δυσβάτους δασώδεις χαράδρας τῆς Πίνδου μὲ τὴν χαρὰν καὶ τὴν ἱκανοποίησιν ζωγραφισμένην εἰς τὸ μέτωπόν των, διὰ νὰ ἐφοδιάσουν τὰ μαχόμενα εἰς τὰ ἀπρόσιτα ὕψη, εἰς τὰς βουνοκορφὰς τῆς Πίνδου, ἑλληνόπουλα (ἴδ. Ὀπισθόφυλλον).
Νέαι καὶ γραῖαι ἡρωίδες ἑλληνίδες μοχθοῦν νυχθημερὸν διὰ νὰ ἀνοίξουν διόδους εἰς τὰς χιονισμένας περιοχάς, διὰ νὰ δύνανται νὰ μεταφέρουν πολεμοφόδια καὶ τρόφιμα εἰς τὸν στρατόν. Ἄνδρες καὶ γυναῖκες ἐγκαταλείπουν τὰς οἰκίας των, τὰς ἀγροτικάς των ἐργασίας καὶ σπεύδουν προθύμως εἰς τὰς βουνοκορφὰς διὰ νὰ ἐργασθοῦν, νὰ δημιουργήσουν ἀναχώματα, διὰ νὰ καλύπτωνται οἱ ἀγωνιζόμενοι διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος στρατιῶται.
Ἠχοῦσεν ὅμως καὶ τὸ σωτήριον «ΑΕΡΑ» μὲ τὸν πανεθνικὸν συναγερμὸν τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν καθολικὴν πίστιν των εἰς τὴν ἐλευθερίαν καὶ τὴν πατρίδα, καὶ μὲ τὴν προστασίαν τῆς μεγαλόχαρης Θεοτόκου, τὴν ὁποίαν οἱ εἰσβολεῖς καθύβρισαν μὲ τὸν τορπιλισμὸν τῆς «Ἕλλης» τὴν 15ην Αὐγούστου 1940 εἰς τὴν Τῆνον.
Οὕτω ἐπετεύχθη ἡ ἀπόκρουσις τοῦ ἀναισχύντου καὶ ἀλαζόνος εἰσβολέως. Ἡ ἧττα τῶν περιφήμων ἰταλικῶν μεραρχιῶν, ἀλπινιστῶν καὶ λοιπῶν μετεβλήθη εἰς πανωλεθρίαν καὶ ἡ ὀπισοοχώρησίς των μετετράπη εἰς φυγήν. Καταδιώκονται ἀπὸ τοὺς τσολιάδες μας μὲ τὴν πολεμικὴν ἰαχὴν καὶ τὸ φλογοβόλον σύνθημα «ΑΕΡΑ», «βάλλοντες τὰ πόδια εἰς τὰ αὐτιά» καὶ ἐγκαταλείποντες ὅπλα, πολεμοφόδια, τραυματίας, μεταγωγικά, νοσοκομεῖα, τὰ πάντα εἰς τοὺς Ἔλληνας. Ἡ μία πόλις μετὰ τὴν ἄλλην εἰς τὴν Βόρειον Ἤπειρον ἀπελευθερώνονται ἀπὸ τὸν ἰταλικὸν κατοχικὸν στρατὸν. Αὐτὴ ἡ ἐποποιΐα τῶν Ἑλλήνων ἀποτελεῖ τὴν πρώτην νίκην κατὰ τὸν Β΄Παγκόσμιον Πόλεμον τοῦ ἐλευθέρου κόσμου καὶ θὰ ἐπηρεάσῃ ἀποφασιστικῶς τὴν ὅλην ἔκβασιν τοῦ ἀγῶνος καὶ τὸν θρίαμβον τῆς ἰδέας, καταρρίπτουσα τὸν μύθον τοῦ ἀτρώτου «ἄξονος» καὶ προετοιμάζουσα τὴν κατάρρευσίν του.
Περίλυπος ὁ Μουσολίνι ἦλθε προσωπικῶς εἰς τὴν Ἀλβανίαν καὶ ἐξαπέλυσεν μεγάλην ἰταλικὴν ἐαρινὴν ἐπίθεσιν ἀπὸ 9ης ἕως 24ης Μαρτίου 1941, ἐπιδιώκων θεαματικὴν τινὰ νίκην κατὰ τῶν Ἑλλήνων

Β. Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Βλέποντες οἱ ἐθνοσοσιαλιστὲςτῆς Γερμανίας τὴν ἀποτυχίαν καὶ τῆς ἐαρινῆς ἐπιθέσεως τοῦ ἰσχυροῦ φίλου των Μουσολίνι, διὰ νὰ ἐξαφανίσουν τὴν ἐντροπὴν αὐτήν, ἀπεφάσισαν τὴν ἐπίθεσιν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος τὴν πρωίαν τῆς 6ης Ἀπριλίου 1941 καὶ ὥραν 5.15. Ἐπέδωσεν ὁ Πρέσβυς τῆς Γερμανίας εἰς τὸν Ἕλληνα πρωθυπουργὸν διακοίνωσιν διαμαρτυρίας καὶ κηρύξεως πολέμου ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ πρόσχημα: «ἵνα διατηρηθῇ πλήρως ἡ ἐπιτευχθεῖσα ἀπομάκρυνσις τῆς Ἀγγλίας ἀπὸ τὴν ἠπειρωτικὴν Εὐρώπην».
Πρὸς τοῦτο αἱ ἰσχυρόταται γερμανικαὶ δυνάμεις ἤρχισαν ἀμέσως νὰ ἐπιτίθενται παντοιοτρόπως ἐναντίον τῶν ὀχυρῶν εἰς τὰ σύνορα τῆς Θράκης καὶ τῆς Μακεδονίας. Μέσῳ τοῦ Μοναστηρίου διῆλθον τὰ σχεδὸν ἀφύλακτα ἑλληνογιουγκο-σλαβικὰ σύνορα καὶ τὴν 9ην Ἀπριλίου 1941 κατέλαβαν τὴν Θεσσαλονίκην. Λόγῳ τῶν συνεχῶν προελάσεων τοῦ γερμανικοῦ στρατοῦ, ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις μετὰ τοῦ Βασιλεως Γεωργίου Β’ μεταφέρουν τὴν ἕδραν των καὶ τὸν πόλεμον εἰς τὴν Κρήτην πρὸς συνέχισιν τοῦ ἀγῶνος δι᾿ ὅλων τῶν ὑπολειπομένων δυνάμεων. Μετὰ τὴν μάχην τῆς Κρήτης, ὁ Βασιλεὺς καὶ ἡ Κυβέρνησις μεταφέρουν τὴν 23ην Μαΐου 1941 τὴν ἕδραν των εἰς τὸ Κάϊρον καὶ ἀπὸ ἐκεῖ συνέχισαν τὸν πόλεμον ἐναντίον τοῦ «ἄξονος».
Ὅπως καὶ κατὰ τὴν ἀρχαιότητα οἱ Ἕλληνες συνέτριψαν τὰς ἀηττήτους πολλαπλασίας καὶ πανόπλους στρατιὰς τῶν βαρβάρων τῆς Ἀσίας εἰς τὸν Μαραθώνα καὶ τὴν Σαλαμῖνα, τοιουτοτρόπως καὶ τὸ 1940 καὶ 1941 οἱ ὀλιγοστοὶ Ἕλληνες συνέτριψαν καὶ κατῄσχυνον τὴν ὑπερηφάνειαν τοῦ ἄξονος καὶ ἰδίως τῶν ἐπηρμένων ἰταλῶν φασιστῶν. Ἐγένοντο πρωτοπόροι καὶ ὁδηγοὶ εἰς τοὺς ἄλλους λαοὺς καὶ τοὺς ἐδίδαξαν ὅτι δὲν εἶναι ἀήττητος ἡ δύναμις τοῦ «ἄξονος», ἀρκεῖ νὰ μὴ φοβοῦνται τὸν «ἄξονα». Ἡ πανοπλία τοῦ «ἄξονος» ὑποχωρεῖ καὶ ὑποτάσσεται εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ τὴν ἀνδρείαν τῶν Ἑλλήνων. Ὁ θρίαμβος τῶν Ἑλλήνων ἀπέτρεψε τὴν Γιουγκοσλαβίαν καὶ τὴν Ἱσπανίαν νὰ προσχωρήσουν πρὸς τὸν «ἄξονα» καὶ ἐνεθάρρυναν τοὺς ἄλλους λαοὺς, ἰδίως τὴν Ρωσσίαν νὰ ἀντισταθῇ. Μὲ τὴν ἀπασχόλησιν ἐπιλέκτων γερμανικῶν δυνάμεων εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἰδίως εἰς τὴν Κρήτην, ἐβοήθησε ἡ Πατρίς μας τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν νὰ ἀντισταθῇ καὶ νὰ κατατροπώσῃ τοὺς ἀρειανοὺς τοῦ ἐθνοσοσιαλισμοῦ.
Ὀφείλεται τιμὴ καὶ δόξα-κλέος εἰς τὴν ἀνδρείαν καὶ ἀρετὴν τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἐνεψύχωσαν ὅλους τοὺς λαοὺς νὰ ἀντισταθοῦν καὶ νὰ ἀγωνισθοῦν διὰ τὴν ἐλευθερίαν των, τὸν πολιτισμόν των καὶ τὴν πρόοδόν των.
Ὀφείλεται τιμὴ καὶ δόξα εἰς ὅλους τοὺς Ἕλληνας, οἱ ὁποῖοι ἡνωμένοι καὶ πιστοὶ εἰς τὸν ἑλληνοχριστιανικὸν πολιτισμὸν, ἠμύνθησαν ἐπιτυχῶς καὶ περιέσωσαν τὸν ἑλληνοχριστιανικὸν πολιτισμὸν καὶ ἐνεθάρρυναν ὅλους τοὺς λαοὺς νὰ ἀγωνίζωνται διὰ τὰ ἰδανικὰ τῆς Ἐλευθερίας, τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς Εὐημερίας.
Αὐτὴν τὴν ἀρετήν, τὸν ἡρωισμὸν τῶν Ἑλλήνων ἀνεγνώρισαν ὅλοι οἱ νουνεχεῖς ἡγέτες καὶ πολιτισμένοι λαοὶ καὶ ἐπανελάμβανον: «Οἱ Ἕλληνες πολεμοῦν ὡς ἥρωες καὶ ἡμεῖς θὰ λέγωμεν οἱ ἥρωες πολεμοῦν ὡς Ἕλληνες».
Ὅπως προείπομεν, ἀκόμη καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ ἀκούοντα τὴν προσβολὴν ποὺ μᾶς ἔκαναν οἱ Ἰταλοὶ μὲ τὴν βύθισιν τῆς «Ἕλλης» εἰς τὴν Τῆνον, τὴν ποταπὴν ἐπίθεσιν τῶν φασιστῶν τοῦ Μουσολίνι καὶ τῶν ἀρειανῶν τοῦ ἐθνοσοσιαλισμοῦ καὶ τὰς ἐπιτυχίας τῶν Ἑλλήνων τσολιάδων εἰς τὴν Πίνδον καὶ τὴν Ἀλβανίαν, ἀνεπτερώθη τὸ ἠθικόν των καὶ ὠργανώνοντο εἰς ὁμάδας ἀντιστάσεως ἐξοπλιζόμενα μὲ ξύλινα ὅπλα.
Τὸ «ξυπόλητο τάγμα» καὶ ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος ἐμπνεόμενα ἀπὸ τὰ ἰδεώδη τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ, παρὰ τὴν πείναν καὶ τὴν δυστυχίαν, ποὺ ἐβίωνον, ἐν τούτοις ἐμψυχούμενα ἀπὸ τὰς αἰωνίους πνευματικὰς ἀξίας τῆς Φυλῆς μας, Πατρίδα, Θρησκείαν καὶ Οἰκογένειαν εἶχον τὸν ἡρωισμὸν νὰ ἀγωνίζωνται διὰ τὴν ἰδέαν, ὅπως καὶ οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι, οἱ ὁποῖοι ἠγωνίζοντο καὶ ὡς νικηταὶ ἐλάμβανον στέφανον δάφνης ἤ ἀγριελαίας. Διὰ τοῦτο ὁ Πέρσης στρατηγὸς Τριτανταίχμης, ὅταν ἤκουσεν μετὰ τὴν μάχην τῶν Θερμοπυλῶν ἀπὸ Ἕλληνας αἰχμαλώτους ὅτι οἱ Ἕλληνες εἰς τοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνας ἠγωνίζοντο ὄχι διὰ ὑλικὰς ἀμοιβάς, ἀλλὰ μόνον διὰ τὸν «κότινον» (στέφανον δάφνης ἤ ἀγριελαίας), ἀνεφώνησεν: «παπαί, Μαρδόνιε, κοίους ἐπ᾿ ἄνδρας ἤγαγες μαχησομένους ἡμέας, οἵ οὐ περὶ χρημάτων τὸν ἀγῶνα ποιοῦνται, ἀλλὰ περὶ ἀρετῆς» (Ἀλλοίμονον, Μαρδόνιε μὲ ποίους ἄνδρας μᾶς ἔφερες νὰ πολεμήσωμεν, ποὺ δὲν κάμνουν τοὺς ἀγῶνας των διὰ χρήματα, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀρετήν).

Γ. ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝΤΑ ΔΕΙΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΕΠΟΥΣ ΕΙΣ ΠΙΝΔΟΝ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑΝ
Μὲ τὴν ἐπακολουθήσασαν κατάληψιν τῆς Ἑλλάδος ἡ Ἑλλὰς ὑπεχρεώθη νὰ «τρέφῃ» 250.000 Ἰταλοὺς στρατιώτας, 360.000 Γερμανοὺς καὶ 60.000 τῆς Βουλγἀρους, δηλαδὴ συνολικῶς 670.000 στρατιώτας. Καὶ οἱ μὲν Ἰταλοὶ καὶ Βούλγαροι, ὡς κατοχικὸς στρατός, ὑφήρπαζον τὰ ἀγαθὰ χωρὶς νὰ πληρώνουν, οἱ Γερμανοὶ ἐπέβαλλον εἰς τὴν Ἑλλάδα νὰ δανείσῃ τοὺς ἐθνοσοσιαλιστὰς τῆς ἀρειανῆς φυλῆς μὲ κατοχικὸν δάνειον 3,5 δισεκατομμυρίων δολλαρίων καὶ μὲ τὸ δάνειον αὐτὸ «ἠγόραζον» οἱ στρατιῶται τρόφιμα καὶ διάφορα ἀγαθὰ καὶ τὰ ἔστελλον εἰς τὴν Γερμανίαν. Συνεπείᾳ τούτων, οἱ Ἕλληνες δὲν εὕρισκον νὰ ἀγοράζουν τρόφιμα καὶ τοὺς «ἐθέριζε» ἡ πεῖνα. Εἰς τὰς πόλεις κάθε 50 ἤ 100 μέτρα ἐσωριάζοντο οἱ ἄνθρωποι λόγῳ τῆς πείνας καὶ τὰ «κάρα» τοῦ Δήμου διερχόμενα ἀπεκόμιζον τὰ πτώματα καὶ τὰ ἔθαπτον. Αὐτὸ τὸ περιβόητον δάνειον ποὺ ἐπεδικάσθη εἰς τὴν Ἑλλάδα νὰ τῆς τὸ ἐπιστρέψῃ ἡ Γερμανία (7 δισ. δολλάρια) ἀκόμη δὲν τὸ ἔλαβεν, λόγῳ ἐνδοτικῆς πολιτικῆς τῶν Ἑλλήνων κυβερνώντων καὶ εἶναι πρὸς τιμὴν τοῦ ἀντιστασιακοῦ κ. Ἐμμανουὴλ Γλέζου καὶ τῶν περὶ αὐτόν, ποὺ συνεχίζουν νὰ ἀγωνίζωνται διὰ τὴν καταβολήν-ἐπιστροφὴν τοῦ κατοχικοῦ δανείου…

Δ. Η ΕΛΛΑΣ ΠΡΩΤΗ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΛΛΑ ΟΥΡΑΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΠΟΛΑΒΑΣ-ΚΑΤΑΝΟΜΑΣ
Η ΕΛΛΑΣ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΙΝ ΤΟΥ «ΑΞΟΝΟΣ»
Μὲ τὴν συμβολὴν τῆς Ἑλλάδος καὶ τὰς τεραστίας ἀνεκτιμήτους θυσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος σύσσωμος καὶ ὁμόθυμα, ὡσὰν μία «γροθιὰ» ἡνωμένος, ἀντεστάθη ἡρωικῶς ἐναντίον τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ ἐθνοσοσιαλισμοῦ καὶ μὲ τὰ ἡρωικὰ κατορθώματά του ἐνεψύχωσεν ὅλους τοὺς λαοὺς νὰ ἀντισταθοῦν ἐναντίον τοῦ «ἄξονος», ἐσήμανεν ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους τῆς ἐξουθενώσεως τοῦ «ἄξονος». Ἐν τούτοις οἱ ἀγνώμονες «σύμμαχοι καὶ φίλοι» τῆς Ἑλλάδος ὄχι μόνον δὲν τὴν συμπεριέλαβον εἰς τὴν ὁμάδα τῶν ἀποφασιζόντων καὶ διατασσόντων, παραχωροῦντες εἰς τὴν Ἑλλάδα ἔστω τὴν Ἀλβανίαν, ὅπου ἡ Ἑλλὰς κατετρόπωσε τὸν φασισμόν, ἀλλὰ οὔτε κἄν ἀκόμη καὶ αὐτὰς τὰς ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ἑλληνικὰς περιοχὰς δὲν τῆς τὰς διέθεσαν, ὡς π.χ. τὴν Βόρειον Ἤπειρον, τὴν Βόρειον Μακεδονίαν, ὅπου εἶναι σήμερον τὰ Σκόπια, τὴν Μακεδονία τοῦ Πιρίν-Βουλγαρία, τὴν Ἄνατολικὴν Θράκην καὶ τὴν Κύπρον μας. Ὄχι μόνον δὲν συμπεριεφέρθησαν οἱ σύμμαχοί μας φιλικά, ἔντιμα καὶ δίκαια, ἀλλὰ ἀπεναντίας ἐχθρικώτατα (ἔχθιστα), ὄχι μόνον τασσόμενοι πάντοτε ἐναντίον τῶν ἑλληνικῶν θέσεων καὶ ἀπόψεων εἰς τὰ διάφορα προβλήματα μὲ τοὺς γείτονάς μας, ἀλλὰ μέχρι τοῦ σημείου νὰ ἐφαρμόζουν οἱ φίλοι μας («φίδια κολοβά») Ἄγγλοι φασιστικὰς μεθόδους διὰ νὰ καταπνίξουν εἰς τὸ αἷμα τοὺς ἐξεγερθέντας ἑλληνοκυπρίους, ποὺ ἐζητοῦσαν τὴν ἐλευθερίαν των καὶ τὴν ἕνωσιν μετὰ τῆς μητρὸς Ἑλλάδος, ὑποδαυλίζοντες καὶ ἐνισχύοντες ἀμέσως ἤ ἐμμέσως τοὺς Τούρκους νὰ ἐναντιώνωνται πάντοτε πρὸς τὰς δικαίας θέσεις καὶ ἀπόψεις τῆς Ἑλλάδος καὶ τασσόμενοι ἀμέσως ἤ ἐμμέσως ὑπὲρ τῶν ἐλεεινῶν συμπεριφορῶν τῶν γειτόνων μας, ὡς π.χ. Ἀλβανίας, Σκοπίων, Τουρκίας κ.λπ…

Τοιουτοτρόπως ἔχει ἀπόλυτον ἐφαρμογὴν ἡ λαϊκὴ παροιμία: «ἐὰν ἔχῃς τέτοιους φίλους, τὶ νὰ τοὺς κάνῃς τοὺς ἐχθρούς;»…
Ἤ ἡ ἑτέρα λαϊκὴ παροιμία: «-Ποιὸς σοῦ ἐξώρυξε τὸ μάτι; -Ὁ ἀδελφός μου! –Δι᾿ αὐτὸ εἶναι τόσο βαθειά!»…

Ὁ χρόνος ὅμως καὶ ὁ χῶρος οὐδόλως μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ ἀναφέρωμε πληθώραν ἄλλων ἀνησυχητικῶν παραδειγμάτων καὶ περιοριζόμεθα νὰ φιλοξενήσωμεν-ἀναδημοσιεύσωμεν μὲ μεγάλην χαράν τὸ σημαντικὸν ἄρθρον τοῦ ἐπιτίμου Προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Βασιλείου Κόκκινου ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» τῆς 24ης Ὀκτωβρίου 2008 ἀφορῶν εἰς τὴν ἀχαριστίαν τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς.

Ε. Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ

Ὅταν οἱ περισσότεροι λαοὶ τῆς Εὐρώπης ὑπέκυπταν στὰ μηχανοκίνητα χιτλερικὰ στρατεύματα διαδοχικῶς καὶ ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν ( ἡ Γαλλία σὲ 43 ἡμέρες, ἡ Πολωνία σὲ 30, τὸ Βέλγιον σὲ 18, ἡ Ὁλλανδία σὲ 4, ἡ Γιουγκοσλαβία σὲ 3, ἡ δὲ Τσεχοσλοβακία καὶ ἡ Δανία σὲ 1 ἡμέρα), ἡ Ἑλλάδα τῶν 7,5 ἑκατομμυρίων κατοίκων ἀντιστάθηκε στὸν Ἄξονα ἐπὶ 219 ἡμέρες. Ἀπέκρουσε τὶς ἐπίλεκτες μεραρχίες τοῦ Μουσσολίνι στὰ Ἀλβανικὰ βουνὰ καὶ ἀπέσπασε τὸν θαυμασμὸ ὅλων τῶν ἡγετῶν τοῦ κόσμου, ἀκόμη καὶ αὐτοῦ τοῦ Χίτλερ. Ὁ τελευταῖος, ὁμιλῶν πρὸς τὸν γερμανικὸν λαὸ στὸ Ράιχσταγκ τὴν 4-5-1941, εἶπε:
«Χάριν τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας, ὀφείλω νὰ ἀναγνωρίσω, ὅτι μόνον οἱ Ἕλληνες ἐξ ὅλων τῶν ἀντιπάλων, ἐπολέμησαν μὲ γενναιότητα καὶ αὐτοθυσία. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἐχθροί τους δὲν μποροῦν νὰ τοὺς ἀρνηθοῦν τὴν ἐκτίμησί τους».
Ἡ ἐκ τῶν ἐμπίστων τοῦ Χίτλερ Λένι Ρίφενσταλ, διάσημη σκηνοθέτις καὶ ἠθοποιὸς τῆς ἐποχῆς του, στὴν αὐτοβιογραφία της γράφει πὼς ὁ Χίτλερ τὴν 30η Μαρτίου 1944 τῆς εἶπε:
«Ἂν οἱ Ἰταλοὶ δὲν εἶχαν ἐπιτεθῆ κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν ἐχρειάζοντο τὴν βοήθειά μας, ὁ πόλεμος θὰ εἶχε λάβει διαφορετικὴ τροπή, θὰ εἴχαμε προλάβει νὰ κατακτήσουμε τὸ Λένινγκραντ καὶ τὴ Μόσχα, πρὶν ἐνσκήψῃ τὸ ρωσικὸ ψῦχος»!
Γίνεται αὐθεντικώτερη ἀναγνώρισι τῆς συμβολῆς τῆς Ἑλλάδος στὴν ἔκβασι τοῦ πολέμου; Γιὰ τὴν συμβολή της αὐτὴ εἶπαν:
• Στάλιν: «Λυποῦμαι διότι γηράσκω καὶ δὲν θὰ ζήσω πολὺ γιὰ νὰ εὐγνωμονῶ ἕνα λαό, τοῦ ὁποίου ἡ ἀντίστασι ἔκρινε τὴν ἔκβασι τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου».
• Τσώρτσιλλ: «Οἱ ἥρωες πολεμοῦν ὡς Ἕλληνες». Ὑποσχέθηκε δὲ στὴν Ἑλλάδα συμμετοχὴ στὰ κέρδη τῆς νίκης, εἰπών «θὰ μοιρασθοῦμε τὴν κοινὴ νίκη»!
• Ντὲ Γκώλλ: «Εἶναι ἀδύνατο νὰ δώσω τὸ πρέπον εὖρος τῆς εὐγνωμοσύνης ποὺ αἰσθάνομαι γιὰ τὴν ἡρωικὴ ἀντίστασι τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἡγετῶν τῆς Ἑλλάδος».
• Ροῦσβελτ: «Ἡ ἀσύλληπτη ἀντίστασι τῆς Ἑλλήνων, ἀποτελεῖ ἕνα κοσμοϊστορικὸ ὁρόσημο, ποὺ δὲν θὰ πρέπῃ ποτὲ νὰ ξεχνοῦν οἱ ἡγέτες καὶ οἱ λαοὶ τοῦ πλανήτη μας»!

Τὸ ἐλησμόνησεν ὅμως -ἀλλοίμονο- ὁ σημερινὸς διάδοχος τοῦ ἀειμνήστου Ροῦσβελτ, πρόεδρος τῆς ΗΠΑ κ. Μπούς. Τὰ μέλη τῆς Κυβερνήσεως του προσπαθοῦν νὰ προωθήσουν τὰ πλέον σχιζοφρενικὰ σχέδια σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος. Χάριν τῶν ἀπογόνων ἐκείνων ποὺ ὑπεδέχθησαν τοὺς Ναζιστὲς ὡς ἀπελευθερωτὲς (ὑπάρχουν σχετικὰ ντοκυμανταίρ), στὴ συνέχεια δὲ ἔγιναν ὄργανα τῆς πλέον στυγνῆς δικτατορίας των αἰώνων, τῆς Σταλινικῆς. Ὑπὸ τὴν ἀδράνεια κάποιων Ἑλλήνων πολιτικῶν, κατωτέρων τῶν περιστάσεων. Γιατί οὐδέποτε ἀπετόλμησαν νὰ ἐπικαλεσθοῦν τὴν συμμετοχὴν τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς στοὺς ἀγῶνες τῆς ἀνθρωπότητος ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας, ὅπως καὶ τὴν πνευματικὴ προσφορά της. Ἀκόμη καὶ σήμερα δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα ἀπὸ τὰ 352 Πανεπιστήμια τῆς ΗΠΑ χωρὶς Ἕλληνα καθηγητή.

Κανένας ἀπὸ τοὺς πολιτικούς μας αὐτούς, δὲν διδάχθηκε ἀπὸ τὸ παράδειγμα τοῦ μεγάλου Κρητός, ποὺ ἀντιμετώπιζε τοὺς ἡγέτες τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν μὲ ἀπαράμιλλο θάρρος, ἀξιοπρέπεια καὶ πεῖσμα. Ἀντίθετα, δὲν διακρίνεται γιὰ τὰ στοιχεῖα αὐτὰ ἡ συμπεριφορὰ πολλῶν σημερινῶν πολιτικῶν ἔναντι τῆς ἰσχυρῶν τοῦ Πλανήτη.
Οἱ Σκοπιανοὶ διαδίδουν ἀνερυθρίαστα, μὲ ὅλα τὰ μέσα, τὸ σκανδαλῶδες ψεῦδος τῆς καταγωγῆς τους ἀπὸ τὸ Μέγα Ἀλέξανδρο, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὶς ἐπεκτατικὲς βλέψεις τους σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος, μὲ ὄχημα τὸ κλοπιμαῖο ὄνομά τους. Ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν προβάλλουμε τὰ ἱστορικὰ δίκαιά μας. Οὔτε ἐνημερώνουμε τοὺς ἀγνοοῦντες τὴν Ἱστορία ξένους, μὲ τὴ λογικὴ ὅτι « δὲν ἀσχολούμεθα μὲ γνωστὰ ἱστορικὰ γεγονότα»! Ὁποία ἀφέλεια. Ὅταν ἀγνοοῦν τὴν Ἱστορία ἀκόμη καὶ Ἕλληνες, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι γνῶστες αὐτῆς, ἔχουμε τὴν ψευδαίσθησι ὅτι θὰ τὴν γνωρίζουν οἱ ἐκπρόσωποι ἀπομακρυσμένων χωρῶν τῆς γῆς;
Ἡ ἠθικὴ ἀσυνέπεια τῆς σημερινῆς ἀμερικανικῆς ἡγεσίας, ἔφθασε μέχρι τοῦ σημείου νὰ μεθοδεύῃ τὴν ἀναγνώρισι ἀνύπαρκτης «μακεδονικῆς ἐθνικότητας καὶ γλώσσας» στοὺς Σλάβους τῆς Σκοπίων, κατὰ πλήρη διαστροφὴ τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ἀναμφισβητήτων ἱστορικῶν δεδομένων. Αὐτὸ προέκυψε ἀπὸ πρόσφατη δημοσίευσι ἐγγράφου τῆς Ἀμερικανίδος Πρέσβειρας τῶν Σκοπίων πρὸς τὸ Σταίητ Ντηπάρτμεντ. Ἡ εἰσήγησίς της ἀπετέλεσε τὴν βάσι τῶν τελευταίων προτάσεων τοῦ ἀνεκδιηγήτου μεσολαβητῆ κ. Νίμιτς, ὀργάνου τῆς φιλοσκοπιανῶν Ἀμερικανῶν. Καὶ γεννᾶται τὸ ἐρώτημα, μποροῦμε ἄραγε νὰ διεισδύουμε στὰ ἀρχεῖα τοῦ Σταίητ Ντηπάρτμεντ καὶ τῆς Πρεσβείας τῆς ΗΠΑ εἰς τὰ Σκόπια; Ἀμφίβολο! Ἡ μόνη πιθανὴ ἐκδοχὴ εἶναι ὅτι τὸ σχετικὸ ἔγγραφο διωχετεύθηκε σκοπίμως, γιὰ νὰ καταπτοηθῇ ἡ ἑλληνικὴ πολιτικὴ ἡγεσία.

Ἀλλά, ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦν ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδος νὰ ἐκφυλίσουν τὸν λαό της καὶ τὴν ἐθνική του σύμπνοια, δὲν θὰ τὸ ἐπιτύχουν. Καὶ ἂς διαθέτουν ἄπειρα χρήματα ὑπόπτων «Ἱδρυμάτων», τὴν προπαγάνδα τῶν ὁποίων ὑλοποιοῦν σύγχρονοι «Ἐφιάλτες», ὑπὸ τὸ ψιμύθιον τοῦ προοδευτικοῦ πνεύματος ἢ δι’ ἀπατηλῶν φιλειρηνικῶν συνθημάτων. Ἀνελέητοι κατακτητὲς προσπάθησαν ἐπὶ 400 χρόνια νὰ ἐξοντώσουν ἢ ἐξανδραποδίσουν τὴ φυλή μας, μὲ διωγμούς, γενοκτονίες καὶ παιδομαζώματα. Ἀλλὰ δὲν τὸ κατώρθωσαν. Γιατί ἡ φυλὴ αὐτὴ ἔχει καὶ τοὺς «μαυρόλυκους», ποὺ διαφέρουν ἀπὸ τοὺς λαοὺς ποὺ ἐξέλιπαν.

ΣΤ. Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ
Καὶ ὡσὰν νὰ μὴ ἔφθαναν ὅλα αὐτὰ τὰ δεινά, ποὺ ὑπέστη ὁ ἑλληνικὸς λαὸς μέχρι τὸ 1944 θυσιαζόμενος διὰ τὴν ἐξουθένωσιν τοῦ ἰσχυροτάτου «ἄξονος» καὶ τὴν ἐλευθερίαν τῶν λαῶν τῆς Οἰκουμένης, μᾶς ἐδημιούργησαν οἱ φίλοι μας τὸν ἄκρως καταστρεπτικὸν διχασμὸν ἐξοπλίζοντες ὅλας τὰς ἀντιθέτους ὀργανώσεις, διὰ νὰ ἀλληλοσπαραχθῶμε.

1. Ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοὶ ἤρχισαν ἀπὸ τοῦ 1945 νὰ ἐργάζωνται πυρετωδῶς διὰ τὴν ἀνασυγκρότησιν τῆς χώρας των, τῆς οἰκονομίας των, διὰ τὴν ἐπανοικοδόμησιν τῶν ἐρειπίων καὶ τοῦ κράτους των, κατασκευάζοντες ἔργα ὑποδομῆς ἐγγειοβελτιωτικά, ἐκσυγχρονίζοντες τὴν βιομηχανίαν των καὶ οἰκοδομοῦντες Σχολεῖα, Πανεπιστήμια, Νοσοκομεῖα κ.λπ. κοινωφελῆ ἔργα-προϋποθέσεις διὰ τὴν εὐημερίαν τῶν χωρῶν καὶ τῶν λαϊκῶν μαζῶν. Ἀντιθέτως κατὰ τὸ ἴδιον χρονικὸν διάστημα (1945-1949), δηλαδὴ μακρότερον ἀπὸ ὅ,τι ἦτο τὸ χρονικὸν διάστημα τοῦ Β’ παγκοσμίου πολέμου, εἰς τὴν Ἑλλάδα συνεχίσθη ἡ καταστροφὴ καὶ μετὰ τὸν παγκόσμιον πόλεμον μέχρι τέλους τοῦ 1949 εἰς ἐντατικώτατον βαθμόν. Ἀντὶ νὰ οἰκοδομῶνται τὰ ἐπισωρευθέντα ἐρείπια τοῦ Β’ παγκοσμίου πολέμου, ἐξηκολούθησε νὰ ὁλοκληρώνεται ἡ καταστροφὴ τῶν ὁδῶν, γεφυρῶν, σχολείων, νοσοκομείων, ἐργοστασίων, οἰκιῶν, καταστημάτων καὶ λοιπῶν περιουσιακῶν στοιχείων. Δηλαδὴ τότε αἱ καταστροφαί-δηώσεις ἦσαν πολλαπλάσιαι ἀπὸ τὸ σύνολον τῶν καταστροφῶν καθ᾿ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ ἑλληνοϊταλικοῦ καὶ ἑλληνογερμανικοῦ πολέμου καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς παραμονῆς τῶν τριῶν κατοχικῶν δυνάμεων εἰς τὴν Ἑλλάδα (Ἰταλίας, Γερμανίας, Βουλγαρίας). Ἐξ ἀπόψεως ἀνθρωπίνων ἀπωλειῶν εἶναι ἐπίσης πολλαπλάσιος ὁ ἀριθμὸς τῶν νεκρῶν, τῶν τραυματιῶν κατὰ τὸν «ἐμφύλιον πόλεμον», ἀπὸ τὰ θύματα τῶν Ἰταλῶν, Γερμανῶν καὶ Βουλγάρων. Ἐὰν προσθέσωμεν δὲ καὶ τοὺς ἀπαχθέντας καὶ τὸ παιδομάζωμα, ποὺ ἐγένετο τὴν ἐποχὴν αὐτήν, συνολικῶς φθάνουν αἱ ἐν λόγῳ ἀπώλειαι τὸ 1/16 τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἑλλάδος.
2. Τοιουτοτρόπως ἐνῷ οἱ Ἕλληνες ἦσαν, ὡς προείπαμε, πρῶτοι, ποὺ ἐπέφεραν τὴν ἀρχὴν τοῦ τέλους τοῦ φασισμοῦ καὶ τοῦ ἐθνοσοσιαλισμοῦ καὶ διὰ τοῦ ἡρωικοῦ παραδείγματός των καὶ τῆς αὐτοθυσίας των ἐνεψύχωσαν καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς νὰ ἀντισταθοῦν καὶ νὰ ἐλευθερωθοῦν, ἔμειναν ὅμως οὐραγοὶ εἰς τὴν ἐπανοικοδόμησιν καὶ τὴν δημιουργίαν προϋποθέσεων διὰ τὴν πρόοδον, κοινωνικὴν γαλήνην καὶ εὐημερίαν τῶν λαϊκῶν μαζῶν…

3. Διὰ νὰ εἴμεθα ἀκριβοδίκαιοι, ἦλθον ἀρκεταὶ βοήθειαι ἀπὸ τὸ ἐξωτερικόν, πλὴν ὅμως τὰ ἀγαθὰ ἀξίας τὰ ἰδιοποιήθησαν «ἀετονύχηδες» καὶ πολλὰ τὰ ἐξεποίουν εἰς τὰ παλαιοπωλεῖα καὶ μόνον τὰ εὐτελῆ τὰ ἐμοίραζον εἰς τὸν λαόν. Τὴν οἰκονομικὴν βοήθειαν τὴν ἰδιοποιήθησαν οἱ ἰθύνοντες καὶ οἱ «ἀετονύχηδες» γύρω ἀπὸ τοὺς ἰθύνοντας. Τοιουτοτρόπως, ἐνῷ θὰ ἠδύνατο καὶ ἡ Ἑλλάς, ἔστω καθυστερημένως, νὰ δημιουργήσῃ ἕν ἐν σμικρύνσει οἰκονομικὸν θαῦμα, ὅπως τὸ ἐδημιούργησεν ἡ Γερμανία καὶ ἐγένετο πάλιν ἡ μεγαλυτέρα οἰκονομικὴ δύναμις τῆς Εὐρώπης, ἐν τούτοις ἐλάχιστα ἐπωφελήθησαν αἱ λαϊκαὶ μάζαι τῆς χώρας μας. . .